SATORU : I'm JAN (ner) .

วันที่โลกใกล้แตกเนื่องจากภาวะโลกร้อน อุลตร้าแมนน้อยเดินเล่นอย่างมีความสุขอยู่ในป่า เขา เก็บสตอเบอร์รี่ท่ามกลางอากาศที่ร้อนแรงไปเรื่อยๆ ในขณะนั้นพื้นดินก็สนั่นหวั่นไว้ มีผู้บุกรุกบุกเข้ามาในป่าของอุนตร้าแมนน้อย ผู้บุกรุกคนนั้นเดินออกมาจากพุ่มไม้ เผยให้เห็นว่า .....

เขาคือ มดเอ็กซ์วีสาม (ตึ่งๆๆๆๆ : ดนตรีประกอบ) อุนตร้าแมนตกใจมาก จึงถามว่า “เฮ้ย !! เอ็งเป็นใครฟร้า~”

มดเอ็กซ์จึงตอบไปว่า “ข้าคืออออออออ บอซซัม แต่ดแต่ดแต่แดแด๊แตดแด~ ”

ด้วยความงงงวยอุนตร้าแมนจึงถามกลับไปว่า............ “ไอ้บ้า!!!!!!! ผิดเรื่องแล้วโว้ยยย”

อุลตร้าแมนหงุดหงิดเนื่องจากวันมามาก เอ๊ย ไม่ใช่!! เนื่องจากตูอุลตร้าแมนจะอยู่เงียบๆสงบๆอย่างมีความสุข แม่งหาเรื่องใส่หัวตูให้ทำไมวะ สาดเอ๊ย!! จึงปล่อยลำแสงอุลตร้าทำลายล้างงงงงงงง!! มดเอ็กซ์ม่องเท่งตายอย่างสงบสุข โดยมีญาติมดตนอื่นไปทำพิธีศพให้ สวดอภิธรรมศพ5คืน...

และแล้ว...อุลตร้าแมนก็กลับเข้าสู่สภาวะปกติ ทั้งร่างกายและอารมณ์ และก็เดินเล่นอย่างมีความสุขต่อไป... แต่ทว่า.........!??????????????

หุ่นยนต์แมวไร้หู ตัวสั้นๆ มีกระดิ่ง เขาคือออออออออออออออออออออออ...

คือออออออ ซองมินนี่ นั่นเองงงงง เห้ย!!! ไม่ใช่โว้ยยยยยย

ไอ้ที่ว่านั่นคือ โดเรมอน นั่นเอง [โดระเอมาอึนนนนนน : ดนตรีนั่นเอง]

แล้วมาทำไมอ่ะ ก้อมาหาโนบิตะไง

“โนบิตะอยู่ป่ะคับ เหมี้ยว”

“ฉันอยู่นี่โดเรมอน” โนบิตะตอบ

“- - “ ด้วยความเอือมของคนข้างๆ

อุลตร้าแมนน้อยสรุปความว่า”หาเจอแล้วก็ไปดิ”

พวกโดเรมอนจึงพากันกลับ

มืดแล้ว อุลตร้าแมนน้อยจึงกลับบ้าน

“แม่ ผมกลับมาแล้วฮะ”

หุ่นยนต์กันดั้มตัวใหญ่หันมาตามเสียงนั้น และตอบรับคำขานของลูก

อุลตร้าแมนเป็นลูกบุญธรรมของตระกูลกันดั้ม นั่นจึงเป็นสาเหตุที่พ่อแม่เป็นกันดั้มทั้งคู่

“กลับมาเหนื่อย ไปอาบน้ำอาบท่าให้เรียบร้อย วันนี้แม่มีซุปดาด้าด้วยนะ” กั้มดั้มสาวใหญ่ตอบกลับมา พลางยกชิ้นส่วนแขนของปีศาจดาด้าขึ้นมา แกว่งไปมา

“แม่ แล้วพ่อไปไหนล่ะ” อุลตร้าถามกลับ

“อ๋อ พ่อเขาไปแข่งกอล์ฟชิงแชมป์ที่ดาวโลกน่ะ เดี๋ยวอีก2ปีแสงถึงจะกลับ”

ทันใดนั้น ประตูบ้านเปิดออก ปรากฎร่างของ....

