その花びらにくちづけを ミカエルの乙女たち by ゆりんゆりん สปอยล์ฉบับภาษาไทยโดย satoru.exteen.com

เหตุการณ์ต่อจาก Common Route จะมีทั้งหมด 6 Routes
-  Risa & Miya Route part1 | part2 | part3 | part4 | part5 (END)
-  Reo & Mai Route *** ตอนนี้อยู่ใน Route นี้ ***
- Eris & Shizuku Route
- Sara & Kaeda Route
-  Yuuna & Nanami Route
- Takako & Runa Route 

ซึ่งทั้งหมด 6 Routes เหตุการณ์เกิดขึ้นในช่วงเวลาเดียวกัน (คริสต์มาส-วาเลนไทน์-จบการศึกษา) แต่จะมีรายละเอียดปลีกย่อยแตกต่างกันออกไปแต่ละคู่

อ่านตอนเก่า ๆ ได้ที่
 
Common Route
part1 | part2 | part3 | part4 part5 | part6 | part7 | part8 | part9 | part10 | 
part11 | part12 | part13 | part14 | part15 | part16 | part17 | part18 | part19 | part20 |
 
 
_______________________

Reo & Mai Route Part 1 

(บทที่ 79-81 ของเกม)

 

เรโอ - ไม งานจบแล้วเรามีปาร์ตี้กันสองคนนะ

ไม - รู้แล้วล่ะจ้า ของขวัญคริสต์มาสก็…….แน่นอนว่าเรโอล่ะนะ♡

เรโอ - มะ ไม่รู้ด้วยล่ะ ขืนทำตามใจตัวเองล่ะนะ…. 

ไม - จ้า~♡

--- ข้ามช่วงอีเวนท์คริสต์มาสไปนะ เพราะเหมือนเดิม... ---


อีเวนท์คริสต์มาสอันแสนวุ่นวายก็จบลง

หลังจากนั้นก็ไปซื้อของที่ร้านค้าใกล้ ๆ กันสองคน แล้วก็คริสต์มาสดินเนอร์ที่คิดไว้กัน

เพียงแต่ด้วยที่เจ้าหญิงของทางนี้นั้นอารมณ์ไม่ดีเอาซะเลย เอาแต่พูดบ่นระหว่างแบกถุงกับข้าว


เรโอ - ทั้งที่จะซื้อของระหว่างกลับจากโรงเรียนได้ทีเดียวแท้ๆ ทำไมต้องกลับบ้านก่อนรอบนึงล่ะไม?

ไม - แล้วคิดว่ายังไงล่ะ?

เรโอ - ฉันเป็นคนถามนะยะ

ไม - ฮุๆๆ ไม่รู้สิน้า ก็เมื่อกี้ตอนที่เรโอซื้อกับลุงขายเนื้อ คุณลุงเค้าดูท่าทางดีอกดีใจนา

เรโอ - จริงด้วยสิ… นอกจากไก่แล้วยังแถมโคร็อกเกะให้ด้วยนี่เนอะ

ไม - ใช่แล้ว นั่นแหละ!

เรโอ - หา?

ไม - เพราะเรโอเป็นคนซื้อนั่นแหละ แบบว่า  เด็กเล็กขนาดนี้แต่ถูกให้มาซื้อของให้งั้นเหรอ เด็กดีจังเลยนะหนู งั้นแถมให้หน่อยล่ะกัน ก็แบบนี้อ่ะแหละ♡

เรโอ - เดี๋ยวนะ….!?

ไม - แค่เครื่องแบบแหละน้าที่บอกอายุเรโอน่ะ

 

ไม - เอาล่ะ ต่อไปเป็นร้านขายผักกัน คุณลุงร้านนั้นใจดีกับเด็กและสัตว์มากเลยล่ะ แบบนี้คงแถมให้เยอะน่าดูเลยล่ะน้า~

เรโอ - มะ ไมบ้าที่สุดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!

 

 


เรโอ - ขอบคุณสำหรับอาหารค่า

ไม - อร่อยมั้ย?

เรโอ - อื้อ♡ พรุ่งนี้มาทานเค้กที่เหลือกันต่อเถอะ♪

ไม - อุ…. ใบหน้ายิ้มชื่นบานที่มีต่อเค้กเนี่ยน่ารักเกินทนชะมัด

ไม - เป็นแบบนี้อยากจะเลียแก้มนุ้มนุ่มมีที่ครีมติดอยู่จังเลยน้า

เรโอ - มะ ไมโรคจิตที่สุด จู่ ๆ พูดอะไรออกมาห้ะ


อ้าว? เมื่อกี้เผลอพูดออกไปเหรอเนี่ย

เรโอจ้องเขม็งมาทางเราสุด ๆ เลย


ไม - โทษที เห็นเรโอทำอย่างนี้แล้วหยุดจิ้นไม่ได้ แถมเผลอหลุดปากไปหน่อย♪

เรโอ - มีสติบ้างเถอะ…. แล้วที่สำคัญเรื่องนั้นล่ะ?

ไม - เรื่องนั้น?

เรโอ - เรื่องนั้นมันก็ต้องแน่อยู่แล้ว ก็วันนี้เป็นวันคริสต์มาสนี่

ไม - …แหม เรโอเองก็โรแมนติกผิดคาดนะเนี่ย

เรโอ - หืม? ...แล้วทำไมต้องเอาหน้าเข้ามาใกล้ด้วย

ไม - เห? ก็เชื้อเชิญทำเรื่องอย่างว่าวันคริสต์มาสไม่ใช่เหรอ♡ ความรักอันเปี่ยมล้นของเรโอผู้สุดแสนจะขี้อายที่จะมอบมาให้ทั้งหมดเนี่ย〜♪

เรโอ - ไม่ช่ายยยยยยยยย่ะ!! ของขวัญคริสต์มาสต่างหากเล่า เอาของขวัญคริสต์มาสมาซะเซ่

ไม - …..อะไรกัน

เรโอ - แล้วคิดอะไรบ้า ๆ ของเธอกันห้ะ ยัยหื่นกาม!


เรโอหันหน้าหนี

อ๊ะ สงสัยหยอกแรงไปหน่อยสิน้า

ก็เลยหยิบของที่ห่อไว้อย่างดีออกมาจากครัว แล้วส่งให้เรโอ


ไม - เอ้านี่เรโอ เมอร์รี่คริสต์มาสจ้ะ

เรโอ - อ๊ะ………


เรโอรับของที่ห่อไว้ด้วยท่าทีเขินอาย


เรโอ - งะ...งั้นจะรับไว้ล่ะกัน…. เปิดที่นี่เลยได้รึเปล่า?

ไม - อื้ม เป็นของที่เรโอชอบเลยด้วยนา

เรโอ - ที่ฉันชอบเหรอ?


เรโอ - น่ารักจัง...นี่ไมเป็นคนทำเหรอ?

ไม - แน่อยู่แล้ว แต่ก็ลำบากใช้ได้เลยล่ะน้า~


ที่เรียงรายอย่างสวยงามในกล่องนั้นก็คือคุกกี้และคัพเค้ก

แน่นอนว่าขนมที่เราทำเอง

ถึงมีปัญหานิดหน่อย แต่ก็ได้น้ำตาลไอซิ่งช่วยให้ดูน่ารักจนสมบูรณ์


เรโอ - แอปเปิ้ล หัวใจ แมว ดาว…

ไม - เรโอชอบของแบบนี้ใช่ม้า?

