その花びらにくちづけを ミカエルの乙女たち by ゆりんゆりん สปอยล์ฉบับภาษาไทยโดย satoru.exteen.com

เหตุการณ์ต่อจาก Common Route จะมีทั้งหมด 6 Routes
-  Risa & Miya Route part1 | part2 | part3 | part4 | part5 (END)
-  Reo & Mai Route *** ตอนนี้อยู่ใน Route นี้ ***
- Eris & Shizuku Route
- Sara & Kaeda Route
-  Yuuna & Nanami Route
- Takako & Runa Route 

ซึ่งทั้งหมด 6 Routes เหตุการณ์เกิดขึ้นในช่วงเวลาเดียวกัน (คริสต์มาส-วาเลนไทน์-จบการศึกษา) แต่จะมีรายละเอียดปลีกย่อยแตกต่างกันออกไปแต่ละคู่

อ่านตอนเก่า ๆ ได้ที่
 
Common Route
part1 | part2 | part3 | part4 part5 | part6 | part7 | part8 | part9 | part10 | 
part11 | part12 | part13 | part14 | part15 | part16 | part17 | part18 | part19 | part20 |
 

_______________________

Reo & Mai Route Part 2

(บทที่ 82-87 ของเกม)


เรโอมีเพื่อนแล้ว!! ระหว่างนั้นเองหยุดหน้าหนาวก็จบลง

แล้วเทอมใหม่ก็เริ่มขึ้น

งานต่อใหม่ของกรรมการจัดงานก็คือกิจกรรมวาเลนไทน์

มารวมตัวกันที่ห้องเรียนหลังเลิกเรียนเช่นเคย โดยมียูนะซังเป็นศูนย์กลางในการหารือกิจกรรมที่จะถูกจัดขึ้น


ยูนะ - ทุกคนเห็นชอบกับเนื้อหาที่กล่าวมาไหมคะ

ยูนะ - สรุปกิจกรรมหลักก็คือการมอบช็อกโกแลตทำเองจากพวกเรานะคะ


กิจกรรมครั้งนี้ก็ได้ข้อสรุปอย่างรวดเร็ว

พรุ่งนี้เองก็เริ่มเตรียมงานแล้ว


ยูนะ - ถ้าอย่างนั้นวันนี้ขอจบเพียงเท่านี้ค่ะ




ไม -  เอาล่ะ เรโอกลับกัน อ้าว



ไม่เห็นเรโอแม้แต่เงา

เมื่อกี้ยังฟังการหารืออย่างสงบนิ่งอยู่ข้างๆ เลยนี่นา



ไม - เอ...แปลกแฮะ?



มองไปรอบๆ ห้องจึงเจอเรโออยู่หน้าประตู



ไม - ยัยนั่น...ทำอะไรของเค้าเนี่ย

เรโอ - ….เดี๋ยว คิดหนีเรอะ?

เอริส - ไม่ใช่จ้ะ บอกว่าวันนี้จะกลับแล้วต่างหากเล่า

เรโอ - ปัดโธ่ งั้นมาแข่งกันเซ่



เรโอดึงเสื้อของเอริสซามะที่กำลังจะกลับแล้วโวยวาย



ไม - ทำอะไรเนี่ย ยัยคุณหนูคนนี้

เอริส - เอ้าๆ คุณแม่มารับแล้วนี่ งั้นขอตัวก่อนนะจ๊ะ

เรโอ - ไม่ใช่ย่ะ ไมไม่ใช่คุณแม่ของฉันซะหน่อย~



เมินเรโอที่เอาแต่บ่น เอริสซามะก็หันมาขยิบตาให้ก่อนออกจากห้องเรียนไป






เรโอ - ไมปล่อยซะทีสิ

ไม - จ้าๆ แล้วจะทำอะไรกับเอริสซามะเหรอ

เรโอ - คารุตะไง คุยเรื่องที่ฉันเก่งกว่าน่ะสิ



คารุตะเนี่ยนะ….

แพ้ราบคาบขนาดนั้น ยังแค้นอยู่สินะ



เรโอ - ถ้าได้แข่งอีกรอบยังไงต้องชนะแน่ๆ…..

ไม - ไปทำอะไรถึงได้มั่นใจได้ขนาดนี้เนี่ย?

เรโอ - ฉันเองก็ดูอนิเมรอบดึกที่เล่นคารุะแล้วล่ะ เล่นแบบนี้นี่ใช่ม้า



เรโอทำท่าเหวี่ยงแขวน



ไม - เป็นไง… ฉันไปซุ่มซ้อมที่บ้านเลยนะ



เรโอเหวี่ยงแขนไปรอบๆ ด้วยความภาคภูมิ



ไม - มันอันตรายนะ หยุดเหอะ!!

เรโอ - สบายมาก แค่นี้เอง….

นานามิ - ว้าย!

ยูนะ - อันตราย!



ยูนะซังมาช่วยนานามิจังที่อยู่ใกล้ ๆ จนเกือบโดนฟาดได้อย่างรวดเร็ว



ยูนะ - เรโอซังคะ เวลาทำอะไรแบบนี้ดูรอบๆ ให้ดีๆ สิจ๊ะ

เรโอ - ขะ...ขอโทษค่ะ…….



เมื่อกี้เรโอผิดเต็มๆ เลย

เรโอก้มหัวสำนึกผิดจากใจ




ไม - ยูนะซัง ฉันเองก็ขอโทษด้……

เรโอ - เฮือกกกกกกกกกก

ไม - อะ...อะไรน่ะ….เมื่อกี้!?



ช่วงที่พวกเราเองขอโทษนั้น

เกิดลมราวกับทอร์นาโดพัดผ่านตรงหน้า

ต้นตอมาจาก….ยูนะซัง?



ยูนะ - แล้วก็นะจ๊ะ….ถ้าจะเหวี่ยงแขนควรจะให้ได้ประมาณนี้…..เนอะ?



กะ...การเหวี่ยงแขนเมื่อครู่….รู้สึกว่าคนละชั้นกับที่เรโอทำสุดๆ เลย



ยูนะ - ถ้างั้นขอตัวก่อนนะจ๊ะ

ไม - สะ...สวัสดีจ้ะ



เรโอ - …...


เรโออ้าปากค้างอยู่อย่างนั้น จนอีกฝ่ายเดินลับจากไป


ไม - สะ...สุดยอดเลย….


ยูนะซังเนี่ยว่าแล้วเชียว คนละชั้นกันเลย

 
 

หลังจากการประชุมวันแรก เรโอก็แข่งกับเอริสซามะทันที

แต่ว่านี่เป็นเพียงเริ่มต้นเท่านั้น…





การเตรียมตัวเพื่อกิจกรรมวาเลนไทน์ก็ได้เริ่มขึ้น

หนนี้เป็นแค่การแจกช็อกโกแลตที่ทุกคนทำเอง เทียบกับกิจกรรมคริสต์มาสแล้วก็น่าจะสนุกดีหรอก

แต่นั่นยังมีสิ่งที่ต้องทำอยู่

แล้วก็แบ่งงานกันทำนั่นเองก็เลยอยู่กับเรโอตลอดไม่ได้

ดังนั้นเวลาเรโอทำพลาดหรือทำไม่ได้ จะไปจิตตกมุมอื่นอยู่ตลอด


ไม - ทำเอาวุ่นวายแล้วนะ…


ระหว่างทำโปสเตอร์ประกาศยังต้องใช้สายตาคอยสอดส่องเรโออีก


งานของเรโอคือการตกแต่ง

ดูเหมือนจะใช้กระดาษสีทำอะไรสักอย่างอยู่…



เอริส - เดี๋ยวนะ นั่นมันอะไรน่ะ?

เรโอ - อะไรล่ะ ก็กระดาษรูปหัวใจไง ตัดทำออกมาเยอะแยะเลยเนี่ย

เอริส - รูปร่างผิดนี่นา?

เรโอ - เถอะน่า มองจากไกล ๆ ก็ไม่รู้หรอกน่า

เอริส - ….มองจากไกล ๆ ก็ดูออกน่า ความผิดพลาดขนาดนี้

เรโอ - ฮึ่ยยย หนวกหูน่าเอริส

เอริส - อะไรล่ะ คนเค้าอุตส่าห์บอก

เรโอ - ช่างเถอะน่า เอริสไปตรงนู้นเลยไป

เอริส - …………..(หัวเราะ)

เรโอ - อะ...อะไรเล่า มองด้วยท่าทีแบบนี้เนี่ย

เอริส - ก็แบบ...หัวใจสีชมพูอันนี้เนี่ย มองแล้วอย่างกับก้นเลย…. คิกๆๆ♡

เรโอ - จะ...จะบ้าเร้อออออออออ

เอริส - เรโอทำก้นออกมาด้วยล่ะ♡

เรโอ - มะ...ไม่ใช่นะ ไม่ได้จะทำของพรรค์นั้นซะหน่อยนี่นา เดี๋ยวเซ่…


ยะ...ยัยนั่นทำอะไรของเค้าเนี่ย

แต่ว่าที่เอริสซามะถืออยู่ ไอ้ที่เรโอทำเนี่ยมัน...มองยังไงก็รูปก้นชัดๆ

พอหงุดหงิดแล้วเรโอก็แย่งคืนมาจากมือของเอริสซามะ


ไม - ทั้งที่คนรอบข้างเตรียมงานกันอย่างขะมักเขม้นแท้ๆ…


ทำอะไรไม่เป็นเรื่องแล้วก็ทะเลาะซะได้

ขณะที่จะลุกแล้วกะเข้าไปแทรก สมาชิกคนอื่นก็มาช่วยห้ามก่อน


คาเอเดะ - เอริสซามะคะ เรื่องแซวเรโอซังก็แค่นี้ดีกว่าค่ะ

เอริส - จ้า~♪ ขอโทษที่เสียงดังน้า

คาเอเดะ - ไม่หรอกค่ะ…

ซาร่า - เรโอซามะคะ กล่องขนมอันนี้เป็นรูปหัวใจพอดี ใช้อันนี้เถอะค่ะ

คาเอเดะ - จริงสิ ถ้าแบบนี้ต้องได้รูปหัวใจที่สวยออกมาแน่

เรโอ - ขะ...เข้าใจแล้ว ทำตามนี้ล่ะกัน

เอริส - คิกๆๆ...ดีใจด้วยนะเรโอ

เรโอ - เฮอะ เธอเองก็มาช่วยกันด้วยล่ะ

เอริส - รู้แล้วน่า ของแค่นี้เอง…

ไม - …………….



