その花びらにくちづけを ミカエルの乙女たち by ゆりんゆりん สปอยล์ฉบับภาษาไทยโดย satoru.exteen.com

เหตุการณ์ต่อจาก Common Route จะมีทั้งหมด 6 Routes
-  Risa & Miya Route *** ตอนนี้อยู่ใน Route นี้ ***
-  Reo & Mai Route
- Eris & Shizuku Route
- Sara & Kaeda Route
-  Yuuna & Nanami Route
- Takako & Runa Route 

ซึ่งทั้งหมด 6 Routes เหตุการณ์เกิดขึ้นในช่วงเวลาเดียวกัน (คริสต์มาส-วาเลนไทน์-จบการศึกษา) แต่จะมีรายละเอียดปลีกย่อยแตกต่างกันออกไปแต่ละคู่

อ่านตอนเก่า ๆ ได้ที่
 
Common Route
part1 | part2 | part3 | part4 part5 | part6 | part7 | part8 | part9 | part10 | 
part11 | part12 | part13 | part14 | part15 | part16 | part17 | part18 | part19 | part20 |
 
_______________________
 

Risa & Miya Route Part 4

(บทที่ 40-45 ของเกม)


วันนี้กลับพร้อมกับมิยะเช่นเคย

ไม่มีกิจกรรมของคณะกรรมการ เวลาก็ยังเหลือ เลยทำให้มีเวลาอยู่ด้วยกันเพิ่มขึ้น

แบบนี้เลยไม่อยากรีบแยกกลับ มิยะก็เลยมาที่บ้านของฉันอีก

 
 

มิยะ - ….ขอรบกวนหน่อยนะ

ริสะ - วันนี้ก็ไม่มีคนอยู่บ้านตามสบายเลย

มิยะ - จ้ะ.......


[ มิยะเอาถุงกระดาษใบนึงให้ริสะ ]


มิยะ - ริสะ ฉันให้...นี่นะ

ริสะ - นี่คืออะไรเหรอ?

มิยะ - เปิดดูสิ ฉันซื้อมาตอนไปคารุอิซาวะเมื่อสุดสัปดาห์ก่อนน่ะ

ริสะ - คารุอิซาวะสินะ  อ๋า……......นี่มัน!?


พอหยิบของข้างในออกจากถุง ฉันก็พูดอะไรไม่ออก

แว้บเดียวก็รู้แล้วว่าเป็นของเฉพาะท้องที่

ร้านของฝากตามสถานที่ท่องเที่ยวส่วนใหญ่มักขายอะไรแบบนี้ อย่างตุ๊กตาเฉพาะท้องที่พวกนี้


ริสะ - นี่มันตัวละครที่ทำออกมาคุณภาพเนี้ยบที่ชื่อว่า “คารุอิซาวัน”* นี่นา! ถึงจะมีสั่งทางเน็ต แต่ก็หมดทุกที.... อ๊า ได้เห็นของจริงซะที

___________________

Note:

เล่นคำคำว่า Karuizawa (ชื่อสถานที่) + Wan (เสียงร้องของสุนัขในภาษาญี่ปุ่น) เลยกลายเป็นคำนี้ เพราะเป็นตุ๊กตาน้องหมานั่นเอง ^^”

___________________


มิยะ - ตุ๊กตาหมาแปลก ๆ ตัวนี้ น่ารักขนาดเลยเหรอเนี่ย?

ริสะ - อื้อ น่ารักสุด ๆ เลย มิยะไม่รับรู้ถึงความน่ารักของมันเลยเหรอ?

มิยะ - (หัวเราะ)…..พูดตรง ๆ ก็ไม่เข้าใจน่ะนะ

ริสะ - มิยะเป็นผู้หญิงแท้ ๆ แต่ไม่นิยมของน่ารัก ๆ เอาซะเลยน้า…..

มิยะ - ไม่เป็นแบบนั้นหรอก ของน่ารักต้องชอบอยู่แล้วล่ะ....อย่างเช่นคนน่ารักอย่างริสะไง♡

ริสะ - จะ...จะบ้า.....เหรอ....


ริสะ - ยะ ยังไงก็.....ขอบคุณที่ให้นะ

มิยะ - ชอบที่ให้งั้นเหรอ?

ริสะ - อื้ม อยากได้อันนี้มานานแล้วล่ะ.... ว่าแต่รู้ได้ไงล่ะ?

มิยะ - ...คงเป็นพลังแห่งความรัก....ล่ะมั้ง คิกๆๆ ♡ [คนแปล : ยิงทิ้งที น่าตบค่ะ]

ริสะ - พะ...พูด....แบบนี้อีกแล้ว.....


[ จากนั้นก็เข้าฉากที่คุณก็รู้ว่าอะไร … และระหว่างนั้นเองโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมา ]


ริสะ - อ๊ะ....เพลงนี้มัน......

มิยะ - ริสะ...รับสายมั้ย?

ริสะ - เอ่อ...คือ.....


ริสะ - ….ฮัลโหล

??? - อ๊ะ ริสะ สบายดีมั้ย~


สะ เสียงนี้มัน...


ริสะ - หม่าม้า...มีธุระอะไร?

มิยะ - ...คุณแม่เหรอ?

แม่ริสะ - สุขสบายดีรึเปล่า? แม่ไม่ได้กลับบ้านเลย อยู่คนเดียวไหวใช่มั้ย?

ริสะ - ….......

แม่ริสะ - เดี๋ยวสิ ได้ยินแม่มั้ยริสะ?

