Anata to Koibito Tsunagi :: part 3
posted on 01 Nov 2009 15:12 by satoru in Game, SonoHanabira, Translation, Yuri
その花びらにくちづけを あなたと恋人つなぎ byふぐり屋
สปอยล์ฉบับภาษาไทยโดย satoru @ satoru.exteen.com
||| เรื่องย่อ ||| สารบัญการแปล ||| ข้อมูล"Hanabira" |||
หมายเหตุ สปอยล์ครั้งนี้เป็นเพียงสรุปเนื้อหาคร่าวๆ เท่านั้น จะไม่ตอบคำถามเกี่ยวกับเรื่องเกมใดๆ นอกจากเนื้อหาที่ยังอยู่ในขอบเขตที่สามารถลงบล็อกได้ และ อักษรสีเทา จะเป็นความคิดเห็นเจ้าของบล็อก ที่ไม่ใช่มุมมองของตัวละครในนั้น และสำหรับข้อความที่ไม่มีบอกชื่อคนพูด หมายถึงเป็นบทบรรยาย ไม่ใช่คำพูดในประโยคสนทนา
ขออภัยหากแปลแล้วติดขัดด้านสำนวน แปลจากญี่ปุ่นล้วนๆ มึนๆ ไม่พอ ยังใช้ไทยได้ไม่รู้เรื่องอีก orz
ติชมได้ตามสะดวก...
Part3
ไม : หาววว... เช้าแล้วเหรอเนี่ย
ฝันถึงเรโอด้วยแฮะ
เมื่อวานก็นะ ทำอะไรที่สุดๆ ไปซะแล้วแฮะ
จำได้ว่า หน้ามันร้อนไปหมดเลย
ไม : เรโอ
อยากพบเร็วๆ จังเลย
อยากเข้ากันให้มากกว่านี้
มาถึงโรงเรียน
เรโอมาถึงโรงเรียนแล้ว
เรโออยากจะพบฉันเหมือนกันไหมนะ?
เพราะแค่นั้นก็ดีใจแล้ว
ไม : เร-โอ
เรโอ : หะ!!
ไม : สวัสดีจ้ะ เมื่อคืนหลับสบายดีไหม?
เรโอ : ทะ ทะทะทะ!?
ไอ้ท่าทีแบบนี้ แสดงว่ายังคิดถึงเรื่องเมื่อวานอยู่สินะ♪
เรโอ : เดี๋ยวเซ่
เรโอดึงไมออกไปนอกห้อง
ไม : อะไรกันๆ อยากให้จูบอีกใช่มะ? .......อุ๊ก
เรโอ : ไม่ได้พูดซะหน่อย!!
เรโอ : ทำไมเมื่อกี้...จู่ๆ ทำยังงั้นเล่า
ไม : เห.....เรื่องไรอ่ะ?
เรโอ : มะ เมื่อวานก็ให้จับมือไปแล้วก็พอนี่ แล้วมากอดแขนอะไรกันล่ะ
ไม : อ้อ แต่ว่าคนรักปกติเค้าทำกันยังงี้นี่?
เรโอ : หาาาาาาา
ไม : เอ๋? เอ๋?
เรโอ : มะ มะ ไม่เคยพูดว่าเป็นคนรักอะไรนั่นซะหน่อย
เรโอ : ทะ ทำตัวแบบทุกทีก็พอแล้วน่า
ไม : เอ๋ ไม่เอาหรอก บู่ๆ
เรโอ : กะ กะ กะ ก็ทุกคนมองอยู่ไม่ใช่เหรอ?
ไม : จะจับมือถือแขน ก็ไม่เห็นจะแปลกตรงไหนเลยนี่นา
ไม : คิดมากไปทำไม กะอีแค่จับมือน่ะไม่ว่าคู่รักคู่ไหนเค้าก็ทำกันนี่จ๊ะ♪
เรโอ : อึ่ก!!
เรโอ : ไมบ้า~~~~~~~
ไม : ไม่ว่าจะให้พูดยังไงคนรักก็เป็นคนรักอยู่ดีไม่ใช่เรอะ?
เรโอ : เอ่อออ.... ก็มัน~
เรโอ : ก็ช่วยดูเวลาและสถานที่หน่อยซิยะ
ไม : งั้นถ้าเวลาอยู่กันสองต่อสองล่ะเป็นไง?
ไม : แต่ถ้ากอดแขนนี่ก็ไม่เลวนะ
เรโอ : ไม่เอา!