เพราะคาเอเดะซังกับซาร่าจังเข้ามาไกล่เกลี่ย เรโอกับเอริสซามะก็กลับไปคุยกันปกติสุข


ไม - คิดว่าจะดื้อทั้งๆ แบบนั้นซะอีก


กับเพื่อนร่วมชั้นยังไม่รู้จะทำตัวยังไงดี

เพราะไม่เข้าใจ ตัวเองก็จะทิ้งปัญหาไปเฉยๆ และรักษาระยะห่าง

แบบนี้เรโอก็เลยไม่มีเพื่อน

เมื่อก่อนถ้าเกิดเรื่องทำนองนี้เรโอก็จะมาคุยกับเรา

ตอนนี้เรโอคนนั้นต่อให้ไม่มีเราก็อยู่ร่วมกับทุกคนจนได้


ยูนะ - ตายจริง ดีกันแล้วนี่นา งั้นให้นี่เป็นรางวัลนะจ๊ะ


ยูนะซังส่งขนมให้เรโอ


เรโอ - ขะ...ขอบคุณนะ… ง่ำ ง่ำ อร่อยจัง♪

ซาร่า - ใบหน้าท่าทางมีความสุขจังน้า…. คาเอเดะจังมีขนมมั้ย? ซาร่าอยากเอาขนมให้เรโอซามะบ้างจัง

คาเอเดะ - จู่ๆ พูดแบบนี้ก็…


เอริส - …..หัวใจทำสักกี่อันดีเหรอ? เรโอเองก็มาช่วยบ้าง อย่าเอาแต่กินอย่างเดียวสิ

เรโอ - รอเดี๋ยวน่า… ง่ำ ๆ ง่ำ


เรโอดูมีความสุขเพราะได้ขนม

แถมดูเหมือนจะเริ่มคุ้นเคยกับทุกคนขึ้นมาบ้งแล้ว


ไม - หรือว่าจะ…


จะเป็นอย่างที่ชิซึคุซามะบอก ว่าเรโอกำลังผูกมิตรด้วยวิธีตนเองด้วยอยู่

เลยชำเลืองมองไปที่ชิซึคุซามะที่ทำหน้าที่ตัวเองอยู่ข้าง ๆ


ชิซึคุ - ...คิก ๆๆ


ถูกยิ้มใส่ด้วยความรู้สึกว่า เห็นมั้ย ซะงั้น

อ่า มันก็ดีใจล่ะมั้ง… ความรู้สึกแบบคุณแม่ที่เฝ้าดูการเจริญเติบโตของลูก




การประชุมกรรมการสิ้นสุดลงก็กลับบ้าน

เรโอพูดไปเรื่อย ๆ ด้วยแก้มที่แดงแล้วก็ท่าทีตื่นเต้น


เรโอ - ...แล้วก็หลังจากได้ขนมตอนนั้นแล้ว คิตาจิมะ ซาร่าก็ไปเอาคุกกี้ไม่รู้จากไหนมาให้ด้วยล่ะ

ไม - ดีจังน้า อร่อยมั้ย?

เรโอ - ก็ーน้า♪


เรโอยืดอกด้วยความภูมิใจ ท่าทางดีใจสุด ๆ จนหยุดเล่าไม่ได้เลย


เรโอ - เอริสมาว่าของที่คนอื่นเค้าทำเป็น...กะ...ก้นเนี่ย….หยาบคายเนอะ

ไม - ก้นของเรโอจริงๆ มันต้องชมพูอ่อนว่าหัวใจนั่นอ่ะน้า

เรโอ - หา ทำไมไมพูดอะไรน่าอับอายออกมาเนี่ย?

ไม - ...เปล่านี่


ยังไงล่ะ….เสียงโกรธออกมาแบบนี้ตัวเองยังแปลกใจเลย

แต่ว่าเรโอที่เอาแต่เล่าตัวเองอยู่ คงไม่รู้สึกตัวล่ะมั้ง

เรโอมีเพื่อนแล้วเล่าให้ฟังท่าทางสนุกสนานแบบนี้...ควรจะยิ้มยินดีด้วยแท้ ๆ

แล้วไหงเรา….


เรโอ - แต่ว่าพูดถึงหัวใจที่เอริสทำหลังจากอันนั้นแล้ว ก็ไม่ได้เห็นจะสวยอะไรเลยแท้ ๆ

เรโอ - เอริสก็แค่ดีแต่ปากล่ะน้า

เรโอ - แล้วก็เอริสนะ….


เอริส เอริส เอริส

หัวข้อสนทนามีแต่แบบนี้ แค่นี้ก็เป็นหลักฐานแล้วว่าเรโอติดใจเอริสซามะ


ทั้งที่เราหวังให้เป็นแบบนี้ แต่กลับเศร้า


ไม - อะไรเล่า ของแบบนี้…

เรโอ - นี่ ไมฟังเรื่องที่ฉันเล่าอยู่เปล่าเนี่ย?

ไม - ………..


หงุดหงิดชะมัด โอ๊ย ความรู้สึกแบบนี้เนี่ย….


ไม - หรือว่าจะ…..หึง!?

เรโอ - เอ๊ะ?


ฉันกุมมือของเรโอแน่น


เรโอ - เดี๋ยว ปล่อยมือสิไม!!


มาทำอะไรแบบนี้ท่ามกลางคนอื่นก็รู้สึกอยู่หรอกว่าจะทำให้เรโออาย

แต่ฉันไม่คิดจะปล่อย


ไม - ไปกันเถอะ


แล้วก็วิ่งลากเรโอมาทั้ง ๆ อย่างนั้น


เรโอ - ดะ...เดี๋ยวก่อน….เร็วเกินไปแล้วนะไม~~~


งั้นเหรอ หึงนี่เอง

เรากำลังหึงเอริสซามะอยู่นี่เอง


มุ่งหน้าไปแมนชั่นอย่างรวดเร็วพร้อมกับดึงมือเรโอไปด้วย



----------------


(ตัดมา…)


เรโอ - บู่~ ไมหื่นที่สุด ยัยบ้าาาาา

ไม - ก็ขอโทษไปแล้วนี่นา


หลังจากทำไปแล้วก็มาขอโทษเรโอ

ลองมองมุมเรโอแล้ว ระหว่างกลับบ้านเล่นไม่พูดอะไรเลย แล้วจู่ ๆ ลากมาที่ห้องเนี่ย

แล้วมาจู่ ๆ ทำเรื่องอย่างว่าเนี่ย ถึงไม่เข้าใจก็ไม่แปลกหรอก


ที่เป็นแบบนี้ก็ไอ้ความหึงอยู่ฝ่ายเดียว -- ของเรา -- นั่นล่ะน้า


ไม - ก็...อย่างกับเรโอไม่ได้เป็นแค่ของฉันคนไปซะแล้วนี่…..

เรโอ - หา? ยัง-ไง-กัน-หา??

ไม - ….ตอนประชุมเตรียมงาน เรโอดูท่าทางสนิทสนมกับทุกคนไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้นี่

เรโอ - ไม่มีทางหรอกย่ะ


ไม่ มีสิ

เรโอยังไม่รู้สึกตัวจริง ๆ ล่ะนะ



ไม - ถ้าปกติคงไม่ได้เรื่อง..แต่การเติบโตครั้งนี้เล่นเอาตกใจเลย

เรโอ - ฉันไม่ได้เรื่องอะไรแบบนั้นซะหน่อยย่ะ!!

ไม - ไม่ได้เรื่องชัด ๆ ! เรโอน่ะไม่ได้เรื่อง ไม่ได้เรื่องก็คือเรโอ ไม่ได้เรื่องล่ะ

เรโอ - ไมจะพูดไอ้ไม่ได้เรื่องกี่รอบให้รำคาญกันห้ะ!

ไม - โทษที แต่ก็ตามนั้นแหละ

เรโอ - ฮึ่ย ไมอยากพูดอะไรกันเนี่ย ไม่เห็นจะเข้าใจเลย


ไม - ก็นั่นแหละ ความรู้สึกแบบหึงหวงอยากเอาชนะอะไรแบบนั้นน่ะ…

ไม - เพราะเรโอได้เพื่อนแล้ว แต่ฉันกลับยินดีอย่างจริงใจไม่ได้อ่ะนะ

เรโอ - เพื่อน? พูดเรื่องอะไร??

ไม - เอ๋? ก็อย่างเอริสซามะ…

เรโอ - นั่นไม่ใช่เพื่อนซะหน่อย คู่แข่งต่างหากล่ะ!! ไม้เบื่อไม้เมาน่ะ!!

เรโอ - ฮึ่ย! ย่าห์ ย่าห์! ย่าห์! คราวนี้แหละจะชนะให้ดูเลย!


ซ้อมเหวี่ยงแขวนคารุตะอยู่ เรโอเองก็ดูชอบทำอะไรแบบนี้ล่ะนะ


ไม - นี่ เรโอ

เรโอ - อะไร? ไมเองก็ลองทำแบบนี้ดูสิ

ไม - มาคิดดี ๆ แล้ว ถึงเขียนว่าคู่แข่ง แต่อ่านว่า “เพื่อน” ได้แบบนี้สินะ? *

(ไม่รู้จะแปลยังไงดี... มันเป็นชื่อตอนพ่อบ้านฮายาเตะ ซึ่งล้อมาจากเคนชิโร่อีกที TwT)


ถูกเผง….เรโอที่ขยับจู่ ๆ ก็หยุดนิ่ง


เรโอ - ไม่ใช่แบบนั้นซะหน่อย!!