เรโอ - อื้ม….ชอบสุด ๆ เลยล่ะ...บางทีน่ะนะ


เรโอจ้องไปที่ขนมด้วยสายตาที่เป็นประกาย

ดีใจซะขนาดนี้ก็คุ้มค่าที่พยายามทำล่ะน้า….


เรโอ - ง่ำ ง่ำ ง่ำ …. งื้อ อร่อยดีจัง

ไม - ทานไปแล้วเรอะ!? เค้กเมื่อกี้ยังทานไม่หมดเลยนะ

เรโอ - ก็ฉันได้ของมาแล้วนี่ ฉันไม่ใช่พวกทิ้งไว้ทานทีหลังซะด้วย

ไม - ไม่ได้ ริบไว้จนกว่าพรุ่งนี้ล่ะกัน ทานเยอะไปแล้วน่า

เรโอ - ฮึ่ยยยยยย…. ไมขี้โกง

ไม - ช่วยไม่ได้ล่ะน้า… ถ้าสักชิ้นก็หยวน ๆ ล่ะกัน


คริสต์มาสทั้งทีนี่นา มาเข้มงวดมากไปก็น่าสงสารออก


เรโอ - ขอบคุณนะไม… ง่ำ ง่ำ ง่ำ ♡

ไม - อ๋าาา นี่ทานไป 3 ชิ้นแล้วนี่นา เรโอ!!

เรโอ - ก็มันอร่อยนี่นา ♡

ไม - ให้ตายสิ….ชมอย่างนี้ฉันก็พลอยใจอ่อนไปด้วย….


 


ไม - ปีนี้เองก็ใกล้จะจบลงแล้ว…. ปีนี้มีอะไรเกิดขึ้นหลายอย่างจริง ๆ นะ

เรโอ - อื้ม ได้พบกับไมด้วย

ไม - สำหรับฉันเรื่องที่ได้พบกับเรโอคงเป็นเรื่องที่ใหญ่สุดแล้วล่ะมั้ง…

ไม - นักเรียนใหม่ทีเป็นปรากฏการณ์แห่งมิคาโจ น่ารักแท้ ๆ แต่กลับเป็นสัตว์น้อยดุร้าย เรโอ

ไม - ระหว่างที่ใครก็ไม่รู้หนี ก็มีสาวสวยผู้รักความยุติธรรมคนหนึ่งที่เป็นคนหยุดเธอที่เอาแต่วิ่งหนี ซาวากุจิ ไม

ไม - หลังจากเรื่องที่บ้านคลี่คลายลงแล้ว รู้สึกตัวอีกทีความรักของทั้งสองก็เบ่งบาน…. อะไรแบบนี้แอร้ย♡

เรโอ - ปัดโธ่ อย่ามากอดแล้วพูดอะไรบ้า ๆ เซ่~

ไม - อ้าว ที่ฉันพูดมันมีอะไรผิดพลาดงั้นเหรอ!?

เรโอ - ผิดทั้งหมดเลยย่ะ! ไมน่ะแหละที่ตกหลุมรักฉันที่เป็นนักเรียนใหม่น่ารักตั้งแต่แรกพบ แล้วก็เป็นฝ่ายไล่ตามไม่ใช่เหรอ!


[คนแปล : จำได้ว่าไม่ได้เล่นเกมมาแบบนี้….ทั้งสองแบบเลย ฟฟฟฟฟฟ]


ไม - ยังไงก็ตามตอนนี้ฉันก็ใจตรงกันกับเรโอแถมหวานชื่นกันมากด้วย….ใช่มั้ยเนอะ?

เรโอ - ...อืม เอาเถอะ….ก็แบบนั้นอยู่หรอกนะ


ถ้าหากเรโอไม่ได้มาเข้าเรียนที่มิคาโจ… ฉันก็คงใช้เวลาค่ำคืนนี้ฉลองคริสต์มาสกับครอบครัวตามเคย


ไม - การที่ได้พบใครสักคนมันเป็นเรื่องที่มหัศจรรย์จังเลยเนอะ... เรโอ

เรโอ - ...นะ นั่นสินะ

 

 (คนแปล: อยากจะเปิดเพลงนี้ประกอบ  https://www.youtube.com/watch?v=VjBo1MzleSE ........ไม่ใช่ล่ะ)

 


เรโอเวลาพูดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาจะดูใจอ่อนขึ้นมา


ไม - ช่วงหลังที่ถูกเลือก Best Couple นี่จะโวยวายหนักนะเรา

เรโอ - ก็นะ… ช่วยไม่ได้นี่ เพราะงานกรรมการเตรียมกิจกรรมนี่นา

ไม - แต่เรโอก็พยายามได้ดีนะ

ไม - แบบนี้เรโอก็เลยได้เพื่อนดีๆ เยอะแยะ ดีแล้วล่ะ

เรโอ - ….เพื่อน? หมายถึงอะไร?

ไม - เอ๊ะ ไม่เข้าใจเหรอ

เรโอ - ไม่เข้าใจน่ะสิ


สีหน้าแบบนี้คงไม่เข้าใจจริง ๆ

ตอนเตรียมงานกิจกรรมด้วยกัน ก็มีความรู้สึกว่าคนอื่นใน Best Couple เป็น “เพื่อน” นี่นา

ได้ไปเข้าค่ายด้วยกันบ้าง จากนั้นก็พูดคุยด้วยกันบ้าง ทะเลาะกันบ้าง แต่ก็ดูสนุกสนานแท้ ๆ

สำหรับยัยนี่ยังไม่เรียกว่าเพื่อนรึไงน้า….


เรโอ - ตอนนี้ฉันมีไมอยู่แล้วนี่นา….ไมเป็นคนที่คุยได้ด้วยเสมอ

เรโอ - เพราะงั้นเพื่อนอะไรนั่นไม่ต้องการหรอก

ไม - เรโอ……


[ ไมเห็นเรโอพูดอะไรน่ารักแบบนี้เลยทนไม่ไหว … หมดกัน ฟฟฟฟฟฟ บาย ไม่แปลแล้ว // โอเคตัดบท ]


แล้วพวกเราก็นอนกอดกันบนเตียงทั้ง ๆ อย่างนั้น


เรโอ - เฮ้อ….วันนี้ช่างยาวนานจังเลยน้า…..

ไม - ก็เป็นคริสต์มาสที่พิเศษนี่นา

เรโอ - อื้ม……….งืม…...งือ………..

ไม - ตายจริงเรโอ… หลับไปแล้วเหรอ? เหนื่อยสินะ


ไม - เรโอมีแค่….เรางั้นเหรอ


เพราะเป็นแฟนกัน การอยู่เคียงข้างกันมันก็เป็นเรื่องต้องทำอยู่แล้วก็จริง


ไม - แต่เรื่องนั้นก็ส่วนเรื่องนั้น ยังไงมีเพื่อนก็เป็นเรื่องดีอยู่แล้วล่ะ…


จนถึงตอนนี้ฉันเองก็เป็นทั้งเพื่อน ทั้งเพื่อนสนิท ทั้งแฟน

เป็นให้ทั้งหมดแล้วก็จริง แต่ถ้าความรู้สึกที่ทำเพื่อเรโอล่ะก็…

 

ฉันมองจ้องไปยังเรโอที่กำลังหลับอยู่


ค่ำคืนนี้เด็กหลายคนคงเผลอหลับกันไประหว่างรอซานต้าแล้วสินะ

ของเราเป็นเพราะรู้ว่าพ่อแม่เป็นคนแอบเอามาวาง เลยได้รู้ตัวตนของซานต้าเร็วก็เถอะ


ไม - แต่บางทีก็อยากจะลองขอพรซานต้าดูบ้าง….เพื่อแฟนที่น่ารักคนนี้

ไม - ยังไงก็ตาม…ขอให้เรโอได้มี “เพื่อน” จริง ๆ ซะที

เรโอ - งือ…..งืม…...ไม……….