ริสะ - หนูอยู่คนเดียวไหวอยู่แล้ว แล้วก็ได้ยินอยู่แล้วล่ะค่ะ...ว่าแต่มีธุระอะไรกันล่ะ?

แม่ริสะ - คือว่านะ ริสะ...ที่จริงหม่าม้ามีเรื่องจะปรึกษาริสะน่ะ เรื่องสำคัญเลยล่ะ

ริสะ - เรื่องสำคัญเหรอ? เรื่องแบบนั้นช่างเถอะ...หนูไม่อยากได้ยินหรอก

แม่ริสะ - อย่าพูดแบบนั้นสิจ๊ะ เรื่องสำคัญมากจริง ๆ นะ เอาเวลาทางริสะสะดวกนั่นแหละ ไว้นัดเจอกันหน่อยเถอะนะจ๊ะ?

ริสะ - ก็บอกว่าไม่เอาไงล่ะคะ....​โธ่

แม่ริสะ - แม่อยากอุตส่าห์บอกว่าอยากเจอนะ ขอร้องล่ะ ริสะ..... นี่ ริสะ

ริสะ - …...ตอนนี้ยุ่งอยู่ เพราะงั้นวางก่อนนะ



ริสะ - คนอย่างนั้น....จะให้คุยอะไรด้วยล่ะ

มิยะ - ริสะ......


[ ริสะกำลังโกรธอยู่ แล้วก็ลืมไปว่ามิยะยังอยู่นี่ที่นี่]


ริสะ - อ๊ะ เอ่อ.... ขอโทษนะที่จู่ ๆ

มิยะ - ฉันน่ะไม่เป็นไรหรอก ริสะ...เธอน่ะเป็นอะไรรึเปล่า?

ริสะ - อะ อะไรเหรอ....?

มิยะ - ถ้ามีเรื่องกลุ้มใจอะไร....ลองเล่าหน่อย

ริสะ - นั่นมัน.... คือ.....

มิยะ - ฟังอย่างเดียวอาจจะไม่ช่วยอะไรก็ตาม แต่ถ้าอยากช่วยแบ่งเบาภาระให้เธอนะ

ริสะ - มิยะ.......


ริสะ - เข้าใจแล้วมิยะ ถ้างั้นฟังนะ....

ริสะ - มิยะ ที่จริง...ฉันน่ะใช้ชีวิตที่นี่คนเดียวแหละ

มิยะ - ริสะ.....

ริสะ - มาทีไรคนในครอบครัวไม่อยู่นี่มันดูแปลก ๆ ใช่มั้ย?

มิยะ - …..อื้ม นิดนึงนะ

ริสะ - ว่าแล้วเชียว คิดอยู่แล้วสินะ?

มิยะ - ก็....ถ้าอยู่กับผู้ปกครอง ห้องที่รสนิยม.... ไม่สิ ห้องที่เหมือนนิทานอะไรแบบนี้ คงไม่ยอมล่ะนะ

ริสะ - มะ มิยะ!!

มิยะ - ล้อเล่นน่า....ตอนแรกก็รู้สึกว่าไม่มีใครอยู่บ้านเป็นเพราะติดงานอย่างที่เธอพูดไว้

มิยะ - แล้วก็ดูไม่มีร่องรอยว่ามีคนอื่นอยู่เลย...โฟมล้างหน้า แชมพู ที่วางในห้องน้ำหรือห้องอาบน้ำ มีแต่ของริสะทั้งนั้นนี่นา

ริสะ - ชะ ช่างสังเกตดีจังนะ....สมแล้วล่ะ


ก็ตอนที่มิยะเข้าไปในห้องน้ำก็มีแต่ตอนที่อาบน้ำด้วยกันนี่นา...

ตอนนั้น มองได้ถึงขนาดนั้นเชียว


ริสะ - ก่อนหน้านี้ ฉันก็อยู่กับหม่าม้ากันสองคนล่ะนะ

มิยะ - สองคน? แล้วคุณพ่อล่ะ?

ริสะ - คุณพ่อไม่อยู่หรอก.... หย่ากันไปก่อนหน้านี้นานแล้ว

มิยะ - ….งั้นเหรอ

ริสะ - ในที่สุดก็ได้อยู่กันสองคนแท้ ๆ …..แตพักนี้หม่าม้าพยายามเร่งเร้าเรื่องแต่งงานใหม่น่ะ

ริสะ - ไม่ชอบแบบนี้ ฉันก็เลยทะเลาะกับหม่าม้าน่ะ.....


แต่เดิมที แม่เองก็งานยุ่งจนไม่ค่อยมีเวลากลับบ้านอยู่แล้วล่ะนะ.....


มิยะ - อย่างนี้เองสินะ.....

ริสะ - ถึงอย่างนั้นหม่าม้าก็ยังอยากคุยแต่เรื่องแต่งงานใหม่ อยากให้พบแฟนแม่.... ไม่ได้เข้าใจความรู้สึกอะไรฉันเลยสักนิด

มิยะ - ริสะ....ฉันเข้าใจความรู้สึกเธอนะ

ริสะ - มิยะ........


ปัญหาทางบ้านตัวเอง ที่อยากคุยกับใครสักคนแต่ก็คุยไม่ได้

มีมิยะมารับฟัง ทำให้รู้สึกโล่งใจขึ้นหน่อย


มิยะ - คนเป็นพ่อเป็นแม่เนี่ย...ชอบทำอะไรตามใจตัวเองจริง ๆ

ริสะ - มิยะ......