จนถึงท้ายที่สุด เรโอก็ยังไม่ยอมรับว่าเอริสซามะคือเพื่อนล่ะนะ



ยูนะ - แล้วก็สูตรทำช็อกโกแลตที่ใช้แจกจ่ายวันจริงก็ตกลงตามนี้นะคะ

นานามิ - ตัวช็อกโกแลตเนี่ยซื้อเตรียมให้พอกว่านี้ดีรึเปล่าคะ?

ซาร่า - ถ้าใช้มาสกิ้งเทปติดกับกระดาษห่อคงน่ารักขึ้นน้า~ ซื้อกันๆ♪

คาเอเดะ - แต่งบประมาณ…

เอริส - กรรไกรเนี่ยอยู่ไหนเหรอ?


หลังเลิกเรียนวันนี้พวกเราก็มาเตรียมกิจกรรมกันอย่างยุ่งๆ

ฉันเองก็ไปเตรียมติดโปสเตอร์ประกาศที่เพิ่งทำเสร็จหมาด ๆ

แล้วก็เพิ่งได้กลับมาห้องพอดี


ไม - ติดโปสเตอร์ที่ระเบียงหน้าห้องอาจารย์ แล้วก็ที่บอร์ดประกาศมาแล้วล่ะ

ยูนะ - ………….

ไม - ยูนะซัง?

ยูนะ - อ๊ะ ขอโทษนะจ๊ะ เหนื่อยหน่อยนะจ๊ะ

ไม - ยังเหลืออยู่จำนวนหนึ่งจะให้ทำยังไงดี? ให้ติดที่อื่นเพิ่มมั้ย?

ยูนะ - นั่นสิ…..ที่ไหนดีนะ?


ยูนะซังดูเหม่อๆ หน่อย ทางกรรมการดูแลสิ่งแวดล้อมโรงเรียนก็ยุ่งอยู่แล้ว แถมฝั่งกรรมการจัดกิจกรรมก็ยังถูกให้เป็นตัวแทนอีก

คงเหนื่อยสะสมเต็มทีจนท่าทีดูแปลกๆ ก็คงไม่ผิดล่ะนะ


ไม - งั้นที่เหลือไปติดที่ที่คนน่าจะสะดุดตาแล้วก็บันไดล่ะกันนะ

ยูนะ - ขอบคุณนะ…. งั้นฝากด้วยนะจ๊ะ

ชิซึคุ - ถ้างั้นฉันเองก็จะช่วยด้วยค่ะ


ถึงชิซึคุซามะที่ฟังอยู่ข้าง ๆ จะพูดแบบนั้นก็ตาม แต่จากน้ำเสียงเธอแล้วดูมีความเหนื่อยปนอยู่


ไม - ไม่ค่ะ ฉันคนเดียวก็สบายอยู่แล้วค่ะ


ปฏิเสธไปเพราะไม่อยากให้ฝืนตัวเองกัน แล้วเราก็ออกจากห้องเรียนไป





ไม - ว่าแล้วเชียว ทุกคนเหนื่อยสะสมกันอยู่สินะ………


ถ้าบอกว่าตัวเราเองก็ไม่เหนื่อยก็คงโกหก




ไม - อื้ม แบบนี้แหละดีแล้ว


ที่ระเบียงทางเดินใกล้สวนกลาง


ถ้าตรงนี้ตอนพักเที่ยงคนจะเดินผ่านค่อนข้างเยอะ ที่นี่ล่ะก็คงพอมองเห็นกัน

เราคลี่โปสเตอร์ออกแล้วติดด้วยเทป แต่โปสเตอร์ดันม้วนกลับเข้าไป เลยทำไม่ได้ดีเท่าไหร่


ไม - ฟู่……


จริง ๆ ถ้ามีอีกแรงก็คงทำได้อย่างราบรื่นอยู่หรอกนะ

ตอนหน้าห้องอาจารย์และบอร์ดประกาศยังขอให้คนที่ผ่านมาช่วยได้ แต่ตอนนี้ไม่มีสักคนเนี่ยสิ….


ไม - อ๊ะ….


ทันใดนั้นก็มีมือใครสักคนเข้ามาช่วยจับขอบโปสเตอร์ให้


ไม - ขอบคุณมากเลยค่ะ….. เอ๋ อาจารย์เรนะ?

เรนะ - เอ้า รีบติดเข้าสิ

ไม - ค่ะ


แย่หน่อยที่ต้องให้อาจารย์เรนะที่ยุ่งๆ มาช่วยงานจิปาถะอะไรแบบนี้

แล้วเราก็รีบติดโปสเตอร์อย่างเร่งรีบ


ไม - แบบนี้ดีแล้วค่ะ ปล่อยมือก็ได้แล้วค่ะอาจารย์

เรนะ - …..ไม่ ยังใช้ไม่ได้

ไม - เอ๊ะ?


อาจารย์เรนะหรี่ตาจ้องไปที่โปสเตอร์


เรนะ - ยังเบี้ยวอยู่หน่อยนะ ช่วยติดแก้ใหม่ทีนะ ซาวากุจิซัง

ไม - คะ...ค่ะ


แกะเทปออกแล้วก็ติดแก้ใหม่อีกรอบ


ไม - แบบนี้ดียังคะ?

เรนะ - ยังเบี้ยวอยู่อีกหน่อยนะ… เอ้า ขึ้นไปทางซ้ายหน่อยแน่ะ

ไม - จะ...จริงด้วยสินะคะ


อาจารย์เรนะดูชิลล์ๆ ก็จริง แต่ที่จริงนิสัยค่อนข้างจู้จี้จุกจิกล่ะมั้ง?

เทียบกับอาจารย์แล้วเราไม่เอาไหนเลย


เรนะ - ซาวากุจิซัง หรือว่าทำอะไรแบบนี้จะไม่ถนัดเหรอ?

ไม - ค่ะ…. อาจจะก็ได้ ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ

เรนะ - ของแบบนี้ถ้าไม่ทำให้ดีๆ ไม่ได้นะ

ไม - เข้าใจแล้วค่ะ… งั้นอันนี้ยังไงคะ?

เรนะ - ขยับไปข้างบนอีกหน่อยสิ ไม่ๆ สูงไปแล้วนะ

ไม - เอ่อ ถ้าตำแหน่งนี้ล่ะว่าไงคะ?

เรนะ - เกือบดีแล้วล่ะ แต่ยังใช้ไม่ได้นะ


กะ...เกือบดีเนี่ย….

ตั้งแต่เมื่อยังไม่มีคนอยู่เลย แต่พอถึงนี้ก็มีคนมากหมายผ่านมาที่ระเบียง

คงเดินมาพวกเรากับอาจารย์เรนะที่พูดคุยกันน่าสนใจ


ไม - อาจารย์เรนะ…

เรนะ - อะไรจ๊ะ ซาวากุจิซัง

ไม - มะ...ไม่มีอะไรค่ะ


แล้วก็อาจจะเป็นที่ดึงดูดแบบนี้….แต่คงไม่เป็นแบบนั้นล่ะน่า

เราไม่ได้ฟังที่พูดก็เลยโดนแก้ไป 5 ครั้งจนได้


ไม - เฮ้อ...เหนื่อยจัง


ด้วยการช่วยเหลือของอาจารย์เรนะ? เลยติดโปสเตอร์ออกมาได้ค่อนข้างดี


ไม - ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ

เรนะ - ไม่เป็นไรน่าแค่นี้เอง แถมงานลักษณะแบบนี้ปกติมันต้องทำกัน 2 คนไม่ใช่เหรอ?

ไม - ก็จริงอยู่หรอกค่ะ...แต่ทุกคนดูท่าทางเหนื่อยกัน

เรนะ - ……….


อาจารย์เรนะครุ่นคิดหน่อยนึง

อ๋า จะฟังดูเหมือนบ่นไปมั้ยนะ


เรนะ - …..ทุกคนพยายามกันอยู่ นานๆ ทีพักหน่อยก็สำคัญนะ

ไม - เอ๋?


เรนะ - เอาล่ะตกลงแล้ว รีบกลับไปหาทุกคนกัน ซาวากุจิซัง

ไม - อึ่ก… เดี๋ยวสิคะ อาจารย์~


ถูกอาจารย์เรนะดึงมือไป แล้วก็ถูกพากลับไปทางที่เมื่อกี้มา


ไม - อาจารย์ หมายความว่ายังไงคะเนี่ย?

เรนะ - ก็บอกว่าพักยังไงล่ะ

ไม - หา?

เรนะ - ให้ทุกคนไปรวมตัวกันที่แมนชั่นของอาจารย์ แบบตอนเข้าค่ายยังไงล่ะ

ไม - เอ๊ะ? เอ๋?


แล้วก็กลับมาถึงห้องเรียนแบบไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่อย่างนั้น





แล้วก็-----

พวกเราก็มาที่แมนชั่นของอาจารย์เรนะกันอีกครั้ง


ยูนะ - ขอรบกวนหน่อยนะคะอาจารย์เรนะ

เรนะ - จ้า ยินดีต้อนรับจ้า~♪

ซาร่า - ฮุๆๆ ไม่ได้มาที่นี่สักพักแล้วเนอะ คาเอเดะจัง

คาเอเดะ - นั่นสิ

ไม - …...จริงด้วยสิ



สำหรับครั้งนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับงานเตรียมกิจกรรมแต่อย่างใด มาเพื่อเที่ยวอย่างเดียว

อาจารย์เรนะชวนมาเพื่อพวกเราที่เหน็ดเหนื่อยจากการเตรียมงานทุกวัน


ไม - เรโอ ดีใจใช่ม้า?


สำหรับเรโอที่เริ่มสนิทสนิมกับทุกคนขึ้นมาแล้ว คงดีใจสุดๆ ไม่ผิดแน่


เรโอ - …...อะไรแบบนี้นานๆ ทีก็ไม่เลวล่ะนะ

ไม - ถ้าดีใจก็ดีใจออกมาตรงๆ เหอะน่า

เรโอ - มะ...ไมเนี่ยเอาแต่ยิ้มมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ

ไม - ……. (หัวเราะ)


ก็ยอมรับล่ะนะ ถ้าบอกว่าตัวเราเองก็ดีใจเหมือนกันเนี่ย

ก็เพราะดูท่าจะเป็นการพักผ่อนที่ท่าทางดีมากเลยนี่นา


เรนะ - ฉันวันนี้ฉันเลี้ยงเองนะ ขอของที่ชอบมากันได้เลยจ้า


ในมือของอาจารย์เรนะถือใบของบริการส่งถึงบ้านตั้งไม่รู้กี่ใบ


เรนะ - อ๊ะ หรือว่าจะเรียกเชฟที่ออกไปทำงานนอกสถานที่ดีนะ?