ไม - ละเมอยังเรียกชื่อฉันซะด้วย….จะน่ารักไปแล้วนะ♡


เรโอที่น่ารัก เรโอของฉัน

ถึงจะต้องไหว้วานคนอื่นให้ช่วยก็ดี ถึงจะชอบดูแต่ก่อปัญหาก็เถอะนะ

 

 

ไม - ยังไงต้องทำให้เรโอมีเพื่อนให้ได้….เอาล่ะ

 

---------------------------------------------

 

เรโอ - อ๊า ทานไดฟุกุเย็นในห้องที่เปิดฮีทเตอร์ท่ามกลางหน้าหนาวที่แหละเยี่ยมไปเลย~

หยุดฤดูหนาว
ช่วยที่บ้านทำความสะอาดใหญ่บ้านบ้าง จัดของบ้าง บางวันก็เลยมาหาเรโอที่ห้องไม่ได้
เวลาฉันไม่อยู่ด้วยก็เลยเหงา

 

 

กดอินเตอร์โฟนก็แล้ว เลยเข้ามาด้วยกุญแจสำรอง
แถมอากาศร้อนสุดๆก็เลยทนใส่โค้ทต่อไปไม่ไหว

จากนั้นก็ ----
ไม่กี่วันแท้ๆ เรโอก็เป็นเหมือนพวกหมกมุ่นอยู่ในโลกตัวเอง
นอนกลิ้งเกลือกในห้องด้วยเครื่องปรับอากาศ ทำหยั่งกะเป็นกลางหน้าร้อน
แล้วกินไอศกรีมด้วยท่าทางเอร็ดอร่อยไปด้วยนะ

ไม - เร-โอ-!!
เรโอ - อ๊ะ ไมกลับมาแล้วเหรอ? ไมจะทานไดฟุกุเย็นไหม? กาลิกาลิคุงรสสาลี่ก็มีด้วยนะ
ไม - ยะ...ยัย….บ้าาาาาาาาานี่--!!
เรโอ - ว้ากกกกกกกกกกก

 

ยังไงก็ริบรีโมทเครื่องทำความร้อนมาปิดก่อน

 

เรโอ - ทำอะไรของเธอน่ะ เดี๋ยวได้เป็นหวัดกันพอดีหรอก
ไม - งั้นก็เลิกทานไอศรีมสิห้ะ
เรโอ - โธ่…. ก็ปกติหน้าหนาวทุกปีต้องไปต่างประเทศนี่นา  อย่างน้อยขอแค่ความรู้สึกเหมือนอยู่ทางตอนใต้ก็ยังดี….
ไม - ที่นี่คือญี่ปุ่นต่างหากล่ะ….แบบนี้มันสิ้นเปลืองไปแล้วนะ
เรโอ - รู้แล้วล่ะน่า…..

 

เรโอเหมือนแอบอะไรอยู่ข้างหลังมือ

 

ไม - เรโอ...นั่นน่ะอะไร
เรโอ-  ไม่มีอะไรนี่ นี่มันของส่วนตัวฉันน่า
ไม -  ของส่วนตัวอะไรกันเอามาให้ดูเถอะน่า~
เรโอ - ไม่เอา
ไม - เอามาให้ดูซะสิ เรโอเป็นของฉันนะ ฉะนั้นของของเรโอก็คือของของฉันสิ
เรโอ - เหตุผลบ้าอะไรเนี่ย พิลึกชะมัด
ไม - ไม่แปลกซะหน่อย แถมถ้าเป็นเรโอล่ะก็เรื่องรูปร่างและสีของตรงนั้น ฉันสามารถบอกได้หมดทุกรายละเอียดเลยล่ะ~

เรโอ - อึ่ก!! ยัยไมหื่นกาม
ไม - เรโอที่คิดจะมีเรื่องปิดบังกับฉันน่ะ…...ยังเร็วไป 100 ปีน่า~
เรโอ - ฮึ่ย ยัยไมโรคจิต ยัยบ้า!

 

ช่วงทีเผลอ ก็เลยแย่งของในมือเรโออกมาได้

 

ไม - นี่มัน………..
เรโอ - ยะ อย่าน้าาาาาา
ไม - เครื่องทำ…….น้ำแข็งไสเรอะ?

 

เป็นเครื่องทำน้ำแข็งไสรูปหมีที่ช่วงหน้าร้อนจะเห็นอยู่ตามร้านขายอุปกรณ์

 

ไม - มีของแบบนี้อยู่ในบ้านด้วยเรอะ?
เรโอ - …...มะ มีน่ะสิ
ไม - อย่าบอกนะ...ว่าซื้อมาน่ะ? ในฤดูนี้เนี่ยนะ
เรโอ - ….อะ อื้อ เพื่อให้สัมผัสถึงความเป็นประเทศตอนใต้ มันก็ต้องของอย่างนี้….
ไม - จะ...จะบ้าไป...ถึงไหนเนี่ย

 

แล้วไหงถึงเครื่องทำน้ำแข็งในกลางฤดูหนาว?
แถมในตู้เย็นยังมีกระทั่งน้ำเชื่อมหลากสีครบครันอีก

 

 

ไม - เรโอ…..ไปนั่งตรงนั้นเลยนะ!!
เรโอ - เอ๋------- ไมน่ากลัวอ่ะ……

ไม - ….เพราะงั้นขอริบรีโมทนี้ด้วยนะ
เรโอ - เอ๋
ไม - ฟังที่ฉันพูดเมื่อกี้ไปแล้วนี่นา ใช้ฮีทเตอร์อย่างสิ้นเปลืองไม่ได้นะ
เรโอ - ขะ...เข้าใจแล้วน่า

เรโอ - ….บู่ว
ไม - อย่าทำแก้มป่องแบบนั้นสิ

 

ฉันหยิบกระเป๋ากับเสื้อโค้ทออกมา

เรโอ - ของเยอะจังเลยนะ
ไม - ก็ชุดที่เอามาเปลี่ยนน่ะ ช่วยไม่ได้ก็เพราะชุดฤดูหนาวทั้งนั้นล่ะนะ
เรโอ - ให้ฉันช่วยเก็บมั้ย?
ไม - เอ๋ เรโอเนี่ยนะ?
เรโอ - อะไรเล่า แค่นี้เองฉันก็ทำได้น่า

 

ด้วยเหตุนี้เรโอก็เลยดึงสเวตเตอร์ของฉันที่อยู่ในกระเป๋าออกมาลวกๆ

 

ไม - อ๊ะ หยิบมาแบบนั้นได้ยืดกันพอดี

 

รีบเอากระเป๋าคืนจากมือของเรโอ

 

ไม - ฉะ...ฉันจะทำเอง...เพราะงั้นเรโอไปดูทีวีก็ได้นะ
เรโอ - งั้นตามนั้นล่ะนะ

 

ระหว่างที่พูดแบบนั้นเอง เรโอก็มาสอดส่องรอบๆตัวฉัน
ข้าวของถูกเรโอรื้อและเก็บเข้าไปอย่างรีบๆ
ในเวลานั้นเองแหละ

 

เรโอ - ฮุๆๆ ไม~ ขอรับไอ้นี่ไปล่ะนะ♪
ไม - อ๊ะ!