วิญญาณ ไม่ใช่สิ อันที่จริงมันเป็นซากเดนของเจ้าดาด้า........

สภาพถูกฉีกขาด แขน(ที่มันอยู่ในซุปอะ - -) ก็เดินเข้าไปในบ้าน

“ฉันได้กลิ่น......แขน......แขนของฉัน แกจะกินมัน อย่างนั้นหรอ?”

“ใช่แล้ว ฉันจะกินมัน”อุลตร้าแมนตอบโดยไม่คิด

“ดาด้าโกรธมาก จึงปล่อยพลังทำลายล้างไปทันที

อุลตร้าแมนไม่ย้อมแพ้ ปล่อยพลังสายฟ้าแสนโวลต์กลับไป(ยืมพลังปิกาจูมาก่อน)

ตูม ตูม ตูม

เสียงพลังมากมายพุ่งเข้าใส่กัน

โลกที่ร้อนอยู่แล้ว ยิ่งร้อนขึ้นด้วยพลังของทั้งสอง

ทันใดนั้น!!!

บู้มมมมมมมมมมมม

โลกระเบิดขึ้นทันที

อุลตร้าแมนและปีศาจดาด้า(แม่กันดั้มด้วย)พุ่งออกจากโลก

พร้อมกับคำพูดที่ได้ยินชัดว่า

“ลางไม่ดีอีกแล้วววววววว .........”

มีบ้านหลังหนึ่ง มีคนอยู่ 5 คน มีพ่อแม่ และลูก3คน หมาอีก1ตัว บ้านรวยมาก จึงซื้อคอมNotebookให้คนละ1เครื่อง

ทุกวันเวลาใครจะไปไหน ทำอะไรที่ไหนก็จะพก notebookไ ปด้วยทุกครั้ง (รวมเวลาเข้าห้องน้ำด้วย)

เมื่อถึงเวลาของลูกทั้ง 3 คนที่ต้องเปิดเทอมแล้ว ก็ยังไม่วายที่จะพก notebook ไปด้วย ทำให้เพื่อนแอบอิจฉาจำนวนมาก

ด้วย ความอิจฉาริษยา เพื่อนๆจึงกลั่นแกล้งเด็กทั้งสอง พวกเขาเสียใจมาก และรู้สึกน้อยใจกับตนเอง เวลาพักเที่ยงของวันหนึ่ง เด็กทั้งสองมานั่งจับเข่าคุยกัน ณ ใต้ร่มไม้ใหญ่

“นี่ นายว่า ทำไมเราถึงต้องเป็นอย่างนี้ล่ะ แค่มีโน๊ตบุ๊ค ต้องถูกแกล้ง ถูกหัวเราะเยาะ ฉันเบื่อ ฉันเสียใจ ฉันทนไม่ไหวอีกแล้ว” เด็กคนหนึ่งพูดขึ้น

“ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ฉันว่าเราควรแก้ไข ต้องทำอะไรสักอย่าง” เด็กอีกคนหนึ่งตอบกลับ

“ให้ฉันช่วยเอาไหม” เสียงหนึ่งดังขึ้น

เด็กทั้งสองหันไปยังต้นเสียง ทันใดนั้นสิ่งที่เขาเห็นคือ สุนัขที่บ้านในชุดนางฟ้า ในมือขวามีโน๊ตบุ๊กอยู่หนึ่งเครื่อง

“ไอ่ทึก” เด็กคนนั้นเรียกชื่อสุนัขในคราบนางฟ้าตัวนั้น “แกช่วยฉันหน่อยสิ”

ทันใดนั่น สิ่งไม่น่าเชื่อก็เกิดขึ้น สุนัขพูดได้! ทึกกี้เริ่มต้นเดินเข้ามาใกล้ๆเด็กคนนั้น และพูดขึ้น

“ไม่เห็นจะยาก ใครมันอิจฉาเรา เราก็ซื้อโน๊ตบุ๊คให้มันสิ!” ทึกกี้พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา และเดินไปกินเพ็ดดีกรีต่อ