นานามิ - ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้ค่ะ……


เชฟเรอะ!?

ความเซอไพร์สระดับเดียวกับตอนจุดดอกไม้ไฟในงานคริสต์มาสเลย

อาจารย์เรนะเนี่ย จริง ๆ แล้วเป็นใครกันแน่นะ?

เป็นการพักผ่อนของเหล่านักเรียน แต่กลับจะทำให้ดูยิ่งใหญ่ขนาดนั้น เราก็เลยชิงยกมือไปก่อน


ไม - ถ้าอาหารล่ะก็ฉันทำเองค่ะ

ยูนะ - จริงสิ ถ้าทุกคนช่วยกันทำอาหารคงน่าสนุกล่ะนะ

ชิซึคุ - ฉันเองก็จะช่วยค่ะ

คาเอเดะ - งั้นฉันด้วย


ซาร่า - ถะ...ถ้าคาเอเดะจังจะทำ ฉันก็ด้วย

เรโอ - ฉันเองก็ทำได้เหมือนกันนะ

ไม & คาเอเดะ - ไม่ต้องก็ได้น่า


เสียงคาเอเดะซังกับเราประสานกันอย่างพร้อมเพรียง


เรโอ - ทำไมเล่า

ซาร่า - ถ้าแค่ทอดไข่ซาร่าก็ทำได้นะ


ปกติไม่เห็นจะเคยช่วยทำอาหาร เอาแต่ขี้เกียจอยู่ที่ห้องแท้ๆ

มีแค่เวลาแบบนี้แหละ ที่เรโอจะอยากทำน่ะ

พูดถึงความรู้สึกของคาเอเดะซังแล้ว ทางซาร่าจังเองก็คงประมาณเดียวกันล่ะมั้งนะ?


เรนะ - น่าๆ ก็แบ่งเป็นคนที่ทำอาหารกับไม่ทำอาหาร แล้วคนที่ไม่ทำก็ไปช่วยเตรียมโต๊ะก็ได้นี่นา

เอริส - นั่นสิน้า ฉันจะตั้งตารออาหารที่พวกชิซึคุทำเสร็จน้า♪

นานามิ - ฉันจะเตรียมเก้าอี้ตามจำนวนคนนะคะ

ซาร่า - งั้นซาร่าจะเตรียมแก้วล่ะกัน…

เรโอ - งั้นฉัน….จะทานพวกขนมล่ะกัน

เอริส - ไปเรียงพวกจานดีกว่ารึเปล่านะ?

ชิซึคุ - จานที่หยิบรบกวนตามจำนวนด้วยนะ อาจารย์เรนะคะ ของที่อยู่ในตู้เย็นขอใช้ได้ไหมคะ

เรโอ - ขะ...ขนมอร่อยจังเลย~!

เรนะ - ได้จ้ะ ตามสบายเลย

ริสะ - ดูเหมือนจะยังไม่มีพวกเครื่องดื่ม งั้นขอจะไปซื้อกลับมานะคะ ไปกันเถอะมิยะ

มิยะ - ให้ส่งถึงที่ก็ได้แท้ๆ…….

ซาร่า - อย่าพูดอะไรที่มันสิ้นเปลืองน่า




ไม - หวาาา เนื้อดี ๆ ทั้งนั้นเลย!

คาเอเดะ - ท่าทางจะทำอาหารดี ๆ ได้เลยนะจ๊ะ

 

เรโอ - อึ่กกกก

เอริส - หรือว่าเรโอจะเรียกร้องความสนใจอยู่เอ่ย?

เรโอ - มะ...ไม่ใช่นะ!!

เอริส - หรือว่ารอให้ตบมุกอยู่ใช่ม้า? งั้นฉันจะช่วยตบมุกให้นะ

เรโอ - ไม่ต้องการย่ะ

เอริส - เอ๋ งั้นก็มาช่วยกันเรียงจานสิ

เรโอ - ชะ...ช่วยไม่ได้นะ….เข้าใจแล้ว

ซาร่า - อ๊ะ ถ้าเสร็จจากตรงนั้นแล้วช่วยทางซาร่าด้วยน้า

เรโอ - เอ๋




ฝั่งที่ไม่ได้ทำอาหาร เรโอดูท่าทางจะไปสวย

ทางนี้ก็โล่งใจแล้วจดจ่อกับอาหารได้ซะที

คุณหนูในมิคาโจเนี่ยดูมีภาพลักษณ์ไม่ได้ทำอาหารด้วยตัวเองก็จริง

แต่ทุกคนในกลุ่มที่ทำอาหารเนี่ยฝีมือดีเยี่ยมเลยล่ะ

โดยเฉพาะยูนะซัง…….


ไม - ไม่ว่าอะไรก็ทำได้หมดนะเนี่ย….

ยูนะ - หืม อะไรเหรอจ๊ะ?

ไม - มะ...ไม่มีอะไรจ้ะ

ยูนะ - เหรอ… อ้าว นี่ทำอะไรอยู่เหรอ

ไม - แฮมเบิร์กจ้า


ของโปรดของเรโอ

ถ้าทานไปคำแรกแล้วรู้เลยว่าเป็นของที่ฉันทำก็คงดีนะ….


ยูนะ - น่าอร่อยจังเลยนะ ฉันเองก็ทำของโปรดของนานามิดีไหมนะ

ไม - อ๊ะ เข้าใจสินะจ๊ะ

ยูนะ - แน่นอนสิจ๊ะ♪





เรนะ - ว้าว น่าอร่อยดีนะ ทานล่ะนะคะ~

ทุกคน -  ทานล่ะนะคะ~



บนโต๊ะรายเรียงไปด้วยอาหารอย่างเนืองแน่น

ตู้เย็นของบ้านอาจารย์เรนะเนี่ยของสำหรับทำอาหารเยอะแยะเล่นเอาคิดว่า มันของอยู่คนเดียวแน่เหรอ?

ทุกคนทำของที่ตัวเองภูมิใจเสนอ ผลก็คือกลายเป็นรวมอาหารญี่ปุ่น ฝรั่ง จีนหลากหลายแบบไปซะงั้น


ซาร่า - เลือกไม่ถูกเลยว่าจะกินอะไรก่อนดีน้า~ อ๊ะ นโปลิตันอันนี้ของคาเอเดะจังสินะ

คาเอเดะ - รู้ดีจังเลยนะ

ซาร่า - ก่อนหน้านี้ก็เคยสอนวิธีทำให้ซาร่ามานี่นา ฮุๆๆ อร่อยจัง~

เรนะ - แชมเปญอันนี้อร่อยดีนะเนี่ย♪ ที่บ้านมีของอย่างนี้ด้วยรึไงนะ

ริสะ - อันนี้มิยะเป็นคนเลือกซื้อมาเองค่ะ แต่เป็นแบบไม่มีแอลกอฮอล์นะคะ

เรนะ - เห ไมใช่เหล้าสินะ เอาเถอะ นานๆทีวันหยุดดื่มบ้างก็ดีเหมือนกัน


นานๆทีเนี่ย…..


เอริส - ไข่ม้วนอันนี้ที่ชิซึคุทำสินะ ฝีมือชิซึคุอร่อยจังเลย

ยูนะ - อาหารญี่ปุ่นส่วนใหญ่เป็นฝีมือชิซึคุซามะค่ะ ไม่ว่าอันไหนก็ดูงดงามแถมยังรสชาติดีด้วย คราวหลังช่วยสอนวิธีทำให้ด้วยนะคะ

ชิซึคุ - ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็สะดวกเสมอค่ะ

นานามิ - คะ...คาราอเกะอันนี้ที่ยูนะซามทำก็อร่อยเหมือนกันค่ะ

ยูนะ - ตายจริง นานามิรู้อันที่ฉันทำด้วยเหรอจ๊ะ ดีใจจัง♡

นานามิ - แน่นอนค่ะ!


ดูเหมือนทุกคนจะหวานชื่นกันดี

ระ...เราเองก็ทำแฮมเบิร์กที่เรโอชอบอ่ะนะ

เรโอก็กำลังทานแฮมเบิร์กที่ว่านั่นพอดี

จะยิ้มน่ารักอย่างทุกทีแล้วพูดว่า อร่อยจังเลยไม รึเปล่าน้า?


เรโอ - งะ...ง่ำ….ไม….

ไม - จ๋า♡ อะไรเหรอเรโอ?

เรโอ - ใส่แครอทกับเห็ดชีตาเกะลงไปใช่มั้ยเนี่ย

ไม - เอ๊ะ….

เรโอ - ถ้าไม่ใส่ผักลงไปคงจะชอบอยู่นะ

ไม - ก็...ครัวของอาจารย์เรนะมีแต่อุปกรณ์ทำครัวชั้นยอดทั้งนั้นนี่นา

เรโอ - บู่ว

เอริส - ถ้าเรโอไม่ทานแฮมเบิร์ก ฉันเอาไปทานเองนา

เรโอ - มะ...ไม่ได้นะ ของที่ไมทำทั้งหมดเป็นของฉันย่ะ

ไม - จะดีใจดีมั้ยเนี่ย


ทำเป็นบ่น แต่แฮมเบิร์กของฉัน ก็เป็นของเรโออ่ะนะ


เอริส - งั้นขอรับพุดดิ้งนี่ไปนา

เรโอ - พุดดิ้งนั่นเป็นของฉันหมดย่ะ

ไม - แต่พุดดิ้งฉันไม่ได้เป็นคนทำซะหน่อยนะ……


อะไรกันก็แค่ตะกละเองนี่นา




ซาร่า - ทานอาหารเสร็จทุกคนจะทำอะไรกันเหรอ?