 

ในมือของเรโอคือรีโมทที่ริบไปเมื่อกี้

เพราะมัวแต่คิดถึงข้าวของที่ถูกหยิบไป เลยเข้าไปอยู่ในมือเรโอจนได้

 

ไม - ก็ว่าอยู่เรโอที่เกลียดทั้งการเก็บห้องและทำความสะอาดจะมาช่วยฉันเก็บของเนี่ยมันแปลกชะมัด
เรโอ - ชนะด้วยมันสมองใสๆเลยล่ะ~

 

เรโอถือรีโมทด้วยความภูมิใจชัยชนะ

 

ไม - ฮุๆๆ จะชนะรึเปล่าน้า

เรโอกดปุ่มตั้งหลายต่อหลายที แต่เครื่องปรับอากาศก็ไม่ทำงาน


เรโอ - เอ๋? …..อ้าว ใช้ไม่ได้
ไม - รู้ว่าจะเกิดอะไรแบบนี้ก็เลยเอาถ่านออกแล้วล่ะ
เรโอ - ฮึ่ยยย ไมยัยขี้ขลาด
ไม - ช่วยรักษ์โลกไงล่ะ♡
เรโอ - จะไปซื้อถ่านล่ะ~
ไม - ข้างนอกหนาวนา ปีนี้หนาวที่สุดปีนึงเลยล่ะ
เรโอ - ฮืออออออออออ

ไม - ทำให้ห้องมันร้อนขนาดนั้นแล้วจะทำอะไรล่ะ
เรโอ - ก็อยากทานไอศรีมนี่นา!
ไม - ถ้าอยากทำเพื่่อไอศรีมขนาดนั้น...ก็ทานซะมันทั้งๆที่หนาวไปสิ
เรโอ - ไอศรีมที่ทานตอนอากาศร้อนๆมันสุดยอดที่สุดแล้วล่ะ!!
ไม - งั้นก็ไปต้มน้ำในอ่างแล้วเข้าไปทานซะสิ!
เรโอ - ฮะ ฮึ่ย~~
ไม - ถ้าแค่นี้วันนี้จะให้ใช้ห้องอาบน้ำก็ได้นา
เรโอ - ขืนทำแบบนั้นไอศรีมก็ละลายกันพอดี
ไม - จะทำอ่างไอศกรีมเหรอ? กลิ่นวานิลาจากเรโองั้นเหรอ….ดีจังน้า
ไม - ก้นของเรโอรสไอศกรีม….อยากจะงับชิมดูบ้างจัง~♡
เรโอ - จะ...จะบ้าเรอะ ยัย หื่-น-ก-า-ม ไม

ไม - งั้นทานที่ห้องซะนะ
เรโอ - ทะ ทานตอนหนาวๆแบบนี้ ถ้าฉันเป็นหวัดหรือท้องเสียยังไงก็ได้เหรอ?
ไม - ได้สิ ถึงเวลานั้นฉันจะ~พยาบาลด้วยความรักเลยล่ะ…...หึๆๆ♡
เรโอ - เฮือก…….ดูน่ากลัวจัง
ไม - แล้วจะเอายังไงล่ะ?
เรโอ - …………..บู่ว

 

สรุปว่าไมตกลงเรื่องอุณหภูมิห้องกับเรโอ ให้สัญญาก่อนแล้วถึงคืนรีโมทไป

 

ไม - …..ปล่อยไว้จะทำอะไรบ้างก็ไม่รู้เลยนะเนี่ย


เรโอ - ไม~ มื้่อเย็นวันนี้คืออะไรเหรอ?
ไม - นี่ไปเรื่องมื้อเย็นแล้วเรอะ….
เรโอ - ก็ตอนไมไม่อยู่ก็เอาแต่ซื้อกินที่ชั้นใต้ดินห้าง ตอนนี้ก็เริ่มเบื่อแล้วอ่ะ
ไม - จ้าๆ เข้าใจแล้ว มีเนื้อที่ซื้อมาแช่เตรียมไว้อยู่แล้ว งั้นจะทำแฮมเบิร์กล่ะนะ
เรโอ - ว้าว จะรอน้า♪


เรโอเข้ามากอดจากข้างหลัง ผมอันนุ่มของเรโอมาโดนที่หลังคอทำให้รู้สึกจั๊กจี้

 

ไม - นี่ มันจั๊กจี้นา
เรโอ - หุหุหุ♪

 

ยิ้มที่น่ารักของเรโอ
พอเป็นอย่างนี้แล้วก็ดูเข้าหาง่ายปกติทั่วไปอยู่หรอก

 

ไม - ….จริงด้วยสิ เรโอ หยุดทั้งทีไปเที่ยวกับ Best Couple คู่อื่นกันมั้ย?
เรโอ - เอ๋ น่ารำคาญออก ข้างนอกหนาว ๆ ไม่เอาด้วยล่ะ อยู่ห้องกับไมดีกว่า
ไม - หรือว่าตั้งใจจะอยู่แต่ในห้องตลอดหยุดหน้าหนาวเรอะ
เรโอ - อื้อ ทานอาหารที่ไมทำให้ด้วย♡
ไม - เฮ้อ~

 

 

ไอ้การมาอ้อนเรามันก็ดีอยู่
แต่มาคิดดูแล้วขืนให้เรโอเป็นอย่างนี้ต่อไป ก็จะไม่มีเพื่อนกันพอดีสิ

กับเพื่อนร่วมชั้น ก็ดูคุยได้อย่างคุ้นเคยกว่าเมื่อก่อนก็จริง
แต่ทำตัวเหมือนเป็นมาสคอต “เรโอซามะน่าร้าก~” แบบนี้เนี่ย

 

 

ไม - แบบนี้ต้องเอาจริงแล้วสินะ...

 

หยิบมือถือออกมาโดยทันที ซึ่งมีเบอร์โทรศัพท์กับอีเมลอยู่ในรายชื่อสำหรับติดต่อกับสมาชิกเตรียมอีเวนท์ที่ได้รับมา 

 

ไม - ยังไงก็ต้องจัดการภายในหยุดฤดูหนาวเนีี่ยแหละ...

 

ทำให้เรโอมีเพื่อนเยอะ ๆ ….

 

ไม - อาจจะไม่ราบรื่นก็ได้มั้ง…
เรโอ - บ่นพึมพำอะไรของเธอน่ะไม
ไม - ไม่มีอะไรหรอก… คอยดูให้ดีนะเรโอ

 

พึมพำเบา ๆ ตั้งใจว่าจะทำให้สำเร็จล่ะ



แล้วก็เพื่อไม่ให้เสียเวลา ก็ทำการติดต่อคู่อื่น

ถ้ารวมฉันกับเรโอเข้าไปก็จะกลายเป็นแผนการไปเที่ยวกัน 4 คน….อีกนัยนึงก็คือดับเบิ้ลเดทน่ะนะ
ก็รู้ว่าเรโอต้องงอนแน่ ๆ อยู่หรอก

 

ไม - งั้น...ถ้าเรโออยู่นี่ จะไปสนุกกันแค่ 3 คนนะ
เรโอ - ดะ เดี๋ยวก่อนสิ ไม่ได้บอกว่าจะไม่ไปสักหน่อย
ไม - งั้นจะไปสินะ
เรโอ - ฮึ่ยยย ไมช่วงนี้มีแต่เรื่องร้ายๆ รู้ทั้งรู้ว่าฉันไม่ชอบคุยกับคนอื่นแท้ๆ

เริ่มจากไปกับคาเอเดะซัง ไปดูอีเวนท์ของซาร่าจัง
สมเป็นที่เป็นนางแบบคนดัง มีคนมาดูกันเยอะแยะเลยแฮะ

 

ไม - ว้าว ซาร่าจังเนี่ยฮอตสุด ๆ เลยนะเนี่ย มีแฟนคลับเยอะขนาดนี้เชียว
คาเอเดะ -  ด้วยเหตุนี้พักหลังเนี่ยก็ดูยุ่งขึ้นเป็นพิเศษด้วยล่ะจ้ะ

ไม - อ๊ะ ซาร่าจังมองทางนี้ด้วย เรโอเองก็โบกมือด้วยสิ?