ไม : ตอบสนองได้เยี่ยม...
เรโอ : กอดแขนอะไรอย่างนั้น......ไม่เอาน่า......
เรโอ : ทำอะไรน่าอายอย่างนั้น ไม่เอาด้วยเด็ดขาดน่า
ไมนึกว่าประมาณว่าเรโอชอบอย่างนี้ทุกที ทำไมน่ารักอย่างนี้น้า
ไม : รู้แล้วจ้ะๆ งั้นจูงมือดีมะ
ไม : แบบนี้คงโอเคใช่มั้ย?
เรโอ : อย่างนี้ก็ไม่เอา......
ไม : ก็บอกเองนี่นาว่ากอดแขนมันน่าอายน่ะ
ไม : เพราะงั้นก็จูงมือก็พอไง
เรโอ : ยะ อย่างนี้มัน
ไม : เฉพาะตอนนี้เอง พอถึงห้องเรียนก็ค่อยกลับเป็นเหมือนเดิมไงล่ะ
เรโอ : เห....
เรโอ : เฮ้อ.... ก็ดีใจอยู่หรอกนะ แต่มันลำบากใจยังไงไม่รู้......
กลับถึงห้องเรียน--
เรโอ : พอแล้วใช่มั้ย ปล่อยมือได้แล้วนะ
ไม : ไม่อ่ะ ไม่ปล่อยหรอก
เรโอ : ทำไมล่ะ ทุกคนมองอยู่ไม่ใช่เรอะ
เพราะท่าทีเขินอายของเรโอนี่แหละ
ทำให้ฉันเอานิ้วมือฉันประสานระหว่างนิ้วมือของยัยนั่น (เรียกไม่ถูก orz)
เรโอ : ดะ ดะดะ เดี๋ยวสิ ทำอะไรน่ะ!!
ไม : ทำแบบนี้จะได้ดูกระหนุงกระหนิงกันดีไงล่ะ
ไม : เรโอก็รู้สึกเหมือนกันใช่ม้า?
เรโอ : มะ ไม่ได้รู้สึกซักหน่อยเลยย่ะ
เรโอ : ทำไมชอบเอาแต่ทำอะไรน่าขายหน้าอยู่เรื่อยนะ~
ไม : ก็แหม....
ท่าทางเรโอตอนบอกว่าไม่ชอบมันน่ารักดีนี่นา~ (ไมชอบซึนๆสินะ)
พูดอะไรออกไปก็จะโกรธ
เหมือนกับว่าฉันเป็นฝ่ายผิดอยู่เรื่อย
ไม : ทำไมเรโอน่ารักอย่างนี้น้า
เรโอ : หา?
ไม : ทั้งหน้าตาและนิสัยเลยล่ะ
เรโอ : ระ เรื่องนั้นกับเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกันหรอกนะ ไม่ต้องมาแกล้งชมกันแบบนี้ก็ได้
ไม : ไม่ได้แกล้งชมซะหน่อยน่า
เรโอ : ฮึ่ม---
ไม : ไม่ต้องมาทำเป็นคิ้วชนกันเลยน่า
เรโอ : ชอบพูดจาอะไรชวนโมโหชะมัด
ไม : ไม่เข้าใจบ้างซะเลยน้า
ไม : เพราะว่าฉันชอบเรโอมากไงล่ะ
เรโอ : อะ อะอะอะอะอะอะ
เรโอ : เลิกพูดแบบนี้ซะทีสิ!!
ไม : ทำไมจะพูดไม่ได้กันล่ะ
เรโอ : กะ ก็เก็บไว้หน่อยเซ่
ไม : ไม่มีทาง
เรโอ : ไม่ใช่ไม่มีทางสิยะ
ไม : เปล่าประโยชน์อยู่ดี
เพราะยังงี้แหละน้า ถึงได้รักเรโอน่ะ
ไม : เรโอ ฉันพูดอะไรแบบนี้ไม่ได้จริงเหรอ?
เรโอ : ฮะ!?
ไม : ไม่ได้เหรอ...? (เสียงอ้อนนิดๆ)
เรโอ : ตกลงกันแล้วนี่ว่าไม่ได้น่ะ... (เสียงเริ่มใจอ่อน)
ไม : แบบนี้ไม่ได้จริงๆเหรอ...?
เรโอ : ก็จริงน่ะสิ
ไม : หืม...........
ไม : กล้าสาบานต่อพระผู้เป็นเจ้าไหมล่ะ?
เรโอ : สาบาน?