นานามิ - เอ นั่นสิ

เรโอ - คารุตะ!

ริสะ - เอ๊ะ? คารุตะเนี่ยเหรอคะ

ไม - ไม่ได้เอาคารุตะติดมาด้วยเนี่ยสิ…

ชิซึคุ - มีค่ะ

ไม - เห มีเหรอคะ?

ชิซึคุ - ถูกเรโอซังไหว้วานก็เลยหยิบมาน่ะค่ะ ท่าทางเรโอซังจะให้ความสนใจเอามากเลยนะเนี่ย ในฐานะของประธาน “ชมรมวิจัยการละเล่นญี่ปุ่น” ปลื้มใจมากค่ะ


ไม่ล่ะ… เรโอไม่ได้สนใจการละเล่นญี่ปุ่นอะไรนั่นเลย

เพียงแต่แค่อยากต่อจากเรื่องเมื่อหลายวันก่อนเท่านั้นเอง


เรโอ - หนนี้มาแข่งกันซะ เอริส

เอริส - ฮุๆๆ ไม่แพ้หรอกนะ

ยูนะ - ฮุๆๆ น่าสนุกจังน้า♪ ฉันเองก็ร่วมด้วยดีไหมนะ


ยูนะซังที่สายตาเป็นประกาย
เล่นเอานึกถึงยูนะซังที่เหวี่ยงแขนน่ากลัวที่ห้องเรียนเมื่อก่อนหน้าเลย

นะ...นี่มัน…


ไม - เรโอ…..วิกฤติล่ะมั้งเนี่ย

เรโอ - อะไรล่ะ?


เจ้าตัวไม่รู้เรื่องอะไรเลย


มิยะ - ฉันขอเข้าร่วมด้วยคนนะคะ

ริสะ - มิยะจะเล่นเหรอ? แปลกจังเลยนะ งั้น...พยายามเข้าล่ะ

มิยะ - จ้ะ ริสะติดตามผลงานของฉันให้ดีล่ะ

ซาร่า - มิยะจังเนี่ย ไฟแรงเพราะกะจะโชว์ด้านดีให้ริสะจังเห็นสิน้า♪

มิยะ - ฉะ...ฉันไม่ได้



มิยะซังหน้าแดงขึ้นมา (คนแปล : นานๆทีจะมีมุมนี้นะหล่อน ฟฟฟ)

แต่ว่า……

กระทั่งปี1อย่างมิยะซังที่สูสีกับยูนะซังทั้งกำลังกายและมันสมองยังลงแข่งเนี่ย


ไม - อย่างกำลังจะเกิดเรื่องน่ากลัวขึ้นเลย….

เรโอ - ไม? แปลกๆ ตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ อ๊ะ เจ็บใจที่ฉันจะโชว์ฝีมือสิน้า?



อ๊าก ใช้ไม่ได้เลย ยัยเนี่ย

ความสามารถตัวเองห่างชั้นไปแล้ว


ชิซึคุ - ทุกคนให้ความสนใจคารุตะขนาดนี้...ฉันจะขอทำหน้าที่ผู้อ่านกลอนอย่างเต็มกำลังค่ะ

เรโอ - ฮะ ฮะ ฮ่า กินเสร็จก็แข่งคารุตะต่อ♪ น่าสนุกจัง


เรโอเพลินเกินไปแล้ว

ชะล่าใจและเพลินไม่ได้ดูรอบๆ เอาซะเล้ย


ไม - คือว่านะเรโอ….

เอริส - ดีแล้วนี่ น่าสนุกออก

ไม - เอริสซามะ?

เอริส - เรโอเหมือนลูกหมาซื่อๆ เลยนะเนี่ย

เรโอ - ฉันไม่ใช่หมาย่ะ!!


เวลาอันสนุกสนานได้ผ่านเลยไปด้วยความรู้สึกประมาณนี้

พูดถึงการแข่งคารุตะแล้ว

ยังไงก็สรุปได้แค่ว่า “สุดยอด” น่ะแหละ



มาบ้านของอาจารย์เรนะ ไม่ได้มาเตรียมงานกับทุกคน แต่มาเพื่อเที่ยวเล่นนั่นแหละ

เริ่มก็ทานข้าวกับทุกคน

ไม่ว่าจะจานไหนก็อร่อยสุดยอดทั้งนั้นเลยล่ะ

ยกเว้นจานที่ไมใส่แครอทลงไปในแฮมเบิร์กล่ะนะ


หลังจากนั้นก็แข่งคารุตะ ล้างแค้นคู่แข่งอย่างเอริส!!

เรโอซังคนนี้แพ้จนได้ ทั้งๆ ที่จะเอาคืนแท้ๆ….


เรโอ - แฮ่ก...แฮ่ก… น่ากลัวชะมัด~


นึกถึงก็กลัวแล้ว

เราในวันนี้ก็ได้รับรู้ว่ากระดาษมันก็คืออาวุธดีๆ นั่นเอง...เป็นครั้งแรก

โลกใบนี้ยังเต็มไปด้วยสิ่งแปลกประหลาดซะจริงนะ…

เกิดอะไรหลายๆ อย่างแล้วก็เข้าสู่กลางคืน


ซาร่า - นานๆทีลองจับเข่าคุยกันแบบต่างกลุ่มดีมั้ยเอ่ย?


คิตาจิมะ ซาร่าจู่ ๆ ก็พูดอะไรแบบนี้ออกมา


ซาร่า - ก็ปกติมีแต่สมาชิกหน้าเดิมๆ นี่นา อุตส่าห์มาเที่ยวทั้งที ก็อยากจับกลุ่มเกิร์ลทอล์คเปลี่ยนหน้าบ้างนี่นา

คาเอเดะ - ฉันน่ะยังไงก็ได้แต่ต้องถามความเห็นทุกคนด้วยนะ

ยูนะ - นั่นสิ นานๆทีก็ไม่เลวเหมือนกันนะจ๊ะ

เอริส - ก็ดีนะ แล้วจะจัดยังไงดีล่ะ?

ริสะ - อย่างจับฉลาก…

ซาร่า - อื้อ งั้นซาร่าทำฉลากเอง♪

ชิซึคุ - ...จับฉลากก็ดีนะคะ แล้วถ้าจับฉลากพร้อมกันแล้วยังได้สมาชิกเหมือนเดิมล่ะคะ?

ยูนะ - ถ้าไม่เป็นกลุ่มคนรัก หรือเพื่อนกันก็ดีเหมือนกันนะคะ

ยูนะ - แต่ถ้าได้กลุ่มเดิมล่ะก็ ก็ให้แลกกันล่ะกันนะ

นานามิ - อย่างนี้เอง…. แค่นี้ก็จะได้เปลี่ยนคนแล้วสินะ

เรโอ - เอ๊ะ…..


ถ้างั้นเราก็ไม่มีทางได้อยู่กลุ่มเดียวกับไมเลยนี่นา

แบบนั้นไม่เอาอ่ะ

พอเริ่มไม่สบายใจก็เหลือบไปมองไม


ไม - ว้าว…. ท่าทางน่าสนุกดีนะเนี่ย


ไม่สนุกเลยสักนิดย่ะะ

ไมบ้าที่สุดดดด


ระหว่างนั้นเอง คิตาจิมะ ซาร่าก็เอาฉลากมาให้จับตรงหน้าฉันกับไม


ซาร่า - ค่า เชิญเลยค่ะทั้งคู่…. แต่อย่างเพิ่งดูกันน้า

ไม - เรโอ จะหยิบก่อนมั้ย

เรโอ - …...อื้อ


ยังไงก็ช่างแล้ว

เซ็งๆ แล้วก็หยิบฉลาก




ยูนะ - สมาชิกทางนี้ก็มี ชิซึคุซามะ เรโอซัง มิยะซัง แล้วก็ฉันสินะ

มิยะ - …..ฝากตัวด้วย

ชิซึคุ - ขอฝากตัวด้วยค่ะ

เรโอ - อึ่กกก

ยูนะ - เป็นอะไรเหรอเรโอซัง? หรือว่าง่วงแล้วเหรอ

เรโอ - มะ...ไม่ใช่น่า….


ยังไงก็ช่างเหอะ สมาชิกกลุ่มนี่มันอะไร!?

นิสัยแตกต่างกับเราเกินไปแล้ว

ละ...แล้วจะพูดด้วยยังไงดีเนี่ย….


มิยะ - …………..


อายาเสะ มิยะ ที่เป็นคนเงียบที่สุดในบรรดาปี 1 ยืนอยู่ข้าง ๆรำไร

นอกจากนี้มัทสึบาระ ยูนะ ท่าทางอย่างกับปีศาจที่แสดงให้เห็นตอนคารุตะ…...เวลาเอาจริงก็คงน่าเกลัว

ตื่นเต้นซะแล้ว...ทำไงดี

ฮือ อยากไปหาไมจัง….


ยูนะ - เรโอซังอย่าประหม่าเลยจ้ะ

ชิซึคุ - ค่ะ จริงด้วยสิคะ แข็งทื่อไปหมดแล้วนะคะเนี่ย

เรโอ - อึ่ก….อึ่ก….


พูดถึงขนาดนั้นเลย


มิยะ - ……..มีใครมาน่ะ

ยูนะ - เอ๋?


สิ้นเสียงคำพูดของอายาเสะ มิยะ

ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของใครสักคนมาทางห้องนี้จริงๆ ด้วย


ยูนะ - มีอะไรเกิดขึ้นรึเปล่านะ


ที่ปรากฏให้เห็นก็คือ…


ชิซึคุ - เอริสเองเหรอ? ห้องทางนั้นมีอะไรเกิดขึ้นรึเปล่าคะ?

เรโอ - …………….


เอริสนี่เอง

สีหน้าทุกคนดูตกใจกับสิ่งที่จู่ ๆ เกิดขึ้น


เอริส - ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ

ชิซึคุ - อย่างนั้นทำไมกัน?

เอริส - คือว่าชิซึคุ เปลี่ยนห้องกัน เดี๋ยวฉันอยู่ทางนี้เอง

ชิซึคุ - เอ๊ะ? แต่ว่า…

เอริส - ครั้งนี้ฉันอยากทะเลาะกับเรโออีกน่ะ….ได้มั้ย?