 

พอมองกลับไป เรโอทำท่าทางเบื่อ

 

ไม - …..เรโอ?
เรโอ - เมื่อกี้ไมเอาแต่พูดซาร่าจงซาร่าจังอะไรอยู่ได้….บู่
เรโอ - ฉันน่ารักกว่าแท้ๆ
ไม - เธอเนี่ยน้า
คาเอเดะ - เอาน่า ๆ เรโอซังเองก็เหมือนตุ๊กตา น่ารักดีออกนะ

 

คาเอเดะซังช่วยตามน้ำอยู่หรอก แต่เรโอก็แสดงท่าทางไม่เป็นมิตรใส่

 

ไม - วันนี้เรามาให้กำลังใจซาร่าจังนะ ต่อให้เธอคิดเอาชนะก็ไม่ได้อะไรน่า
เรโอ - ไม่ได้จะเอาชนะอะไรสักหน่อย….เอาเถอะ ฉันกลับล่ะ
ไม - กลับคนเดียวเองไม่ได้ไม่ใช่เรอะ
เรโอ - ก็เรียกแท็กซี่ไงเล่า
ไม - ทำเรื่องสิ้นเปลืองอีกแล้ว รอเดี๋ยวสิ~ อ๊ะ ขอโทษนะคาเอเดะซัง
คาเอเดะ - ไม่หรอกจ้ะ… สวัสดีจ้ะ

ไม - เฮ้อ….ล้มเหลวสินะ

 

 


นานามิ - ยูนะซามะท่าทางน่าอร่อยนะคะเนี่ย♪
ยูนะ - ฉันหยิบมาให้นะ มีสตรอว์เบอร์รี่ที่นานามิชอบเยอะแยะเลยล่ะ 
นานามิ - เหรอคะ งั้นฉันหยิบบ้างนะคะ
ยูนะ -  ไม่เป็นไรจ้า เอามาหลากหลายเลย เราสองคนค่อยๆทานแบบพอประมาณกันเถอะ
นานามิ - ….ค่า♡
ไม - สนิทสนมกันดีเลยน้า...ทั้งคู่เนี่ย
ยูนะ - จ้ะ ไม่ว่าเมื่อไหร่พวกเราก็เลิฟเลิฟกันเสมอแหละจ้ะ
นานามิ - ธะ..โธ่..โอเน่ซามะเนี่ยล่ะก็…

 

 

วันนี้มาร้านบุฟเฟ่ต์เค้กกับคู่ยูนะซังกับนานามิจัง
ดูเหมือนทั้งคู่จะสั่งเค้กมาหลายประเภทแล้วแบ่งทานกันพอดีๆ
การกระทำสมกับเป็นคู่รักกันดี

 

 

ไม - เรโอจะเอายังไงดีล่ะ?
เรโอ - เอ อันนี้กับอันนี้แล้วก็อันนี้…
ไม - เรโอ แบบนี้มันหยิบเยอะไปไม่ใช่เรอะ?
เรโอ - ก็เป็นบุฟเฟ่ต์นี่นา หยิบแค่ไหนก็ไม่เห็นเป็นไรเลย
ไม - ค่อยๆหยิบทีละนิด แล้วพอกินหมดก็มาหยิบอีกก็ได้นี่
เรโอ - ยุ่งยากน่ารำคาญออก
ไม - เธอเนี่ยนะ…
ยูนะ - เอ่อ...ไมซังจ้ะ มาแถวนี้กว่านะ
ไม - เอ๊ะ?

 

ด้วยความที่เราทะเลาะกันตรงหน้าเค้ก ลูกค้าคนอื่น ๆ ก็เลยมาเข้าใกล้เค้กไม่ได้เลย

ไม - อ๊ะ…ขอโทษค่ะ…

[ทั้งคู่รีบตักเค้กใส่จาน 2-3 จาน แล้วรีบกลับโต๊ะ]

 


เรโอ - เฮ้อ….กินไม่ไหวแล้ว
ไม - ก็ฉันบอกแล้วไง แล้วทีนี้จะทำยังไงล่ะ
เรโอ - ก็ขอใส่กล่องกลับบ้านสิ
ไม - บุฟเฟ่ต์ทำอย่างนั้นไม่ได้หรอกย่ะ

นานามิ - อะ เอ่อ… ไมซามะคะ…
ไม - หืม?
นานามิ - เค้าเขียนไว้ว่า เค้กของที่นี่ หากทานเหลือจะถูกเก็บค่าธรรมเนียมน่ะค่ะ…
ไม - เอ๋!?

 

จริงสิ ก็รู้สึกว่าพักนี้ตามร้านมีกฎอย่างนี้เพิ่มขึ้นนี่นะ
เอาแล้วไงล่ะ!?

 

ยูนะ - นานามิ ยังทานเค้กไหวมั้ยจ๊ะ?
นานามิ - อึ่ก….ถึงจะเริ่มไม่ไหวแล้ว แต่ก็ยังพอได้อยู่ค่ะ
ยูนะ - ถ้างั้นทุกคนมาช่วยกันทานเค้กที่เรโอซังทานเหลือกันเถอะจ้ะ
ไม - ขอบคุณมากเลยนะยูนะซัง แล้วก็ขอโทษด้วย เรโอเธอเองก็ขอบคุณด้วยสิ
เรโอ - …..เพราะมันอร่อยแบบนี้เลยเก็บไว้ให้ไงล่ะ ทานได้ตามสบายเลยนะ
ไม - ไม่ใช่ซะหน่อย เร~โอ~

เรโอ - ขะ ขอบคุณนะ
ยูนะ - ไม่เป็นไรจ้ะ ไม่ต้องคิดมากหรอกจ้ะ

 

หลังจากนั้นด้วยความร่วมมือของทุกคนก็จัดการเค้กเรียบ
พลอยเอานึกถึงก่อนหน้านี้ที่ของหวานถูกฟาดเรียบตอนแข่งกันเลย

ร่างกายเท่านี้ของยูนะซังเนี่ยเอาเค้กไปเก็บไว้ตรงไหนน้า
ประมาณครึ่งนึงของเค้กที่เรโอเหลือไว้ที่บ้านเลยล่ะมั้ง ที่ยูนะซังฟาดเรียบ

 

นานามิ - ฟู่ว… ตะ...ตอนนี้เค้กคงพอแล้ว...ล่ะค่ะ
ไม - ขอโทษนะนานามิจัง…


ต้องพอแล้วล่ะเรื่องที่พาเรโอมาแค่ร้านบุฟเฟ่ต์อะไรเนี่ย

 

 

ริสะ - ก่อนอื่นจะเริ่มดูจากตรงไหนดีคะ?
มิยะ - ที่ที่เธอชอบก็ได้นี่นา
ริสะ - เอ่อ…. แล้วรุ่นพี่ล่ะคะ?