มิยะที่บ่นพึมพำ มองหันไปทางไหนสักแห่ง

หรือว่ามิยะเอง....ก็มีเรื่องอะไรรึเปล่านะ?

ท่าทางมีเรื่องกลุ้มใจเกี่ยวกับปัญหาทางบ้านสักอย่างไม่ใช่รึไงนั่น

ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้น รู้สึกได้แบบนั้น....






[ วันต่อมา ริสะสบายใจเรื่องแม่ขึ้นมาหน่อยแล้ว แต่ริสะก็ยังคงหมกมุ่นเรื่องอย่างว่าอยู่ ด้วยความที่ริสะเป็นคนเอาจริงเอาจังตลอด ต่อให้เป็นเรื่องแบบนี้ก็เถอะ lol ]


แบบนี้....มันก็เหมือนกับคนคนนั้น เหมือนหม่าม้าเลยนี่นา?

กลายเป็นคนที่ทำความต้องการของตัวเองอย่างเดียว ละทิ้งและปล่อยทุกสิ่งอย่าง

เราพยายามอย่างหนัก เพราะไม่อยากกลายเป็นคนแบบนั้นแท้ ๆ

สิ่งที่เรียกว่าความรัก เป็นแค่ช่วงที่ไร้สติ

ถึงคิดอย่างนั้น แต่เราก็ได้พบกับมิยะ

ได้รักกับเธอคนนี้อย่างนี้

แล้วก็....ทำเรื่องอย่างนั้นกันด้วย

ถูกมิยะเข้าหา หลอมรวมเข้าด้วยกันทั้งกายและใจอย่างนี้

ถ้าหากหม่าม้าไม่โทรมาเมื่อวาน เมื่อวานเองก็คงอย่างนั้นอีก....


ริสะ - อ๊าก.... คงกลับไปเป็นแบบไม่ได้แล้วมั้ง


[ ตอนเช้าริสะเจอเพื่อนคนอื่น ๆ แม้กระทั่งคนที่ไม่ใช่เพื่อนในห้อง ที่มาทักทาย ริสะคิดว่าคงเพราะเป็น Best Couple ล่ะมั้ง เลยมีคนทักขนาดนั้น ซึ่งก็ไม่ได้แย่ แต่อารมณ์นี้ริสะอยากคิดคนเดียวเงียบ ๆ มากกว่า จากนั้นก็เจอซาร่า... ]

ซาร่า -  ริสะจัง สวัสดีจ้า~

ริสะ - ว้าย

ซาร่า - โธ่ ไม่เห็นต้องตกใจขนาดนั้นก็ได้นี่นา

ริสะ - อะไรกันซาร่าซังเอง...ก็จู่ ๆ เข้ามาใกล้ขนาดนี้นี่นา

ซาร่า - ริสะจังเดินไวนี่นา แถมสีหน้าเหมือนคิดอะไรอยู่ด้วย

ริสะ - อ๊ะ....

ซาร่า - หรือว่าจะมีเรื่องอะไรอีกแล้วเหรอ

ริสะ - เอ่อ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกจ้ะ...

ริสะ - คือว่า ซาร่าซัง ที่จริงแล้ว...


[ ยังไม่ทันพูดอะไรพวกนังตัวประกอบก็วี้ดว้ายที่ริสะอยู่กับซาร่าแล้ว แล้วก็สงสัยว่าทั้งคู่สนิทกันสินะ ซาร่าได้ยิน ก็ตอบกลับไปตามสไตล์ซาร่า XD ]


ซาร่า - ใช่แล้วล่ะ สนิทกับนานามิจังด้วยนะ ไปคาเฟ่ด้วยกันทั้ง 3 คนเลย เน้อ ริสะจัง?

ริสะ - อะ อื้อ....

 


[ พวกตัวประกอบก็วี้ดว้ายต่อไป.... จากนั้นก็ ตอนพักกลางวัน ]
 
 
 
ริสะ - ...นานามิซังมีอะไรเหรอ?
 
นานามิ - อ๊ะ เอ่อ.... คือ พอดีลืมหนังสือภาษาอังกฤษน่ะ ริสะซังเอามาด้วยรึเปล่าจ๊ะ
 
ริสะ - อื้อ เอามาจ้ะ....รอเดี๋ยวนะ

 
[ ตอนกลับไปเอาหนังสือให้นานามิ ริสะก็คิดเรื่องมิยะที่ไม่อยู่ห้องเรียน คงอยู่ Atelier ตอนนี้ริสะยังไม่อยากอยู่กับมิยะ 2 คนเท่าไหร่ แล้วก็คิดถึงสิ่งที่ทำกับมิยะ แค่คิดขึ้นมาก็.... ]

 
ริสะ - นานามิซัง คงไม่คิดอะไรแบบนี้หรอกมั้ง
 
นานามิ - เรื่องอะไรเหรอ?
 
ริสะ - มะ ไม่มีอะไรหรอก เอ้านี่ หนังสือเรียนจ้ะ
 
นานามิ - ......ริสะซังเป็นอะไรเปล่า?
 
ริสะ - เอ๋?
 
 
 
[ สิ่งที่ริสะหยิบให้ไม่ใช่หนังสืออังกฤษ แต่เป็นประวัติศาสตร์โลก ]
 

ริสะ - ขอโทษนะ นี่มันไม่ใช่หนังสือภาษาอังกฤษนี่นา เบลอก็เลยผิดไปหน่อย เดี๋ยวจะไปเอามาให้นะ

นานามิ - ไม่เป็นไรแล้ว เดี๋ยวจะยืมคนอื่นเอา.... อื้ม งั้นลาก่อนนะ
 
ริสะ - เอ๊ะ? แต่ว่าจะไปเอามาให้

 
[ นานามิก็เดินจากไป ทิ้งให้ริสะ เฟล ๆ ... ]
 
 
 

[ ตอนเย็น ]


ซาร่า -  ริสะจัง~♡

นานามิ - ริสะซัง วันนี้กลับด้วยกันมั้ยจ๊ะ?