เอริสชี้มาทางฉันแล้วหัวเราะยิ้ม ๆ

ทะเลาะอะไรกัน~!!


เรโอ - ตะ...ตามคำขอเลย


ชูกำปั้นขึ้นแล้วรับสารท้ารบจากเอริส


ชิซึคุ - คิกๆๆๆ แบบนี้เองเหรอคะ ถ้างั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ

มิยะ - หืมมมม….อย่างนี้นี่เอง คิกๆ

ยูนะ - คิกๆๆ… ถ้างั้นฝากตัวกับทางนั้นด้วยนะคะชิซึคุซามะ♪


ถึงคนอื่นจะมองกันแล้วหัวเราะอะไรก็ไม่รู้เถอะ แต่ไม่เกี่ยวกับฉันล่ะนะ

เอาล่ะ วันนี้แหละ ตัดสินกับเอริสให้รู้ดำรู้แดงไปเล้ย


เอริส - เรโอเนี่ยส่วนใหญ่ถูกตามใจจนเกินไปแล้วนะเนี่ย~

เรโอ - ว่าไงน้า!! เอริสเองก็เหอะถูกคนรอบข้างเอาอกเอาใจเหมือนกันไม่ใช่เรอะไง

เอริส - ฉันไม่เคยถูกเอาอกเอาใจซะหน่อยนา

เรโอ - กะ...ก็ถูกกลุ่มแฟนคลับชื่อแปลกๆ เอาอกเอาใจไม่ใช่เหรอไง

เอริส - ไม่แปลกซะหน่อย เข้าใจความหมายของ Lily Platinum รึเปล่า?

เรโอ - ไม่เลย ไม่สนสักติ๊ด~

มิยะ - Lily Platinum ?

ยูนะ - ฉันก็สงสัยเหมือนกันค่ะ ว่ามีที่มายังไงกันนะ

เอริส - ฮิๆๆ ดูสิๆ ทุกคนสนใจกันใหญ่เลย

เรโอ - เฮอะ ปากหวานไปงั้นแหละ

เอริส - ฮึ่ย ยัยจิ๋วนี่

เรโอ - ว้ายยยยย อย่าสิมันจั๊กจี้…...ฮ่าๆๆๆๆ

ยูนะ - ตายจริง สนิทกันกันดีน้า

มิยะ - …….นั่นสิคะ


เพราะเอริสจี้ที่ข้างตัว ฉันก็เลยพยายามบังคับร่างกายตัวเองหนีไปทั้งๆที่สั่น

แต่ว่าควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้เลย


เรโอ - แฮ่กๆๆ …… โธ่ ทำอะไรของเธอ

เอริส - แฮ่กๆๆ…...ทางนั้นเองก็อย่าหนีจริงจังสิ เล่นซะเหนื่อยเลยเนี่ย

เรโอ - รู้สึกคอแห้งขึ้นมาเลย ขอเครื่องดื่มหน่อยสิ

มิยะ - ค่ะ…..เชิญค่ะ

เรโอ - ง่ำ….อื้อหือ อร่อยจัง

เอริส - ขะ...ขอฉันด้วยสิ….


พวกฉันทั้งคู่ดื่มน้ำผลไม้ที่ได้รับจากอายาเสะ มิยะ


เรโอ - ฮ้า… น้ำผลไม้อร่อยๆ เนี่ยขายที่ไหนเหรอ?

เอริส - จริงด้วย เพิ่งเคยดื่มครั้งแรกเนี่ย อร่อยสุดๆ เลยน้า คราวหลังอยากให้ชิซึคุดื่มมั่งจัง

ยูนะ - …..มิยะซัง นี่มันเขียนว่าค๊อกเทลอยู่…...หรือว่าจะเหล้าจ๊ะ?

เรโอ - เอ๋~~~

เอริส - ดื่มเข้าไปซะแล้วสิ


เหล้าเนี่ยหรือว่า…


เรโอ - ฮ้าาาา…..


รู้สึกร้อนขึ้นมาเลย

ฉันฟุบลงบนเบาะ


เอริส - ไหวมั้ยเรโอ? โธ่ มิยะซัง เอาเหล้าให้เด็กดื่มไม่ได้นะจ๊ะ

เรโอ - มะ...ม่ายช่ายเด็กซ้าโหน่ย!!

ยูนะ - ไปเอาน้ำมาให้ดีกว่ามั้ยนะ


เอริสกับมัทสึบาระ ยูนะกำลังร้อนลนอยู่แถวๆ ข้างบนหัวฉัน

แต่อายาเสะ มิยะก็ยังใบ้ไม่เปลี่ยน


มิยะ - …….ไม่ใช่แบบนั้นหรอกค่ะ นี่มันเครื่องดื่ม Non-Alchohol ต่างหากค่ะ

เอริส - เอ๊ะ? อ๊ะ จริงด้วย มีเขียนว่า “ค๊อกเทลที่ไร้แอลกอฮอล์ คาลบิสโซดา” ด้วยล่ะ

ยูนะ - มิยะซัง ตอนทานอาหารก็เปิดขวดแชมเปญที่ไม่มีแอลกอฮอล์ทีแล้ว ชอบอะไรแบบนี้เหรอจ๊ะ?

มิยะ - …..ไม่เชิงว่าชอบ แต่แค่คิดว่าเหล้าของจริงมันไม่ได้เรื่องมากกว่าค่ะ

เอริส - เฮ้อ~ อะไรกัน ให้เป็นห่วงเก้อซะงั้น

เรโอ - อึ่ก….


นะ...น่าอายชะมัด~

แต่ว่าเมื่อกี้รู้สึกว่าร้อนๆ ขึ้นมาจริงๆ นะ


ยูนะ - คิกๆๆ อร่อยจนเข้าใจผิดเป็นของจริงสินะ ฉันเองก็ดื่มค๊อกเทลนี่ด้วยดีมั้ยนะ

มิยะ - เชิญเลยค่ะ

เอริส - ฉันก็ดื่มอีกแก้วดีมั้ยน้า มิยะซังเองก็ดื่มสิ

มิยะ - ค่ะ


ฉันมองเพ่งมองไปที่ตรงนั้น ที่ทั้ง 3 คนชนแก้วค๊อกเทลปลอมๆ

บางทีเราอาจจะไม่ได้เมาค๊อกเทล แต่เมาบรรยากาศล่ะมั้ง

ก่อนที่เอริสจะมา ประหม่าจนไม่รู้ว่าจะพูดอะไรออกมาดี

แต่เพราะเอริสเลยได้ใช้เวลาอันแสนสนุกนี่

ไม่คิดมาก่อนเลยว่าจะมีคนอื่นนอกจากไมที่สามารถคุยด้วยได้แบบนี้

ถึงจะแบบนี้ก็เถอะ


เอริส - อะไรเหรอ? เรโอก็อยากดื่ม? แต่ว่าขืนเมาล่ะก็แย่เลยน้า ฮิๆๆ

เรโอ - ไม่เมาแล้วน่า~


แล้วช่วงเวลาอันสนุกก็ได้ผ่านเลยไป……




แล้วกลางดึก กิจกรรมอันผ่อนคลายก็ได้สิ้นสุดลง

ทุกคนกลับถึงบ้านด้วยรถที่อาจารย์เรนะเตรียมไว้ให้

ไมที่กลับมาก่อนหน้านี้ยังคงไม่นอน


ไม - กลับมาแล้วเหรอ...เรโอ เล่นซะดึกเลยนะเนี่ย

เรโอ - ไม...กลับมาแล้ว~

ไม - เรโอ ดื่มชาหน่อยมั้ย?

เรโอ - ….อื้ม


หลังจากขานรับ ฉันก็มองแผ่นหลังไมที่กำลังเตรียมชาให้


เรโอ - คือว่านะไม….วันนี้สนุกด้วยล่ะ

ไม - ……...หืม?

เรโอ - เพื่อนเนี่ยมันคือแบบนี้สินะ...ฮะๆ

ไม - ….เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะเรโอ?

เรโอ - มะ...ไม่ล่ะ….ไม่มีอะไร…..


หลบซ่อนความเขินอายของตัวเอง แล้วไปกอดไมจากข้างหลัง



ไม - อ๊ะ…..เรโอ?

เรโอ - วันนี้สนุก….มากเลยล่ะ

ไม - ฮะๆๆ ดีแล้วล่ะน้า

เรโอ - ทั้งหมดนี่เป็นเพราะได้เจอกับไม….ถูกเลือกเป็น Best Couple คู่กับไมนั่นแหละ

เรโอ - เพราะงั้นนะ ไม…

ไม - ……….

เรโอ - ขอบคุณจริงๆ….ไม



ไม - เรโอ…..คืนนี้ท่าทางปากตรงกับใจสุดๆ นะเนี่ย

เรโอ - ก็มันสนุกจริงๆ นี่นา



ไม - อ๊าาาา เรโอวันนี้มันอะไรเนี่ย น่ารักชะมัด~ ดาเมจเข้ากลางใจเลย♡


ไมที่พูดแบบนั้นก็กอดฉันแรงขึ้น

แล้วก็ทิ้งเรื่องเตรียมชาไปซะงั้น


เรโอ - ดะ...เดี๋ยวสิ ไม

ไม - เรโอ ท่าทางฉันจะ….ทนไม่ไหวแล้วล่ะ

เรโอ - โธ่ ฉันเพิ่งกลับมาไม่นานเองนะ~


ท่าทางไปสับสวิทช์แปลกๆ ของไมจนได้

อ๊าก คืนนี้กะพักผ่อนสบายๆ แท้ๆ ~


============


(ตัดมา…)


การพักผ่อนน่ะสำคัญนะ

ถูกอาจารย์เรนะพูดแบบนั้น พวกเราก็ใช้วันหยุดอย่างพอสมควร แล้วก็เริ่มการเตรียมกิจกรรมต่อไป

แล้วสัปดาห์นี้ก็ได้เวลาที่จะเอาจริงแล้ว

วันนี้เป็นบันไดขั้นสุดท้ายแล้ว---- ได้เวลาทำช็อกโกแลตแล้ว


เริ่มทำทีละนิดมองสูตรไปพลาง ตามที่หารือกันก่อนหน้านี้

เราเองก่อนหน้านี้ก็เคยทำให้น้องสาวกับน้องชายมาไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง เลยไม่ต้องดูอะไรได้อยู่หรอก

ละสายตาจากสูตรแล้วมองไปทางคนที่กำลังทำช็อกโกแลตอย่างเอาจริงเอาจัง


ยูนะ - ถ้ามีตรงไหนไม่เข้าใจ ถามคนรอบๆ ให้ช่วยก็ได้นะจ๊ะ


ยูนะซังพูดพลางเอาช็อกโกแลตไปละลายท่าทางยุ่งๆ


ซาร่า - คาเอเดะจาง ช็อกโกแลตมันกลายเป็นสีขาวไปแล้วอะ

คาเอเดะ - ก่อนช็อกโกแลตละลายหมดต้องใส่แม่พิมพ์ลงไปก่อนสิจ๊ะ เอาใหม่อีกรอบสิ

ซาร่า - เอ๋~~

เอริส - เอ๊ะ ช็อกโกแลตเนี่ย ไม่ได้ตั้งไฟทิ้งไว้แบบนี้เหรอ?