ไม - นั่นสินะ งั้นไปเดินดูอย่างพวกเสื้อผ้าดีกว่า เนอะ เรโอ
เรโอ - ….ถ้าไมว่าดีก็ดี

 

วันนี้มาช็อปปิ้งร้าน Outlet กับคู่ปี 1 อย่างริสะจังกับมิยะจัง
เรโอเป็นพวกไม่ค่อยสนใจอะไรตามเคยก็จริง แต่มิยะจังเองก็เป็นคนไม่ค่อยพูด บรรยากาศโดยรวมก็เลยดูอึดอัด

 

ริสะ - อ๊ะ เข้าร้านนั้นกันดูมั้ยคะ
เรโอ - เอ๋? ที่นี่ ฉันขอผ่านล่ะ
ไม - พูดอะไรแบบนั้นเล่า เข้าที่นี่ดูกันเถอะ
เรโอ - โธ่ เสื้อผ้าของที่นี่ไม่ใช่รสนิยมฉันนี่นา
ไม - ร้านที่เธอชอบก็เดี๋ยวไปไง ที่นี่ก็ไปเป็นเพื่อนคนอื่นเถอะน่า
เรโอ - บู่วววว

 

ตอนอยู่เรโอสองต่อสอง ฉันให้ความสำคัญกับร้านที่เรโอชอบ เพราะงั้นเรโอดูเหมือนจะไม่เข้าใจเรื่องของคนอื่นเท่าไหร่

แล้วก็หลังจากนั้นเอง

 

ริสะ - ทุกคนเริ่มเหนื่อยกันแล้วใช่มั้ยคะ? ดื่มชาที่คาเฟ่นี้กันมั้ยคะ?
เรโอ - ไม่เอาอ่ะ ปกติฉันต้องไปกินไอศกรีมร้านตรงนั้นล่ะ
มิยะ - …………………

 

มิยะจังไม่พูดอะไรออกมาเลย
แต่แบบนี้...คงโกรธแน่ ๆ เลยล่ะ?

 

ริสะ - ถ้างั้นไปทานไอศกรีมกันเถอะค่ะ ฉันก็ชอบเหมือนกันค่ะ
ไม - รู้สึกว่ารบกวน ยังไงต้องขอโทษด้วยนะจ๊ะ

 

วันนั้นก็เป็นประมาณนี้ทั้งวันเลย

 

 

ไม - ขอโทษนะคะที่มารบกวนกระทันหันนะคะ
ทาคาโกะ - ไม่หรอกจ้ะ แต่กิจกรรมปิกนิกอิสระหน้าหนาว ถ้าให้จัดการเองคนเดียวคงไม่ไหวแน่เลย ช่วยได้มากเลยล่ะจ้ะ
รุนะ - ถึงไม่มีคนอื่นนอกจากครูช่วย ฉันก็ทำเองได้อยู่หรอกนะ
ทาคาโกะ - ระ...รุนะ… ขอโทษนะจ๊ะซาวากุจิซัง
ไม - ไม่เป็นไรค่ะ ฮะๆๆๆๆ

 

 

เด็กอีโก้จัดแบบนี้ ทางนี้เองก็ชินอยู่เหมือนกัน
วันนี้ได้ขอติดตามไปปิกนิกหน้าหนาวของฝั่งแผนกประถมอย่างครูทาคาโกะกับรุนะจัง

 

ถ้าตามไปด้วยแบบนี้คงจะสนิทกันได้บ้างล่ะนะ
วันนี้เองก็คงไม่ราบรื่นตามคาดล่ะนะ
…..ก็คงแบบนั้นแหละ

 

เรโอตอนแรกก็ดูท่าทางจะสนุกสนานครื้นเครงกับอีกฝ่ายที่เป็นเด็กๆอยู่หรอก
แต่ความเห็นไม่ลงรอยกันเรื่องสถานที่กินข้าวเที่ยงกันกับเด็กแผนกประถมบ้าง ทะเลาะกับรุนะจังบ้างเล่นเอาพวกครูทาคาโกะเดือดร้อนเลย

 

 

เรโอ - โธ่เอ๊ย ทำไมฉันถึงโดนโกรธฝ่ายเดียวล่ะ
รุนะ - แน่ล่ะสิ เธออย่าดุร้ายใส่เพื่อนร่วมชั้นฉันสิ ทั้งที่เป็นพี่กว่าแท้ ๆ
เรโอ - เธอเองก็เด็กกว่า ช่วยให้เคารพฉันสักนิดสิยะ
ทาคาโกะ - พูดแบบนั้นไม่ได้นะรุนะ มาดีกันเถอะนะ?
รุนะ - …..ถ้าครูพูดแบบนี้ล่ะก็
ไม - เรโอก็ดี ๆ กันเหอะนะ
เรโอ - ไม่เอาล่ะ และประเด็นคือทำไมต้องมาปิกนิกอะไรกันตอนหนาว ๆ อย่างนี้ด้วย! ไม่เห็นจะสนุกเลย
ไม - ไม่ต้องคิดด้านลบซะขนาดนั้นน่า…...เอ้อ

 

 

โธ่ ไม่มีเหตุผลเอาซะเลย
วันนี้ก็จบแบบคว้าน้ำเหลวตามเคย

 

 

ไม - บางทีอย่างเรโอจะให้มีเพื่อนแบบปกติธรรมดาคงจะไม่ไหวล่ะมั้งเนี่ย เฮ้อ~

 

 

หนทางเลือนลางแบบนี้จะทำยังไงดีเนี่ย…

 

ในช่วงหยุดหน้าหนาว ไปดับเบิ้ลเดทกับ Best Couple คู่อื่น เป็นแผนการหาเพื่อนให้เรโอก็จริงอยู่
แต่ดูเหมือนจบแบบคว้าน้ำเหลวซะตลอด
ตอนเริ่มก็ทำท่าจะดีอยู่หรอก...แต่จู่ ๆ ก็หักมุม

 

 

 

 

ยังเหลืออีก 1 คู่ ซึ่งคือคู่ปีสุดท้ายอย่าง เอริสซามะกับชิซึคุซามะ

ถ้าครั้งนี้เป็นไปได้ด้วยดีก็คงดีอยู่หรอก…

เรโอ - หยุดหน้าหนาวแท้ ๆ ทำไมต้องมาโรงเรียนเล่า
ไม - ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่ ไม่ได้มาเรียนซะหน่อยน่า
เรโอ - ไม่เอา ฮีทเตอร์ไม่ค่อยทำงานแบบนี้ หนาวไม่ไหวแล้ว
ไม - ช่วยไม่ได้น่า นี่มันช่วงหยุดหน้าหนาวนี่
เรโอ - โธ่ งั้นกลับล่ะ
ไม - ไม่ได้ รุ่นพี่ทั้งคู่รออยู่นะ

 

 

จับด้านหลังคอของเรโอที่กำลังเดือดได้ที่ลากไปถึงหน้าห้องเรียนหนึ่ง
ถึงแค่คิดจะหนีระหว่างทาง แต่ก็ไม่ได้ต่อต้านอะไรล่ะนะ

 

 

ไม - ฟังนะ ชิซึคุซามะอุตส่าห์ชวนมาเข้าร่วมกิจกรรมชมรมทั้งที ต้องฟังรุ่นพี่ที่เป็นผู้ใหญ่นะ
เรโอ - ฉันไม่ได้สนอะไรพวกชมรมซะหน่อยนี่~
ไม - ไม่ลองไม่รู้หรอกน่า ถ้าลองแล้วอาจจะติดใจก็ได้นา
เรโอ - เรื่องลองน่ะเคยแล้วย่ะ เข้าชมรมที่ฮิตที่สุดของมิคาโจน่ะ
ไม - เอ๋!? โกหก ก่อนหน้านี้เคยเข้าชมรมด้วยเหรอ?
เรโอ - …..ชมรมกลับบ้าน