ริสะ - อ๊ะ ซาร่าซังกับนานามิซัง

ริสะ - ก็ได้อยู่หรอก วันนี้ทั้งคู่....เอ่อ


ไม่กลับบ้านกับแฟนตัวเองจะดีเหรอ


ซาร่า - เอาน่า ๆ ซาร่าวันนี้เข้าโหมดเพื่อนพ้องแหละ

ริสะ - โหมด...เพื่อนพ้อง?


ฟังดูไม่เข้าใจเลย


นานามิ - วันนี้ฉันเป็นคนบอกว่าอยากจะมีตติ้งสมาพันธ์ปี 1 น่ะจ้ะ


มีตติ้งที่ว่าเนี่ย หมายถึงแวะดื่มชาด้วยกันตอนกลับสินะ


ซาร่า - ไปกันเถอะ♪

นานามิ - อ๊ะ รอเดี๋ยวสิ ซาร่าซัง

ริสะ - ….............



[ ริสะยังทำตัวแปลก ๆ ที่คาเฟ่ จนซาร่าพาเข้าเรื่องบอกว่าริสะดูแปลกไป เหม่อไม่ดื่มชาบ้าง เทผิดบ้าง ทางด้านนานามิก็รู้ว่าริสะทำตัวแปลก ๆ ที่โรงเรียนโดยซาร่าเมลมาบอก แล้วนานามิก็แวะมาดูอาการริสะตอนพัก ซึ่งแน่นอนว่าทั้งคู่ชวนมีตติ้งสมาพันธ์ปี 1 เพราะอย่างนี้นี่เอง ]


นานามิ - ริสะซังมีเรื่องกลุ้มอยู่ใช่มั้ย.... บอกมาเถอะนะ

ซาร่า - แน่นอนว่าครั้งนี้ไม่บอกใครหรอก เก็บเป็นความลับอย่างดีเลย

ริสะ - ทั้งคู่....



นี่คือโหมดเพื่อนพ้องที่ว่าสินะ

ทั้งคู่ใจดีซะจนแทบน้ำตาซึม




ซาร่า - ….อย่างนี้นี่เอง กลุ้มได้สมเป็นริสะจังล่ะน้า

นานามิ - อื้ม ๆ เข้าใจความรู้สึกเลยล่ะ


พอเล่าให้ฟังจบ ทั้งคู่มองฉันแล้วพยักหน้าอย่างเข้าใจ


ซาร่า - มิยะจังเนี่ยอ่อนโยนจังเลยน้า คิดถึงทางริสะจังด้วย เห็นบอกว่าจะรอด้วยนี่เนอะ?

ริสะ - อะ….อื้อ…. งั้นเหรอ


แต่ว่าถึงจะพูดแบบนั้น ก็ทำเรื่องอย่างว่ากันไปสองครั้งแล้วน่ะนะ


นานามิ - สุดยอดจริงน้าริสะซัง เป็นคนสำคัญสินะเนี่ย

ริสะ - ปะ เป็นแบบนั้นเหรอ…

ซาร่า - ใช่แล้วจ้า หวานชื่นกันสุด ๆ ไปเลยนี่นา♪

ริสะ - หวานชื่น...เหรอ



พอถูกพูดแบบนั้นหน้าก็แดงขึ้นทันที

อายสุด ๆ ไปเลย


ริสะ - แล้วก็...ฉันไม่รู้ว่าจะทำยังไงดีน่ะ…..

ซาร่า - อื้ม….



นานามิ - แน่นอนว่าคำตอบน่ะ ริสะซังก็คงมีอยู่ในใจแล้วใช่มั้ย

ซาร่า - จริงด้วยนะ อาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้นี่น้า

ริสะ - เอ๊ะ?

นานามิ - ลองซื่อตรงกับใจตัวเองดูสิจ๊ะ อยากให้ความสัมพันธ์กับมิยะซังเป็นแบบไหน….ที่เป็นอยู่ตอนนี้ดีรึเปล่า อยากกลับไปเป็นแบบเดิมรึเปล่า

ซาร่า - แล้วก็อยากให้คืบหน้ากว่านี้รึเปล่า…ล่ะนะ

ริสะ - ซื่อตรงกับตัวเอง…. คิดว่าอยากให้เป็นไหนงั้นเหรอ….


พอถูกพูดแบบนี้เลยรู้สึกตัวได้

เราเอาแต่กลัวว่าตัวเองจะเปลี่ยนไป

ที่ผ่านมาเราปฏิเสธตัวเองเพราะว่ากลัว ความรู้สึกการถูกความรักครอบงำเป็นอะไรที่น่ากลัว

เป็นเหมือนกับหม่าม้า….ฉันรู้สึกเจ็บ ที่เป็นเหมือนหม่าม้าคนนั้น

แต่บางทีอาจไม่ใช่ความรู้สึกที่แท้จริงของฉัน

ไม่ได้ซื่อตรงกับความรู้สึกตัวเองเลย

ตอนนี้เรายังมีความปรารถนาจากใจ

แล้วแถม...เราอยากให้ทุกอย่างกับมิยะ อยากยอมรับทุกอย่างของมิยะเช่นกัน

ถึงเพราะแบบนี้ จะทำให้ไม่เป็นอันเรียนก็ตาม

ตัวเองที่เปลี่ยนไป เอาแต่คิดเรื่องอย่างว่า

แต่ถึงอย่างนั้นเรา….กับมิยะ กับมิยะที่เรารัก….