ชิซึคุ - ไม่ได้ค่า อ๊า ช็อกโกแลตจะไหม้แล้วนะคะ! ปิดไฟสิคะ!

ไม - ทุกคนท่าทางลำบากแฮะ…..


จะว่าไปแล้วเรโอจะไหวมั้ยเนี่ย?

แล้วก็มองเห็นเรโอที่กำลังผสมช็อกโกแลตที่ละลายแล้วอย่างขะมักเขม้น


เรโอ - มะ...ไม แบบนี้ดีแล้วใช่มะ

ไม - เท่าที่เห็นตอนนี้ก็ดีอยู่ เอ้า ถ้าใช้ที่วัดอุณหภูมิติดกับเข้าไม้คนล่ะก็จะได้รู้อุณหภูมิที่ถูกต้องได้ง่ายไงล่ะ

เรโอ - แบบนี้ก็ดีนะ จากนี้ก็ปล่อยให้สัญชาตญาณฉันจัดการเองล่ะกัน

ไม - สัญชาตญาณของเรโอไม่เคยถูกซะด้วยสิ….

เรโอ - เหอะน่า!!


ปกติเราเองก็ไม่เคยทำแบบนี้หรอก แต่เพื่อให้เรโอเข้าใจง่ายก็อุตส่าห์เอาที่วัดอุณภูมิติดมือมาให้แท้ๆ….

เรโอ - เอ้า ฮึบๆ

ไม - เอาเถอะนะ


เห็นเรโอที่ทำช็อกโกแลตอย่างพยายามจนช็อกโกแลตติดแก้ม ก็รู้สึกว่าปล่อยให้ทำตามใจชอบก็แล้วกัน


ไม - ที่เหลือก็ใส่แม่พิมพ์ลงไป ก็จะได้แล้วล่ะนะ….

เรโอ - อ๊ะ ไม ทำหกแล้วอะ รีบมาเช็ดหน่อย

ไม - ………

เรโอ - หวา ช็อกโกแลตติดฝ่ามือไปหมดแล้วอ่ะ

ไม - ……..

เรโอ - ไม เร็วๆหน่อยสิไม~

ไม - ….จะทำได้รึเปล่าน้า เอ




ไม - เอาล่ะ สำเร็จแล้วล่ะ


หลายชั่วโมงผ่านไป ช็อกโกแลตสำหรับกิจกรรมก็เสร็จด้วยดี

ถึงจะเพิ่งเคยทำช็อกโกแลตเยอะขนาดนี้ แต่ก็พอไปไหวล่ะมั้งนะ


คาเอเดะ - ของไมซังทำออกมาได้สวยเลยนะจ๊ะเนี่ย

ไม - ขอบคุณจ้ะ ของคาเอเดะซังก็ออกมาน่ารักนะเนี่ย แฟนๆ ต้องปลื้มแน่เลย

คาเอเดะ - เหรอจ๊ะ? เพราะต้องเกาะติดซาร่าตลอด ของตัวเองเลยคิดว่าทำออกมาดูธรรมดาๆน่ะ…

ไม - สมเป็นคาเอเดะซังออกนา การตกแต่งตรงนี้ก็เรียกคะแนนดีด้วย…


ระหว่างที่คุยกับคาเอเดะซังเรื่องช็อกโกแลตที่เสร็จ ก็มีเสียงเฮดังออกมา


เอริส - ดูสิๆ~ ชิซึคุ! ฮ้า~ ทำออกมาได้บิวตี้ฟูลเลยล่ะ♡

ชิซึคุ - เอริสโหวกเหวกเกินไปแล้วนะคะ…..แต่สำหรับทำครั้งแรกก็ถือว่าออกมาได้ดีนะคะ

เอริส - หุๆๆ ใช่ม้าา♪


เอริสซามะตอนแรกเอาช็อกโกแลตตั้งไฟในหม้อตรงๆ ก็เลยล้มเหลวครั้งใหญ่

แต่ช็อกโกแลตที่ทำใหม่จากนั้นท่าทางจะสำเร็จเลยล่ะ


ไม - กะแล้วคนมือฝีมือเนี่ย คนละเรื่องเลยแฮะ….


แล้ว….เรโอเป็นไงน้า?

ทำออกมาได้ดีรึเปล่านะ?


เรโอ - เฮ้อ…..


เรโอกำลังถอนหายใจเฮือกใหญ่อยู่หน้าช็อกโกแลตที่ตัวเองทำ

ผลลัพธ์ท่าจะออกมาไม่หอมหวานซะแล้วสิ


ขณะกำลังจะส่งเสียงเรียกแผ่นหลังนั้น ผมสีทองนั้นก็มาอยู่ตรงหน้าเรา


ไม - เอ๋?

เอริส -เรโอ♪

เรโอ - อะ อะ อะ อะ อะไรเล่าา


ถูกเอริสซามะส่งเสียงเรียกจากข้างหลัง เรโอก็ส่งเสียงสั่นออกมาอย่างเห็นได้ชัด


เอริส - เอ้า นี่

เรโอ - ห้ะ?


บนมือของเอริสซามะมีช็อกโกแลตที่ทำเสร็จใหม่ๆ ใส่ในถุงโปร่งใสผูกด้วยริบบิ้น


เอริส - เอ้า รับไปเร็วๆ ซี่

เรโอ - อะ...อะไร? ฉันน่ะมีไมอยู่แล้วนะ…..

เอริส - ไม่ใช่แบบนั้น ช็อกโกแลตสำหรับเพื่อนไง♪  พวกเราเป็นเพื่อนกันใช่ม้า?

เรโอ ー ช็อกโกแลตสำหรับเพื่อน…


หน้าเรโอก็สดใสขึ้นมา

ท่าทางมีความสุขมากเลยล่ะ

แล้วก็เอาช็อกโกแลตที่ได้มาไปเทียบดูกับช็อกโกแลตที่ตัวเองทำ


ไม - เอ๋?


จู่ๆ เรโอก็ชี้มาทางช็อกโกแลตที่เราทำ


เรโอ - ไม ขอไอ้นี่ได้มั้ย

ไม - ก็ได้อยู่หรอก แต่ทำไมล่ะ

เรโอ - ฉันก็อยากให้เอริบ้าง ช็อกโกแลตสำหรับเพื่……..

ไม - เอ๊ะ แต่อันที่ฉันทำจะดีเหรอ?

เรโอ - ก็อันที่ฉันทำมันห่วยนี่นา…


ถูกพูดแบบนั้น เราก็เลยมองช็อกโกแลตของเรโอให้ดี

ทั้งรูปร่างเบี้ยวๆ แถมการตกแต่งด้วยน้ำตาลสีๆ ก็ออกมาหยาบๆ เรียกได้ว่าไม่น่ารักเลย ก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ


เรโอ - ฉันเอาอันนี้ก็ได้น่าเรโอ

เรโอ - อ๊ะ!


เอริสซามะชี้ไปทางช็อกโกแลตที่เรโอทำ


เอริส - เรโอ ขออันนี้หน่อย♪

เรโอ - ขะ...เข้าใจแล้ว… ถ้าพูดถึงขนาดนี้ล่ะก็….


เรโอส่งช็อกโกแลตที่ใส่ในถุงโปร่งใสแบบเดียวกับเรโอให้


เรโอ - ชะ...ช็อกโกแลตสำหรับเพื่อน...อาจจะไม่ค่อยอร่อยนะ

เอริส - ไม่หรอก ไม่เกี่ยวเลย ขอบคุณนะ ดีใจมากๆ เลยล่ะ เรโอ

เรโอ - เอริส…..

ไม - คิกๆๆ


โล่งอกไปทีนะเรโอ

เอริสซามะดูมีความสุขมากเลย


สมาชิกทั้งหลายที่อยู่รอบๆ ก็คอยมองการแลกเปลี่ยนครั้งนี้ด้วยความห่วงใย


และแล้วงานวาเลนไทน์ก็ถูกจัดได้อย่างปลอดภัยหายห่วง

ช็อกโกแลตที่ทุกคนทำได้รับความนิยมอย่างล้นหลาม คึกคักไม่แพ้งานคริสต์มาสเลยล่ะ

แล้วเพื่อให้ได้ช็อกโกแลตจากคนที่เล็งไว้ ก็เลยวุ่นวายกันใหญ่


ไม - ครั้งนี้ก็ผ่านไปด้วยดีเนอะเรโอ


พอหันกลับไปก็ไม่เห็นเรโอ


ไม - อะ อ้าว? เรโอไปไหนแล้วว

เรโอ - มะ...ไม~

ไม - ได้ยินเสียงแต่ไม่เห็นตัว…..หรือว่าเรโอจะตัวหดเล็กลงซะแล้ว


ค้นหาในกล่องที่มีช็อกโกแลตอยู่


ไม - เรโอ~ อยู่ไหนเอ่ย? ออกมาซะดีๆ~

เรโอ - ไมบ้าที่สุด จะไปอยู่ในที่พรรค์นั้นได้ไง ทางนี้ย่ะ


ได้ยินเสียงเรโอจากท่ามกลางฝูงชน

เรโอถูกนักเรียนมากมายรุมล้อมอยู่


ไม - ฮิๆๆ ฮอตสุดๆ เลยน้า


พอแทรกเข้าไปข้างได้ ก็เห็นทุกคนกำลังรุมช็อกโกแลตของเรโอ


เด็กสาว A - เรโอซามะค้า~ ขอช็อกโกแลตทีค่า

เด็กสาว B - ขอให้ฉันด้วยค่ะ

เรโอ - กำลังจะแจกให้…..ตามคิวสิ


เรโอถึงจะบ่นแต่ก็หน้าแดงแจกช็อกโกแลตไป


ไม - ถึงจะอายแต่ก็ดีใจสิน้า


เพราะช็อกโกแลตทำออกมาไม่ดีเท่าไหร่ ก็เลยกลุ้มว่าจะไม่มีใครเอาช็อกโกแลตไป…..