 

 

ที่มิคาโจเนี่ยไม่น่ามีชมรมที่ไร้ประสิทธิภาพที่จะฮิตที่สุดแบบนั้นหรอก

 

 

ไม - เร...โอ….
เรโอ - หวาาาาาา



(ไมเปิดประตูเข้าไป)

ไม - รบกวนหน่อยนะคะ


ชิซึคุ - ไมซัง เรโอซัง ยินดีต้อนรับจ้ะ
ไม - สวัสดีค่ะทั้งสองคน
เรโอ - …..สวัสดี
ชิซึคุ -  ถึงจะเร็วไปหน่อย แต่ในเมื่อคนมาครบแล้ว….งั้นจะเริ่มล่ะนะคะ
ชิซึคุ - ถ้าอย่างนั้น “กลุ่มวิจัยการละเล่นดั้งเดิม” จะเริ่มนะคะ ...เคารพ

 

(มีการเกริ่นหน่อยๆ ๆ ว่าเป็นกลุ่มที่ชิซึคุตั้ง และมีสมาชิกแค่เอริส ก็เลยคิดว่ามาเข้าร่วมกิจกรรมแบบนี้น่าจะเป็นเพื่อนกันได้)


เรโอ - แล้ว “กลุ่มวิจัยการละเล่นดั้งเดิม” อะไรเนี่ยมันคืออะไรล่ะ?
ไม - คือว่า….

 

ที่จริงเราเองก็ไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่ล่ะนะ
ก็เพิ่งมารู้ว่าที่มิคาโจมีชื่อกลุ่มอะไรแบบนี้อยู่ด้วยก็เมื่อหลายวันก่อนเอง

 

เอริส - ทั้งที่ไม่รู้เรื่องแต่ก็มาทำกิจกรรมเนี่ยนะ? ลำบากแย่เลยน้า
เรโอ - ฮึ่ม ก็ไม่เคยได้ยินนี่นา แถมก็ไม่ได้กลุ่มใหญ่อะไรนี่นะ
เอริส - ว่าไงนะ~
ชิซึคุ - เดี๋ยวเถอะเอริส เธอเองตอนแรกก็ไม่รู้เรื่องอะไรแล้วเข้ามาเหมือนกันไม่ใช่หรือไง?
เอริส - นั่นมัน….ก็จริงอยู่…..
ชิซึคุ - เรโอซังคะ “กลุ่มวิจัยการละเล่นดั้งเดิม” นี้ เป็นกลุ่มที่วิจัยเกี่ยวกับของเล่นและการละเล่นของญี่ปุ่นสมัยก่อน ก็ชมรมประมาณนี้น่ะค่ะ
เรโอ - หื-ม
ไม - ยะ...อย่างนี้เอง ถ้าเป็นการละเล่นญี่ปุ่น...ก็คงน่าสนุกล่ะเนอะ

 

ชิซึคุ - เพราะงั้นด้วยจำนวนคนเท่านี้….ลองเล่นคารุตะกันหน่อยมั้ยคะ?
ไม - คารุตะเหรอ...ให้ความรู้สึกถึงปีใหม่สมัยก่อนดีจังเลยนะคะเนี่ย
ชิซึคุ - ค่ะ งั้นจะได้อธิบายให้เอริสฟังอีกด้วยพอดีเลย

 

 

(แล้วก็อธิบาย)


ชิซึคุ - เอริสเข้าใจวิธีเล่นแล้วหรือยังคะ?
เอริส - อื้ม แน่อยู่แล้ว♪ อยากลองเล่นไว ๆ แล้วล่ะ
ชิซึคุ - ถ้างั้นฉันเป็นคนอ่านนะคะ ทั้งสามคนสามารถเรียงไพ่ที่ใช้หยิบได้มั้ยคะ
เรโอ - ฉันขอผ่าน ทั้งคู่ทำไปเถอะ
ไม - ทำไมล่ะ? ไม่เข้าใจวิธีเล่นเหรอ ง่ายออก
เรโอ - น่ารำคาญไงล่ะ
ไม - …...เรโอ

 

 

มาถึงขนาดนี้แล้วทำไมถึงไม่สนใจอีกล่ะเนี่ย
จะลองบังคับให้เล่น แต่เอริสซามะก็มาห้ามไว้

 

 

เอริส - ถ้างั้นตาแรกฉันกับไมซังมาแข่งกันดีกว่า♪ ทางนั้นดูไม่อยากแข่งด้วยนี่เนอะ

ไม - ค่ะ ตามที่เอริสซามะว่ามานั่นแหละค่ะ…
เอริส - หลายวันก่อนได้ดูอนิเมรอบดึกที่เล่นคารุตะกันด้วยล่ะ ไอ้นั่นน่ะสุดยอดเลยเนอะ ตอนหยิบเนี่ยไพ่ถึงกับบินฟิ้วเลย

ชิซึคุ - นั่นมันแบบบทกวี 100 คน* ไม่ใช่เหรอคะ?

 

 

(คนแปล: Chihayafuru สินะ....)

_______________________

อ่านประเภทของคารุตะแต่ละแบบได้ที่นี่ http://www.marumura.com/culture/?id=2531

_______________________


เอริส - งั้นเองเหรอ? แต่ว่าสุดยอดจังเลยน้า~ ที่คารุตะเร่าร้อนได้ถึงขนาดนั้นน่ะ

ชิซึคุ - เอริส วันนี้เราจะมาศึกษาการเล่นคารุตะนะ ที่ยืมมาเป็น “อิโรฮะคารุตะ” ต่างหากล่ะ ช่วยรักษาของด้วยนะคะ

เอริส - ชะ ชิซึคุโกรธอยู่งั้นเหรอ? เข้าใจแล้ว จะไม่เสียมารยาทแล้วล่ะ

ชิซึคุ - เอาล่ะ...เริ่มกันดีกว่า

 


ชิซึคุ - chiri mo tsumoreba yama to naru... (เศษผงถ้าทับถมกันก็กลายเป็นภูเขา)

เอริส - จ้า

ไม - อ๊ะ...ถูกคว้าไปได้อีกแฮะ

เอริส - ฮุๆๆ… ครั้งนี้ก็ตกเป็นไพ่ของฉันล่ะนะ♡

ชิซึคุ - เอริสมีดีแค่ปฏิกิริยาโต้ตอบดีแบบนี้เป็นจุดแข็งล่ะนะ

เอริส - ที่จริงถ้าสภาพพร้อมกว่านี้ก็อยากจะหยิบให้ได้มากกว่านี้ล่ะนะ


ชิซึคุ - จะอ่าน...อันต่อไปแล้วนะคะ

เอริส - จ้า~!