นานามิ - ….ริสะซัง เอาแต่ซึมไม่ได้นะ

ริสะ - อื้ม ขอบคุณนะ…. รู้สึกว่าฉันพอเข้าใจอะไรขึ้นมาแล้วล่ะ

ซาร่า - ดีแล้วล่ะ…. สู้ ๆ น้าริสะจัง สมาพันธ์ปี 1 เป็นกำลังใจให้อยู่แล้วจ้า


มีเพื่อนที่ดีคอยผลักดัน ในที่สุดเราก็เข้าใจสักที

ใช่แล้ว คำตอบของเราน่ะ….



ในวันรุ่งขึ้น เราเดินไปตามทางกลับบ้านกับมิยะ

แล้วก็ถึงทางแยกอีกเช่นเคย

ช่วงยังพอมีเวลา ทางมิยะมักจะเป็นฝ่ายถามว่า “ขอไปที่ห้องได้มั้ย?”

แต่ว่าวันนี้….วันนี้เท่านั้นที่ไม่ใข่


ริสะ - คะ คือว่า มิยะ

มิยะ - อะไรเหรอริสะ เสียงดูลน ๆ ไม่สมเป็นเธอเลย

ริสะ - วันนี้ เอ่อ… การบ้านเยอะเนอะ

มิยะ - อย่างนั้นเหรอ?


ตื่นเต้นจนพูดอะไรแปลก ๆ ออกไป


ริสะ - แล้วก็… อื้อ หนาวเนอะ

มิยะ - นั่นสิ คงเพราะหน้าหนาวน่ะ

ริสะ - ระ เหรอ หน้าหนาว...นี่เนอะ

มิยะ - ………….



มิยะจ้องมาทางเราด้วยท่าทางสงสัย

อ๊ากกกก ไม่อยากจะพูดอะไรแบบนั้นออกไปเลย


ริสะ - มิยะ วันนี้….จะมาบ้านฉันรึเปล่า?


อ๊ะ พูดไปแล้ว พูดออกไปซะที


มิยะ - ….ก็ได้อยู่หรอก ทำไมถึงได้หน้าแดงขนาดนั้นล่ะ ริสะน่ะ?

ริสะ - อึ่ก…. คะ คือว่า….

มิยะ - หรือว่าชวนฉันอยู่เหรอ?

ริสะ - นะ นั่นมัน...คือ….

 

ริสะ - อะ อื้ม…. ชวนอยู่น่ะสิ….

มิยะ - เอ๋!?


ต่อให้เป็นมิยะก็ยังตกตะลึง


ริสะ - ฉันอยากให้มิยะทำกับฉัน.....อย่างที่อยากทำ

มิยะ - ………………


คำตอบของตัวเอง...พูดออกไปแล้ว




[ ที่บ้านริสะ ]

มิยะ - นี่ริสะ….แบบนี้ดีแล้วสินะ?

ริสะ - อื้ม...ก็เพราะไว้ใจมิยะไงล่ะ….


ฉันหลับตาลง แล้วตัดสินใจ

แต่ว่า….


ริสะ - ...เอ๊ะ?


แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ฉันที่งุนงง มองเห็นรอยยิ้มของมิยะ


มิยะ - วันนี้ริสะเป็นฝ่ายชวนเองนี่นา...งั้นก็ทำที่อยากอย่างที่พูดสิ

ริสะ - มะ ไม่จริง…. อย่าพูดอะไรขี้โกงแบบนี้สิ


ถึงตัวเองเป็นคนพูด แต่ทำอะไรน่าอายแบบนั้นไม่ได้หรอก

อยากจะหนีไปทั้งอย่างนี้ แต่มิยะก็รั้งมือฉันเอาไว้


ริสะ - ว้าย โธ่… ไม่เอาแล้ว

มิยะ - ไม่อยากงั้นเหรอ? ทั้งที่ฉันดีใจที่ริสะเป็นฝ่ายชวนแท้ ๆ

ริสะ - อึ่กกกก ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะ….

มิยะ - ถ้างั้น...บอกสิ ไม่ว่าอะไรก็จะทำให้นะ

ริสะ - ….เข้าใจแล้ว ถ้างั้น… เอ่อ…. จะ….จูบทีสิ

มิยะ - ……….จ้ะ


ถูกจูบเบา ๆ อย่างอ่อนโยนที่หน้าผาก

ต่อไปก็ที่ปลายจมูก แล้วก็ที่แก้ม

ถูกจูบตรงนั้นตรงนี้ สุดท้ายก็คือตรงปากที่รอคอย….ประกบกับริมฝีปากของมิยะ


มิยะ - ….เป็นไง?

ริสะ - … อะไรเหรอ?

มิยะ - ก็สีหน้าท่าทางดูต้องการนี่นา รอจูบที่ปากอยู่ใช่มั้ยล่ะ?

ริสะ - มะ...ไม่ใช่นะ….


มิยะ - ริสะนี่ดื้อจังนะ ทั้งที่ร่างกายยังตอบสนองกันตรง ๆ เลย


[ ไม่แปลต่อและ…  ป่ะ วันถัดมา ริสะหลั่นล้าเต็มเปี่ยมมาก.... ]

 

ริสะ - อ๊ะ….ในที่สุดเรา…. คิกๆ ♡


นานามิซังเองก็บอกว่า “เอาแต่ซึมไม่ได้นะ” ….