ไม - โล่งอกไปทีเนอะ เรโอ


พอกระซิบกระซาบกัน ก็ได้รับเสียงกรี๊ดกร๊าดจากกลุ่มคนที่รับช็อกโกแลตไป


เด็กสาว A - ช็อกโกแลตที่เรโอซามะทำ….แตกต่างจากของท่านอื่นเลยนะคะเนี่ย!

เด็กสาว B - ใช่ รูปร่างที่ไม่เหมือนใคร ถึงเรียกว่าช็อกโกแลตทำมือไงล่ะ♪

เด็กสาว C - ทั้งที่เป็นช็อกโกแลตเหมือนกัน แต่รายละเอียดปลีกย่อยแต่ละชิ้นไม่เหมือนกันดีจังเลยน้า

เรโอ - …………….

เด็กสาว A - ดูสิ ข้างบนเต็มไปด้วยผงน้ำตาลให้ฉันขนาดนี้เลย

เด็กสาว B - ของฉันไม่ค่อยมีเลย….เป็นแบบธรรมดาล่ะ

เด็กสาว C : ช็อกโกแลตที่แตกต่างกันแต่ละชิ้น อัดแน่นไปด้วยความรู้สึกของเรโอซามะสินะ

ไม - อะ...เอ่อ….


ถึงจะฟังดูว่าพูดสุภาพและเรียบร้อยหรอก...แต่นี่มันเสียมารยาทไม่ใช่เรอะ

อีกด้าน เรโอกำลังสั่นอยู่


แย่ล่ะ…..


ไม - ระ...เรโอ ทุกคนชื่นชมด้วยแหละ ดีจังเลยน้า~

เรโอ - ฮึ่ยยย ไม่ดีสักนิดเลยย่ะ!!

ไม - กะ...กะแล้ว

เรโอ - ปัดโธ่ ไม่ให้ช็อกโกแลตแล้ว

เด็กสาว A - อ๊ะ เรโอซามะทำอะไรเหรอคะ

เด็กสาว B - ได้โปรดคืนช็อกโกแลตมาเถอะค่ะ


เรโอเอาช็อกโกแลตที่ตัวเองทำคืนมาก็เริ่มกินทันที


เรโอ - ของพรรค์นี้นะ ฉันจะทานให้หมดเล้ย

เด็กสาว A - อ๋าา ช็อกโกแลตที่อุตส่าห์ได้มา…..

เด็กสาว B - เรโอซามะกำลังโกรธอะไรหรือคะเนี่ย….


ทุกคนซึมหลังจากถูกเรโอแย่งช็อกโกแลตไป


ไม - อะ...เอ่อ… ถ้าไม่รังเกียจเอาของฉันไปนะ


แจกช็อกโกแลตของตัวเองให้คนที่ถูกเรโอแย่งช็อกโกแลตไปพลางขอโทษไปพลาง


เด็กสาว A - ขอบคุณมากค่ะไมซามะ

เด็กสาว B - ช็อกโกแลตของไมซามะทำออกมาได้สวยงามเลยค่ะ…..

เด็กสาว C - ขอสักคำหน่อยนะคะ….อ๊า อร่อยมากเลยล่ะค่ะ

เด็กสาว A - งั้นฉันด้วย…..อร่อยจังเลยค่ะ


เรโอที่กำลังกินช็อกโกแลตของตัวเองอยู่มองมาทางเราด้วยท่าทางไม่พอใจ


เรโอ - อะ...อะไรเนี่ย เอาแต่ชมไมอยู่ได้ เฮอะ

ไม - น่าๆ


พูดแบบนั้นเราก็ชิมช็อกโกแลตที่อยู่ในมือเรโออันนึง


เรโอ - อ๊ะ

ไม - ช็อกโกแลตของเรโอก็ไม่ได้แย่นี่นา อร่อยออก♡

เรโอ - ขะ...ของไมก็….

ไม - อะไรเหรอ?

เรโอ - ช็อกโกแลตของไมก็เอามาให้ฉันด้วยสิ

ไม - แน่นอน หลังจากนี้เดี๋ยวเอาให้เรโอจ้า♡




แล้วหลังจากนั้นงานวาเลนไทน์อันเหน็ดเหนื่อยก็สำเร็จลงอย่างงดงาม

หลังจากกิจกรรมจบลง ก็ตกลงเรื่องที่จะทำนิดๆหน่อยๆกับสมาชิกเตรียมงานคนอื่น….


เรนะ - ยินดีด้วยงานวาเลนไทน์สำเร็จนะจ๊ะ ทุกคนพยายามได้ดีมากเลยล่ะ

เรนะ - ถึงจะนิดหน่อย แต่เตรียมเครื่องดื่มกับขนมไว้ให้ จากนี้ทุกคนก็ทานด้วยกันล่ะ


อาจารย์เรนะพูดค้างไว้แล้วก็กลับห้องพักอาจารย์ไป


ริสะ - อาจารย์เรนะท่าทางจะงานยุ่งไม่เปลี่ยนเลยนะคะเนี่ย

ยูนะ - นั่นสินะ แต่ว่าอุตส่าห์เตรียมให้ขนาดนี้ ฉะนั้นมาสนุกให้เต็มที่กันเถอะจ้ะ

ซาร่า - ถ้างั้นก็คัมปาย~!


ทุกคนชนแก้วกันด้วยแก้วกระดาษ


นานามิ - ขนมที่อาจารย์เรนะเตรียมไว้ให้มีแต่ของจากร้านที่ลงแนะนำในนิตยสารทั้งนั้นเลยนะเนี่ย

ชิซึคุ - ได้ยินมาว่าร้านขนมเหล่านี้ต้องจองล่วงหน้าแล้วไม่ค่อยมีโอกาสได้มาเท่าไหร่เลยนี่คะ

เอริส - อย่างนั้นเหรอ~ ทานไปไม่ได้รู้อะไรเลยนะเนี่ย


เรโอก็มีฐานะ แต่อาจารย์เรนะเนี่ยมีความรู้สึกว่าสูงขึ้นไปกว่านั้นอีก


ระหว่างที่กินเอแคลร์ที่น่ารักเกินกว่าจะกินลง ก็มองไปที่เรโอที่ท่าทางมีความสุขที่ถูกห้อมล้อมด้วยขนม


เรโอ - ง่ำ...ง่ำ….


หืม ถูกเหมือนจะหยุดขยับแล้ว

เรโอมองไปรอบๆ ลุกลี้ลุกลน

แล้วก็หยิบมาเดอลีน แล้วก็ถือเดิน จากนั้นก็แอบใส่กระเป๋า


ไม - ปัดโธ่ ยัยเด็กคนนี้

เรโอ - หุๆๆ อันนี้ก็น่าอร่อยแฮะ

ไม - ทำอะไรอยู่จ๊ะ

เรโอ - มะ...ไม…. มะไม่ได้ทำอะไรซะหน่อย

ไม - ส่งกระเป๋าที่ตุงๆ นั่นมาซะ

เรโอ - ไม่ได้ ถึงจะเป็นไมก็ให้ไม่ได้

ไม - อะไรเล่า


ซาร่าจังบ่นพึมพำอยู่ข้าง ๆ พวกเราที่โหวกเหวก


ซาร่า - แต่ว่าเท่านี้อีเวนท์ใหญ่ก็จบลงแล้วสินะ…..

คาเอเดะ - นั่นสิ หลังจากสอบปลายภาคจบลง ต่อไปก็พิธีจบการศึกษาสินะ… อ๊ะ ชิซึคุซามะกับเอริสซามะก็จบการศึกษาด้วยนี่นะคะ

เรโอ - …………..


เรโอหยุดเคลื่อนไหว โอาสนั้นก็เลยแย่งกระเป๋าเรโอมาได้


ไม - เอ้า หยิบมาจริงด้วย ไหนๆ เรโอเนี่ยตะกละเกินไปแล้วนะ ไม่ดีต่อตัวเองนะ…..เรโอ?

 

เรโอ - จบการศึกษา…..เนี่ย……

ไม - เรโอหรือว่าจะ…..?


ลืมเรื่องการจบการศึกษาของพวกเอริสซามะไปรึไง?


ซาร่า - เหงาขึ้นน่าดูเลยน้า ถ้าทั้งคู่ไม่อยู่แล้วน่ะ


เรโอตัวสั่นเพราะคำพูดของซาร่าจัง


ไม - ไหวมั้ย….เรโอ?


เรียกเรโอที่สีหน้าดูแย่


เรโอ - ไม…...ต้องแยกกับเอริสในอีก 1 เดือนสินะ

ไม - อะ...อื้ม…...นั่นสินะ

เรโอ - งั้นเหรอ อย่างนี้นี่เอง….


เรโอมองไปทางพวกเอริสซามะที่กำลังคุยกับทุกคนอย่างสนุกสนาน ด้วยสีหน้าที่ดูเหมือนจะร้องไห้

 
อ่านต่อ Reo & Mai Route Part 3 (จบ)

Comment

Comment:

Tweet