เด็กทั้งสองมองหน้ากันอย่างงงๆ หมาของเขา หมาที่คาดว่าจะเป็นหมาแบบหมาจริงๆ กลับกลายเป็นหมาพูดได้

ทั้งสองหันไปมองหน้าทึกกี้ที่นั่งกินเพ็ดดีกรีอย่างสบายใจเฉิบแล้วหันกลับมามองกันและกันเองอีกครั้ง

ก่อนจะตะโกนขึ้นพร้อมกันว่า

“ผีหลอกโว้ยยยยยยยยยยยย” แล้วก็วิ่งหนีกันกระเจิดกระเจิง

พ่อแม่ที่ได้ยินเสียงก็เดินออกมาดู หันไปมองทึกน้อยอย่างสงสัย แล้ว..

ตะโกนพร้อมกันว่า .. “กรี๊ดดดดดดดดดดดดด ช่วยด้วยยยยยยยย หมาพูดได้ !!!”

ทึกกี้เคืองมาก จึงสาปให้ทุกคนเป็นใบ้ในขณะหนึ่ง แล้วพูดกับทุกคนในบ้านว่า...

“หิวแล้ว หาข้าวให้กินหน่อยดิ”หมาพูดกับคนในบ้าน

“……..” ทุกคนนิ่งเงียบ

“เฮ้ย อย่าเงียบดิวะ” หมาเริ่มเดือด

“…………” ไม่มีเสียงตอบจากนรก

“เออว่ะ ตูลืมถอนคำสาป แม่งใบ้อยู่พูดไม่ได้นี่หว่า”

“ดุ๊กดิ๊กดิ๊กดุ๊กกกก ถอนคำสาป ณ บัดนี้”

คำสาปถูกคลาย และคนในบ้านก็พูดว่า...

“อ๊ากกกกก หมาพูดได้ กลัวโว้ยยย” ทุกคนในบ้านกล่าว

“เงียบสิฟร่ะ!! ตูรำคาญโว้ยยยยย เด่วก็สาปใส่ไปอีกซะเลยนิ” หมานางฟ่าบ่น

“ฟิ้ววววว~~~ * ….” ทุกคนก็เงียบกริบซะ

คนในบ้านทำสัญญาณรุมมันเลย

คนในบ้านร่วมใจกันปราบหมาตัวนี้ด้วยเวทมนตร์ เพราะพวกเขาคือครอบครัวพ่อมดแม่มด

หมาตัวนั้นจึงตาย และบ้านนั้นก็กลับมาสงบสุขเหมือนเดิม คำสาปก็หายไปพร้อมหมาตัวนั้น

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วววววววววว มีลิงตัวหนึ่งชื่อเจี๊ยก เจี๊ยกชอบกินกะปิคลุกน้ำปลาเป็นอย่างมาก

เมื่อมีเพื่อนๆตัวอื่นมาหาเจี๊ยก เจี๊ยกจะถามหาของฝาก

“เจี๊ยกๆๆๆๆๆๆๆ เจี๊ยกกกกกกกกกกก” ซึ่งแปลความได้ว่า “เอากะปิมาฝากตูปล่าวววววววววววววว”

จนเพื่อนๆเปลี่ยนชื่อจากเจี๊ยกเป็น “ไอ้กะปิ” เพราะไอ้บ้านี่ชอบกินกะปิโคตรๆ

“เจี๊ยกๆๆๆๆๆๆๆ เจี๊ยกๆๆๆ”แปลความได้ว่า“ไม่กินกะปิวันนึงจะตายมั้ยวะ?” ลิงเพื่อนตัวนึงถาม

“เจี๊ยกๆๆๆๆๆ.... เจี๊ยกๆๆๆๆๆๆๆๆๆ...” แปลได้ว่า “ถ้าฉันขาดมันไป... หัวใจฉันต้องแตกสลาย ดุจดั่งขาดออกซิเจนหายใจ…”

“เจี๊ยกกกกกกกกกกกกกก!!”แปลความว่า “ถุยยยยยยยยยยย!”เพื่อนลิงพูดพร้อมกัน

“เจี๊ยกกกกกกกกก..” แปลว่า ตูรำคาญเฟร้ยยยย

“เจี๊ยกกกกๆๆๆๆๆๆๆๆ ... ” หมายถึง เรื่องของแกเถอะ ...