ซึมอะไรนั่น ไม่มีแล้วล่ะ

ถ้าหากมีคงเป็นเรื่องน่ายินดี ร่างกายมันเติมเต็มไปหมด

รักมิยะมาก มาก มาก ยิ่งกว่าเคย


ริสะ - เรื่องแบบนี้….คงไม่หลุดออกมาจากปากตัวเองล่ะ...เนอะ


ก็มิยะเป็นแบบนั้นนี่นา

ขืนพูดแบบนั้นออกไปล่ะก็ คงถูกพูดอะไรน่าอายคืนมาแหง ๆ



ริสะ - ฮุๆๆๆ ♡



รู้สึกว่าโลกมันช่างสดใสเป็นประกาย

รีบเตรียมตัวแล้วไปโรงเรียนดีกว่า

จะได้คุยกับมิยะให้เยอะแยะ

อยากอยู่ด้วยกันเยอะ ๆ … ตลอดไป ตลอดไป

 


ริสะ - … ฮุ ๆๆๆ ….

 
 
 
[ ตัดไปตอนอยู่กับสมาพันธ์ปี 1 ]


นานามิ - ….อันนี้อร่อยเหรอ?

ริสะ - เอ๊ะ!?

ซาร่า - ไหน ๆ ….. อื้มม ซาร่าว่าดูมันไม่ค่อยเปลี่ยนนะ


ซาร่าซังหยิบช็อกโกแลตจากในมือฉัน เข้าปาก

จริงสิ… ตอนนี้ทุกคนในสมาพันธ์ปี 1 มารวมพลกันชิมช็อกโกแลตกันนี่นา


กิจกรรมวาเลนไทน์นั้น ตกลงกันว่าจะให้ทุกคนทำช็อกโกแลตทำมือกัน

ถึงจะเป็นช็อกโกแลต แต่ก็มีหลายชนิด

จะทำแบบไหนนั้น อยู่ในระหว่างทดลองทำออกมาแบบนั้นแบบนี้

ทั้งที่ฉันกำลังชิมช็อกโกแลตอยู่ กลับนึกถึงมิยะขึ้นมาอีกแล้ว

แถมดูยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่คนเดียว


ซาร่า - แต่ว่า...รสชาติดูผู้ใหญ่หน่อยนึงอยู่

ริสะ - งะ งั้นเหรอ ลองใส่เหล้ารัมไปนิดนึงน่ะ

นานามิ - เห สมเป็นริสะซังเลย จริงสิ พวกเหล้ายุโรปก็มีนะ

ริสะ - แต่ว่าทำเยอะขนาดนี้ ยากจังเลยน้า…

ซาร่า - หืมมม

ริสะ - อะ อะไรเหรอ? ซาร่าซัง ทำไมถึงจ้องคนอื่นอย่างนี้…

ซาร่า - ริสะจัง...หรือว่าจะรู้จักรสชาติของผู้ใหญ่แล้วใช่ม้าาา

ริสะ - อึ่ก…  แค่ก แค่ก


[ ริสะสำลักจนต้องหยิบน้ำมาดื่ม 555 ]


นานามิ - ปะ เป็นอะไรเปล่า? แล้วที่สำคัญรสชาติของผู้ใหญ่นี่อะไร? ช็อกโกแลตเหรอ?

ซาร่า - โธ่ นานามิจังหัวช้าจังน้า…. *ซุบซิบๆ*


นานามิ - หวา♡ งั้นเหรอริสะซัง ในที่สุดก็ตัดสินใจแล้วสินะ

ริสะ - อะ อื้อ…. ซื่อตรงกับตัวเองแล้วล่ะ…

ซาร่า - กะแล้ว~ ดีจังน้า♡

ริสะ - ขอบคุณนะ...ว่าแต่ทำไมซาร่าซังถึงเข้าใจความรู้สึกฉันเหรอ?

ซาร่า - ก็วันนี้ริสะซังน่ารักสุด ๆ เลยล่ะสิ ยิ้มตลอดเวลาเลยด้วย

นานามิ - จริงสิ ใบหน้ายิ้มแย้มของริสะซังนี่ดีมากเลยล่ะจ้ะ

ริสะ - ขะ ขอบคุณนะ…. ก็เพราะทั้งคู่ให้คำปรึกษานั่นแหละ

ซาร่า - ฮุๆๆ นึกออกแล้วล่ะ ตอนมีอะไรกันครั้งแรกกับคาเอเดะจังก็…..

ริสะ - เอ๊ะ!?

ซาร่า - เหมือนกับริสะจังตอนนี้เลยล่ะ หลังจากมีอะไรกันแล้วคาเอเดะจังน่ารักมาก แถมเท่มาก….

ริสะ - อ๊ะ ซาร่าจัง ใกล้จะเสร็จแล้วกลับห้องเรียนกันมั้ย?

นานามิ - ใช่ ๆ คาบบ่ายจะเริ่มแล้วนะ

ซาร่า - เอ๋? อยู่ที่นี่ดีกว่าอีก บู่ ๆ



พอกลับห้องเรียน มิยะก็อยู่ที่เก้าอี้ตัวเอง


มิยะ - ดูท่าทางทำจริงจังดีนะ ฮุๆๆ


ฉันเอาช็อกโกแลตที่ทดลองทำ ส่งไปให้ยัยนั่น


มิยะ - …..นี่มัน?