เรโอ : อ่า........นั่นน่ะ...........
เอาแล้ว เอาแล้วไง ฮึๆ
เรโอ : เอ่อ~~~....
ไม : เอาไงดีล่ะจ๊ะ? (เสียงกวนๆ)
เรโอ : ไม่พูดหรอก ยังไงก็ไม่บอกไมหรอก
ไม : พูดออกมาว่าดีใจก็สิ้นเรื่อง
เรโอ : ไม่ - ได้ - ดี - ใจ - ซะ - หน่อย
ไม : ยัยคนหัวดื้อ...เอ๊ย
เรโอ : หวาาาาาาาาา!
ขี้เกียจแปลตอนไมคิด...
ไม : พูดออกมาตรงๆ เลยดีกว่าน่า
เรโอ : มะ ไม่พูดหรอกน่า
ไม : ถ้างั้นช่วงพักก็ไม่ต้องพูดด้วยกันตลอดเลยเอามั้ยล่ะจ๊ะ?
เรโอ : หา
ไม : ว่าไงล่ะ? จะไม่พูดกับฉันจริงๆ เหรอ?
เรโอ : เฮ่ออออออ...
ไม : โอ๊ย
ไม : ถึงขั้นกัดเลยเรอะะะะะ
เรโอ : เรื่องดีใจมันแน่อยู่แล้วนี่นา
ไม : เอ๋? อะไรนะ พูดอีกรอบซิ
เรโอ : ก็ได้ยินไปแล้วนี่ ที่พูดไปเมื่อกี้น่ะ
ไม : แหม ก็มันอยากได้ยินอีกรอบนี่นา
เรโอ : จริงๆ เล้ย คิดอะไรของเธอเนี่ย
เรโอ : ไมบ้าาาา!!
เรโอออกไปนอกห้องเรียน แล้วไปก็ตามไป(ง้อ)
(ไล่ล่ากันเป็นหนังอินเดียเลยวุ้ย)
เด็กสาวA : เพิ่งเคยไมซังกับเรโอซังเป็นแบบนี้ก็วันนี้แหละเนอะ
เด็กหญิงB : แหม จริงด้วย
เด็กหญิงC : เห็นไมซังหายไข้อย่างนี้ก็โล่งใจแล้วล่ะ
เด็กหญิงB : โล่งใจมากมายเลยแหละ
เด็กหญิงA : เรโอซังนี่ก็ท่าทางสนุกสนานด้วยนะ
เด็กหญิงB : กะแล้วเชียวว่าไมซังจำเป็นสำหรับเธอจริงด้วย
หลังเลิกเรียน
ไม : เรโอ กลับกันเหอะ
เรโอ : ทำไมต้องกลับด้วยกันอยู่เรื่อยเล่า
ไม : ให้บอกเหตุผลที่ต้องกลับด้วยงั้นเหรอ?
ไม : ก็เพราะว่าบ้านเราทั้งคู่มันใกล้กันไงล่ะจ๊ะ
ไม : ห่างกันแค่10เมตรเอง
ไม : จะไปหาบ้านของอีกฝ่ายก็แค่นาทีเดียวเอง
เรโอ : ถึงจะใกล้กันก็เถอะ ไม่เห็นจำเป็นต้องกลับด้วยกันเลยนี่
ไม : ไม่ได้งั้นเหรอ?
เรโอ : มะ ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นซะหน่อย
ไม : งั้นตั้งแต่เช้าพรุ่งนี้ไปโรงเรียนด้วยกันนะ
เรโอ : เอ๋~~~~~!?
ไม : บ้านใกล้กันออกแบบนี้ ก็ดีแล้วนี่นา
ไม : ทำอย่างนี้จะได้ไม่ต้องกลัวว่าไปสายทั้งคู่ยังไงล่ะ
เรโอ : ระ ระระ เรื่องอย่างไปหรือกลับด้วยกันน่ะมัน.......
ไม : เป็นเครื่องยืนยันไงว่าเราสนิทสนมกันแค่ไหนไง
เรโอ : อย่างนี้จะไม่ถูกสงสัยเอารึไงเล่า
ไม : แล้วจะปิดบังไปทำไมเล่า
เรโอ : ปิดบังแล้วไงล่ะ แล้วอย่างนี้ไม่รู้สึกอายบ้างรึไง
ไม : ไม่เลย อย่างนี้แล้วไงล่ะ
เรโอ : เฮ่ออ....