ชิซึคุ - tabi wa michitzure yo wa nasake (ไปเที่ยวต้องมีเพื่อน อยู่ในโลกต้องเห็นอกเห็นใจ)

เอริส - จ้า

เรโอ - ถูกแย่งไปได้อีกแล้ว...ทำอะไรของเธอน่ะไม


ตั้งแต่เริ่มเล่นคารุตะ เรโอก็ให้ความสนใจอยู่


ไม - ถึงจะถูกมองด้วยสีหน้าแบบนั้นแต่หยิบไม่ได้ก็คือไม่ได้ล่ะนะ อ๊ะ...อีกแล้ว


ถูกเอริสซามะแย่งต่อไปเรื่อย ๆ


เรโอ - อึ่ก….ฮึ่ยยยยย

เอริส - จ้า…. ฮุๆๆ ฉันหยิบได้อีกแล้วน้า

เรโอ - ไมมัวทำอะไรอยู่…. เอ้า ขยับมือไปตรงนั้นเซ่

เรโอ - โธ่ ถึงจะเป็นรุ่นพี่ ไมเองอีกนิดเดียวก็หยิบให้ได้สิ

เรโอ - อ๊าาา เมื่อกี้มือไมไวกว่าชัดๆ! ไมหยิบได้ต่างหากล่ะ!

ไม - ระ...เรโอ หยุดพูดเหอะน่า

เรโอ - จะให้หยุดพูดได้ยังไงเล่า เมื่อกี้มันล้ำเกินไปไม่ใช่เหรอ ผิดกฎชัดๆ

เรโอ - ฮึ้ยยย ถูกแย่งไปได้อีกแล้วนะ…..


ไม - …..เรโอ?


เรโอมายืนกอดแขนอยู่ระหว่างฉันกับเอริสซามะ


เรโอ - ไม เปลี่ยนตัวกัน!!

เอริส- ได้ซี่เรโอ จัดให้ตามคำขอ!!


ไม - อ๋า ถ้าเรโอยืดมืออีกก็ทันแล้วเชียว ไพ่ครั้งนี้ก็ตกเป็นของเอริสซามะแล้ว พยายามเข้าเรโอ พยายามยืดมือน้อยๆ ของเธอต่อไปนะ--

เรโอ - หนวกหูน่าไม! แล้วก็ห้ามพูดว่าเล็กหรือน้อยอะไรนั่นด้วย

ไม - เมื่อกี้ตัวเองยังเป็นคนเอาแต่บ่นอยู่ข้างๆ เลย~

เรโอ - นั่นน่ะช่างเถอะ ต่อไปฉันจะหยิบมาให้ได้เลย

เอริส - ฮุๆๆๆ จะทำได้ไหมน้า ทางฉันเองก็ไม่ยอมแพ้เหมือนกันนะ


เรโอ - กร๊าซซซซซ ฉันเซ่

ไม - จะ...จะไหวไหมนะ…..


(ไมก็คิดว่าทางเอริสนี่แกร่งจริงๆ)


เรโอ - ต่อไป เย้!

เอริส - หยิบได้แล้ว ว้ายยย อะไรของเด็กคนนี้ ปล่อยซี่


เรโอ - เมื่อกี้ยังไงฉันก็ไวกว่าชัดๆ

เอริส - อะ...อะไรกันเล่า ฉันเป็นคนหยิบแท้ๆ….


เล่นแบบมั่วๆซั่วๆกันแบบนี้ต่อไป แล้วครึ่งหลังก็เลย...


เรโอ - ชิโตกิ เอริส ปล่อยเซ่~ ไม่งั้นจะกัดล่ะนะ

เอริส - ทางนั้นสิต้องปล่อย ไม่งั้นจะจัดการยัยอกแบนล่ะนะ

เรโอ - เรื่องแบนมันไม่เกี่ยวย่ะ

ไม - นี่มันไม่เกี่ยวกับคารุตะแล้วนี่...จะตีกันแล้วนี่

 
 

ไม - ครั้งนี้ก็คง...ล้มเหลวล่ะนะ

ชิซึคุ - ทำสีหน้าแบบนั้นเป็นอะไรรึเปล่าคะ?

ไม - ก็สองคนนั้นเนี่ยสิคะ…

ชิซึคุ - …….


ชิซึคุซามะจ้องไปที่สองคนนั้น

ยัยนั่นเองก็ไม่ได้ทำให้แปลกใจเหมือนทุกที


ชิซึคุ - เอริสดูท่าทางสนุกมากเลยนะเนี่ย...รู้สึกเหมือนได้เพื่อนดีๆ มาแล้วน่ะค่ะ

ไม - …..เพื่อนเหรอคะ?

ชิซึคุ - ค่ะ พวกเราเป็นเพื่อนกันแล้วนี่คะ?

ไม - เพื่อนเหรอ……


เพื่อนกับเรโอ

พอได้ยินคำพูดแบบนี้ รู้สึกดีใจขึ้นมา

 

เรโอ - เธอนั่นแหละ หยิบมาได้กี่ใบก็ยังไม่รู้เลยนี่นา

เอริส - ถึงไม่นับก็เห็นๆ อยู่แล้วนี่ว่าชนะนี่จ๊ะ♪

เรโอ - ไม่เป็นแบบนั้นหรอกน่า!!


ไม - อ๊ะ


จะว่าไปถ้าฟังแค่นี้เหมือนเรโอจะทะเลาะอยู่ แต่สีหน้ากับน้ำเสียงแล้วดูกำลังสนุกเลยล่ะ


ไม - หรือว่าเรโอจะสนุกกับแบบนี้สินะ?



ชิซึคุ - แล้วก็เรื่องเข้าชมรมลองคิดดูกันนะคะ

ไม - ค่ะ วันนี้ขอบคุณมากเลยค่ะ ชิซึคุซามะ เอริสซามะ

เอริส - เรโอ ถ้าอยากแข่งอีกล่ะก็พร้อมทุกเมื่อนะจ๊ะ

เรโอ - ทางนั้นเอง...จะมาหนีเพราะกลัวไม่ได้นะ

ไม - นี่ พูดอะไรให้มันดี ๆ หน่อยสิ

เรโอ - เฮอะ….


ถูกลาส่งด้วยรอยยิ้มของชิซึคุซามะกับเอริสซามะที่ดูท่าทางชอบใจกับปฏิกิริยาของเรโอ แล้วเราก็ออกจากห้องเรียน หลังจากแยกกันแล้ว เรโอก็เอาแต่บ่นเรื่องของเอริสซามะไปอยู่พักใหญ่


ไม - มีเรื่องสนุกๆ นี่ดีจังเลยเนอะเรโอ

เรโอ - ไม่สนุกเลยสักนิดย่ะ!!

ไม - จ้า ๆ


ให้ตายสิ ไม่ซื่อตรงกับใจอีกแล้ว

เพียงแค่คำพูดที่ว่าเป็นเพื่อนกันของชิซึคุซามะ ฉันเองก็เผลอยิ้มออกมาไม่รู้ตัว

 

_____________________________________________


credit เรื่องสำนวนต่าง ๆ  - j-campus.com

 
 
 
อ่านต่อ Reo & Mai Route Part 2

 

 

Comment

Comment:

Tweet

#5 By (223.205.250.111|223.205.250.111) on 2015-03-31 13:48

part 2 นานจุงเบย หรือคนแปลไม่แปลแล้วอ่ะครับ

#4 By BooNg (171.96.240.32|171.96.240.32) on 2014-07-15 00:08

นั่งอ่านก่อนนอนตอนเช้านี่มันฟินแต๊ๆ 'q'

#3 By NOBELZFiXT4 ` on 2014-04-09 04:41

เรโอนี้เอาใหญ่นะsad smile  ท่าไม่ใช่รุ่นพี่มิยะคงจะ....ไปแล้วsad smile

#2 By Yume (101.108.169.194|101.108.169.194) on 2014-04-09 02:14

ฟินเป็นบ้าเลย

#1 By Yuri (49.48.212.216|49.48.212.216) on 2014-04-08 15:09