ริสะ - ช็อกโกแลตงานวาเลนไทน์ฉบับทดลองไงล่ะ รู้ว่าทำไปก็เสียเปล่า แต่ถ้าไม่รังเกียจก็ทานล่ะกัน

มิยะ - อื้อ ทานล่ะนะ …. อร่อยจัง

ริสะ - เหรอ แล้วอันนี้ล่ะ? ใส่มาร์ชเมลโล่เข้าไปด้วยนะ

มิยะ - อร่อยก็จริงอยู่….แต่ของทดลองจำเป็นต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ?

ริสะ - คงงั้นมั้ง…


ความแตกแล้วล่ะมั้ง

ก็เพราะแต่แรกจะทำช็อกโกแลตไว้ให้มิยะกินนั่นแหละ

ทำไว้เพื่อจะสืบหารสชาติที่มิยะชอบ เรื่องเตรียมสำหรับงานวาเลนไทน์น่ะของแถม


มิยะ - ริสะ ฉันชอบขนมที่มีช็อกโกแลตเป็นส่วนผสมมากกว่าน่ะ

ริสะ - ทะ ทำไมถึงพูดแบบนี้ล่ะ?

มิยะ - นั่นสิ...ไม่รู้เหมือนกันเนอะ♡

 

อึ่ก แบบนี้ท่าทางความแตกแน่เลยล่ะมั้ง…..


มิยะ - จริงสิ ริสะ หยุดหนนี้เป็นมีธุระอะไรรึเปล่า

ริสะ - วันหยุดหน้าเหรอ… งานเตรียมกิจกรรมก็ไม่มี ไม่มีแผนอะไรเป็นพิเศษด้วย

มิยะ - งั้นตกลงล่ะนะ

ริสะ - หืม?

มิยะ - ทั้งที่บอกตรง ๆ แต่หัวช้าจังเลยนะ…..หมายถึงไปเดทกันยังไงล่ะ

ริสะ - ดะ เดท!?

มิยะ - ใช่...สัญญานะ

ริสะ - จ้ะ สัญญาจ้ะอยู่แล้ว!!

มิยะ - พูดประโยคผิดไปหมดแล้วนะ คิกๆ

 

[ คนแปล :  จริง ๆ ประโยคนี้ริสะพูดใช้พวกคำลงท้ายของญี่ปุ่นผิด ผสมกันมั่วไปหมด แต่ขอแปลงนิดนึงล่ะกัน ]



ฮือออ….ก็จู่ ๆ พูดแบบนี้มา มันก็ต้องลนสิ

ไม่น่าเชื่อว่าอย่างเราจะมีเดท


แล้วก็ถึงวันเดทของเรากับมิยะ…


พวกเรานัดกันที่หน้าสถานี ไปดูหนังในโรง

มิยะบอกว่า “ดูหนังที่ริสะชอบกัน” คำพูดนั้นฟังดูน่าดีใจก็จริง…

 


ริสะ - …….

มิยะ - นี่ริสะ หนังเรื่องเมื่อกี้….เป็นไงเหรอ?

ริสะ - เป็นยังไง ยังจะมาพูดแบบนี้…

มิยะ - เป็นหนังที่ริสะอยากดูนี่นา เลยถามความรู้สึกน่ะ

ริสะ - ฮึ่ย….ไม่จริง……

มิยะ - อุตส่าห์ดูเป็นเพื่อนทั้งที หรือว่าไม่ได้ตั้งใจดูน่ะ?

ริสะ - มะ ไม่มีทางย่ะ! ถูกทำแบบนั้น จะดูทนดูหนังเฉย ๆ ได้ไง….ล่ะ….


ริสะ - มิยะ…. ที่แบบนี้ทำไมถึง จะ จูบกันล่ะ…..

มิยะ - อ้าว คนเป็นแฟนกันดูหนังกัน ก็จูบกันอยู่แล้วล่ะ

ริสะ - ไม่เห็นรู้เรื่องพรรค์นี้เลย….ถ้าถูกใครเห็นเข้าจะทำยังไง!?

มิยะ - ถึงจะถูกเห็น ฉันก็ไม่แคร์หรอก อยากให้มีคนเห็นซะด้วยซ้ำล่ะ

ริสะ - ฉันไม่เอาด้วยล่ะ แบบนี้...น่าอายออก


อะไรแบบนั้น ทำให้ตลอดเวลา 1 ชั่วโมง 52 นาทีที่หนังฉาย ฉันเอาแต่คิดเรื่องมิยะอย่างเดียว ตั้งแต่ต้นต้นจนจบ


ริสะ - จูบตอนดูหนังเนี่ย….พอเถอะนะ

มิยะ - ตายจริง ถ้าจูบไม่ได้…. งั้นคราวหน้าทำที่มันสุดยอดยิ่งกว่าจูบล่ะกันเนอะ? ริสะ

ริสะ - อ๊าก ยกโทษให้ก็ได้ … เชอะ ๆ


ขอร้องล่ะ อย่าทำแบบนี้ข้างนอกเลยนะ มิยะ




ริสะ - ก็ประมาณนี้ล่ะนะ…

ซาร่า - เดทแรกของริสะจังงั้นเหรอเนี่ย...ดูลามกจังน้า~♡

นานามิ - มะ มิยะซังเนี่ยดูเงียบ ๆ … แต่ใจกล้าขนาดนี้เชียว อย่างกับหญิงหื่นนั่น…….