เรโอ : ไมนี่ไม่เคยรู้สึกอะไรบ้างเลยใช่มั้ยนี่
ไม : เรโอเองก็พูดอะไรไม่คิดแหละน่า
เรโอ : อะไรกันล่ะ ชักรำคาญแล้วนะ
ไม : คุณหนูเค้าไม่พูดอะไรอย่าง"ชักรำคาญแล้วนะ"หรอกนะ
เรโอ : เรื่องแบบนั้นไม่เห็นเคยได้ยินเลยนี่
ไม : เอาเป็นว่าตั้งแต่พรุ่งนี้เช้าเราไปโรงเรียนด้วยกัน ตกลงนะจ๊ะ
เรโอ : ขอปฏิเสธ
ไม : จ้าๆ งั้นพรุ่งนี้ไปรอหน้าอพาร์ตเมนท์ของเรโอตอน7โมงครึ่งนะจ๊ะ
เรโอ : ฟังคนอื่นเค้าพูดบ้างมั้ยเนี่ย?
ไม : ไม่เลยแหละ
เรโอ : ก็ฉันบอกว่าปฏิเสธไงเล่า
ไม : ไม่ได้เหรอ?
เรโอ : มะ ไม่ใช่ไม่ได้หรอกนะ.....กลับกันฉันดีใจ........
เรโอ : อะ มะมะมะ ไม่ใช่ ไม่เห็นจะดีใจซะหน่อย!!
ไม : ไม่ซื่อตรงเอาซะเลยน้า
เรโอ : ก็รู้สึกอย่างนี้จริงๆ นี่
ไม : จ้าๆ งั้นกลับกัน
เรโอ : เพราะอย่างนี้ถึงบอกให้ฟังคนอื่นพูดไงเล่า~~~!
ไม : ไปล่ะ
เรโอ : วะ หวาาาา~
ฉันกุมมือของเรโอ แล้วพาเธอออกนอกโรงเรียนไป
ฉันใช้ช่วงเวลาที่ได้อยู่กับเรโอไปเรื่อยๆ
ชอบเวลายัยนั่นอายจังเลยแฮะ แค่มองก็สนุกดีแล้ว
ไม : .......(เฮะๆๆ....)
เรโอ : จู่ๆ ก็หัวเราะคนเดียว รู้สึกน่าขนลุกยังไงไม่รู้
เรโอ : ไปทานอะไรมาผิดสำแดงรึไงหา?
ไม : ไม่เป็นอย่างนั้นหรอกน่า
ไม : เรโอนี่น่าร้ากน่ารักจริงๆ ให้ตายสิ
เรโอ : จู่ๆ มาน่ารักอะไรกันล่ะ น่าขนลุกชะมัด
ไม : ฮุๆ
เรโอ : โธ่ ขำทำไมเล่า
และแล้วก็มาถึงหน้าอพาร์ตเมนท์ของเรโอจนได้
อพาร์ตเมนท์ของยัยนี่เป็นแบบทันสมัยหรูหราใช่เล่นเลย
แถมภายในห้องนั้นก็กว้างสุดๆ เลยล่ะ
ระเบียงห้องทำด้วยหินอ่อน ห้องก็ขนาด4LDK*แจ่มไปเลย
* 4LDK ย่อมาจาก 4 ห้องนอน + 1 ห้องนั่งเล่น (L: Living room) + 1 ห้องอาหาร (D: Dinning room) + 1 ห้องครัว (K: Kitchen)
อีก3-4ประโยคที่เหลือ แปลไม่รู้เรื่อง ข้ามๆ ...
เรโอ : เฮ้อ.........ถึงแล้วล่ะ
ไม : นั่นสินะ
ไม : มีอะไรเหรอ?
เรโอ : มะ ไม่มีอะไร...........
เรโอ : ไม่ได้คิดว่าน่าเสียดายอะไรแบบนั้นหรอกนะ
ไม : .............เออะ
ไม : คิก
เรโอทำไมไม่เข้าใจอะไรบ้างเลยน้า?
เพราะเอาแต่ทำตัวน่ารักอย่างนี้นี่แหละ
เรโอ : พะ พรุ่งนี้มีเรียนวิชาเคมี
เรโอ : มีทดลองที่ห้องแล็บเคมีด้วยล่ะ
ไม : อื้ม อันนี้รู้ล่ะ
เรโอ : นั่นสินะ แค่ช่วยยืนยันแหละ
ไม : จ้ะ
เรโอ : ..............................
ไม : ..............................