“เจี๊กกกกกกกกกกกก ๆๆๆ ...” คือ เอ๊า หาเรื่องกันนี่หว่า

“เจี๊ยกกกกกกกกกกก ๆๆ ๆๆ ๆๆ ” คือ เห้ย รุมมันเลยเว้ย ..

แล้วสงครามระหว่างลิงทั้งหลายก็เริ่มขึ้น .

เมื่อต่อสู้กันไปสักพักใหญ่ ผู้เฒ่าลิงก็มาเพื่อห้าม

“เจี๊ยกๆๆ” แปลว่า หยุดได้แล้ว

พวกลิงเห็นแล้วรำคาญ จึงพากันไปรุมผู้เฒ่าลิงแทน

“เจี๊ยกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!”แปลว่า หยุดได้แล้ว ฉันเจ็บนะเว้ย ถ้าจะยำฉันละก็ ไม่ยำไอ้ลิงกินกะปินั่นละ

พวกลิงหันควับกลับไปหาลิงกินกะปิ

แล้ว...รุมแย่งกินกะปิที่ลิงตัวนั้นกินอยู่ทันที

ทัน ใดนั้นเอง ลิงหนุ่มมาดแมนตัวหนึ่งเดินผ่านมา ขนสีน้ำตาลเข้มเป็นเงามัน สะท้อนกับแสงแดดยามเช้า หยุดสายตาของลิงหนุ่มทุกตัวไว้ ลิงหนุ่มที่เหลือทุกตัว เริ่มเปลี่ยนเป้าหมายจากกะปิ ไปเป็นลิงหล่อตัวนั้นแทน

“เจี๊ยก เจี๊ยกๆๆๆๆๆ” ลิงตัวหนึ่งร้อง (เฮ้ย ไอ้หมอนั่นใครวะ ?)

“ฉันคือ... ไอ้มดแดง !!! “ ลิงตัวนั้นตอบกลับมาพลางทำท่าทางแปลงร่าง มันทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้ากว้างใหญ่ แล้วก็

หล่นลงมาดังตุ๊บ ท่ามกลางสายตาลิงตัวอื่น

“เจี๊ยยยยกกกกกกกกกกกๆๆๆๆ” หมายถึง สมน้ำหน้า ไอ่ลิงหน้ากะปิ

“เจี๊ยก เจี๊ยกกๆๆ เจี๊ยกๆๆๆๆๆๆ” จำไว้เลย กินกะปิคีต่อสุขภาพนะเฟ้ย

“เจี๊ยกๆๆๆๆๆๆๆ” แปลว่า กะปิคือชีวิตของฉันด้วย

“เจี๊ยกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ๆๆ” แปลว่า กะปิก็เป็นชีวิตของฉันเหมือนกัน

“เจี๊ยกๆ” แปลว่า ฉันด้วย

“เจี๊ยกกก” แปลว่า ฉันก็เหมือนกัน

หลังจากที่ลิงผู้เฒ่ารักษาอาการบาดเจ็บแล้ว ลิงผู้เฒ่าจึงกล่าวต่อทุกคนว่า..

“เจี๊ยกกก..... เจี๊ยกๆๆ เจี๊ยกๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เจี๊ยกๆ เจี่ยก” แปลความได้ว่า เอาล่ะ ทุกคนโปรดฟังทางนี้........... ในเมื่อกะปิมันสำคัญต่อลิงทุกตัวขนาดนี้ เราก็จะตั้งชื่อดินแดนนี่ว่า... กะปิแลนด์

“เจี๊ยกกกกกกกกกกกกก...!! เจี๊ยกๆเจี่ยก ” แปลว่า เฮ้!! กะปิแลนด์จงเจริญ

และลิงทุกตัวก็อยู่ด้วยกันอย่างสงบจนถึงปัจจุบัน

จบ.

ไม่บอกหรอกฮะว่าเราใช้สีอะไร lol [แก้ขนาดตัวอักษร]