เรโอ : อ๊ะ! พะ พรุ่งนี้เอาข้าวกล่องมาด้วยล่ะ
ไม : แหงอยู่แล้ว
เรโอ : จะ จริงด้วยเนอะ
ไม : อื้ม
เรโอ : ..............................
ไม : ..............................
เรโอ : จะ จริงด้วย รู้มั้ยว่านักเรียนใหม่ย้ายเข้ามาปีนี้เป็นนางแบบด้วยล่ะ
ไม : อื้ม คิตาจิม่า ซาร่า*ใช่มั้ยล่ะ?
ไม : แล้วได้ยินว่าเป็นญาติกับหัวหน้าห้องของห้องข้างๆ เราด้วยนะ
เรโอ : เห~ อย่างนี้เองเหรอ
ไม : ทำไมเหรอ? อยากไปเจอเหรอ?
เรโอ : ไม่ได้สนใจอะไรหรอก
ไม : อ้อ งั้นเหรอ....
* คิตาจิม่า ซาร่า และ คิตาจิม่า คาเอเดะ เป็นคู่ในเกมภาค2และภาค4 โดยทั้งคู่เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน คาเอเดะก็เพิ่งโผล่ไปในพาร์ทที่แล้วเอง ที่ช่วยไมจับซาร่า
ภาพประกอบ คนซ้าย-ซาร่า / คนขวา-คาเอเดะ
เรโอ : ..............................
ไม : ..............................
อยากหยุดช่วงเวลานี้ไว้จริงๆ
ความรู้สึกนี้มันยังไงกันนะ
รู้สึกอยากอยู่กับเรโออย่างนี้ไปตลอด
ไม : เรโอ........
ไม : ถ้าอยู่ห่างกัน...จะเหงาสินะ
เรโอ : ..............................
เรโอเองก็คงไม่อยากแยกจากเราเหมือนกันสินะ
.........จริงสิ
ไม : เรโอ มานี่แป๊บนึงสิ
เรโอ : เอ๋....
ฉันเดินนำไป โดยมีเรโอตามมาด้วย
ในตรอกซอยแห่งหนึ่ง โดยกระโปรงนั้นเสียดสีไปกับกำแพง
ถึงชุดจะเปื้อนไปบ้างก็ตามเถอะ
และริมฝีปากของเราทั้งคู่ก็สัมผัสกัน
เรโอ : อะ... อื้อ........
ไม : ฉันรักเรโอนะ....
ไม : เรโอรักฉันไหม?
เรโอ : รักสิ...... ฉันรักไม........
เรโอ : ไม...จูบมากกว่านี้อีกสิ...
ไม : อื้ม....
...............................
เรโอ : จูบแล้วสินะ
ไม : เหงางั้นเหรอ...?
โปรดติดตามต่อไป Part4
01/11/09 ไดอิ้งแมสเซจจากsatoru
ต่อจากจูบมันไม่มีนะเออ จูบเสร็จแยกย้ายกลับบ้าน เพราะงั้นไม่ได้ตัดใดๆ ทั้งสิ้น นี่คงเป็นentryร่ำลาแล้วจริง - -+ พรุ่งนี้เปิดเทอมแล้วพี่น้อง
สำหรับPart4 น่าจะมีอีเวนท์
- ครอบครัวของไม
- คุยโทรศัพท์
- จดหมายรัก
แล้วก็จบล่ะมั้ง
อนิเมเรื่องนี้มากับทำสปอยล์จบเกม ใครจะเร็วกว่ากัน...
- Reo-Mai Diary มันออกมา6ตอนแล้ว แต่ไม่ได้ลงต่อเลย ไว้รอครบ10ตอน สรุปคร่าวๆ ทีเดียวentryเดียวจบ (เพราะฟังออกไม่หมด)
- มีคนถามถึงว่าอยากทำให้สปอยล์เกมภาคอื่น... ขอบอกว่าถ้าทำไม่ยาวแบบภาคนี้แน่นอน เพราะลำเอียงทำส่วนของภาคนี้เพราะมันทำอนิเม สำหรับภาคอื่น 1,2,4,5,6 คงเป็นสรุป1-3entryจบต่อภาคซะมากกว่า ... แต่มันเป็นเรื่องของอนาคต เอาตรงนี้ให้รอดก่อนนะ 
- ชีวิตนักศึกษาเทอม2คงหมดไปกับ งานคอมกราฟ งานดรออิ้ง และซาซาเมคิ
ป.ล. Twitterของ จขบ. followกันตามสะดวก! @jantp27