ริสะ - ….. อึ่ก

 
 
 

นานามิ - แต่ว่าริสะซังนี่ไร้เดียงสาจังน้า…. คิกๆๆ

ซาร่า - ใช่ ๆ สมเป็นหัวหน้าห้องผู้จริงจังเลยล่ะเน้อ~

ริสะ - นะ นานามิซัง ซาร่าซัง อย่าหัวเราะกันสิ….


 

 

ริสะ - จะ จะว่าไปเวลาทั้งคู่ ต่อให้เป็นตอนดูหนัง ทำอะไรลามกได้ปกติเหรอ?

นานามิ - นะ นั่นมัน….คือ….

ซาร่า - ซาร่าอ่ะน้า ถ้าอยู่กับคาเอเดะจัง ต่อให้เป็นโรงหนัง หรือที่ไหนก็ทำเรื่องลามกได้หมดแหละ♡

ริสะ - กะ โกหกน่า!? ตอนดูหนังเนี่ยไม่ไหวมั้ง

ซาร่า - ไม่ใช่แค่ตอนดูหนังนะ ที่โรงเรียนเอย สวนเอย ที่ไหนก็ได้หมดแหละจ้า

นานามิ - ซาร่าซังสุดยอดไปแล้ว คาเอเดะซามะนี่เกือบจะเท่ายูนะซามะที่เป็นหญิงหื่นเลยน้า~

ซาร่า - อ๊ะ….คือ…..เรื่องที่คุยเมื่อกี้น่ะ ห้ามบอกคาเอเดะจัง….เด็ดขาดเลยนะ ขอร้องล่ะ!!

 

ซาร่าซังจู่ ๆ พูดขอร้องอะไรแบบนี้ เพิ่งเคยเห็นพูดครั้งแรก

 

ริสะ - อะ อื้ม จะไม่บอกหรอก… ทำไมเหรอ?

ซาร่า - ก็ เห็นคาเอเดะจังแบบนั้น แต่ดูเหมือนไม่ชอบเรื่องแบบนี้น่ะน่ะ…. ปกติซาร่าเป็นคนที่มีอารมณ์ก่อน แล้วก็เป็นคนเริ่มก่อนอ่า….

 
 

นานามิ - เหรอ….เนี่ย ว่าแล้วเชียว

ซาร่า - ใช่แล้วล่ะ…. ใช่แล้ว


พอมานึกถึงคาแรคเตอร์ของคาเอเดะซามะก็ดูไม่ใช่นี่นะ

 
 
 
 

ริสะ - ถ้างั้นต่อไปตานานามิซังล่ะ ว่าไง เคยทำอะไรลามกกับยูนะซามะตอนดูหนัง...รึเปล่า? [คนแปล : คราวนี้ถึงตาริสะรุมนานามิแล้ว สมาคมแม่บ้านน่ากลัวจริง ๆ lol ]

ซาร่า - มีมั้ย? หรือว่าไม่มี? มีรึเปล่าาาา!?

่นานามิ - คะ คือว่า….ตอนดูหนังน่ะยังไม่เคยหรอก….

ริสะ - ตามที่พูด….งั้นแสดงว่าเคยที่อื่นสินะ? เคยสิน้าา?

นานามิ - ก็บอกแล้วไงว่า….อะไรแบบนี้มันน่าอายอ่ะ…. ฮืออออ


 

ริสะ - เอ้า ๆ สารภาพมาซะ นานามิซางงง [ คนแปล : ก๊ากกกกก ]

ซาร่า - ใช่ ๆ อยากฟังอ่ะ อยากฟังงงงง♪



นานามิ - ฮือออ…. ก็อย่าง…. ห้องเรียนที่โรงเรียน….


อันนั้นรู้อยู่แล้วล่ะ…. บังเอิญไปเห็นน่ะนะ


นานามิ - ละ แล้วก็…..ห้องลองเสื้อในห้าง…...น่ะ……

ริสะ - อึ่ก!! จริงเหรอ? ฟังดูสุดยอด...เลย…

ซาร่า - นานามิจังกับยูนะซามะทำด้วยแหม~♡ ดูท่าทางน่าตื่นเต้นสุด ๆ ยังไงไม่รู้

ซาร่า - ซาร่าเองคราวหน้า กับคาเอเดะจัง…….. อ่า ฮุ ๆๆๆๆ♡♡

ริสะ - ห้องเรียน ห้องลองเสื้อ…...ดูแบบ…………


 

 

[ริสะตกใจที่เค้าไม่ได้ทำกันที่บ้าน แต่ทำที่ข้างนอกด้วย แล้วก็คิดว่าของตัวเองจะมีวันแบบนี้เมื่อไหร่รึเปล่านะ แล้วก็กังวล ๆ << มีแน่ไม่ต้องห่วง แถมของเธอระดับ”สูง”กว่าเค้าอีก… (คนเล่นภาค12น่าจะเก็ต lol) ]

 

ซาร่า - ริสะจังหน้าแดงแล้วน้า ตื่นเต้นซะแล้วเหรอ?

นานามิ - อ๊า…… อย่าจิ้นอะไรแปลก ๆ นะริสะซัง…… ฮืออออ

ริสะ - มะ ไม่ได้คิดอะไรแปลก ๆ หรอกนะ….. ฉันแค่คิดว่าของฉันยังธรรมดาอยู่…..

ซาร่า - แต่สุดท้ายอะไรจะเกิดก็ไม่รู้หรอกน้า อย่างวาเลนไทน์ที่จะใกล้เข้ามานี่ไง

นานามิ - นั่นสิ วาเลนไทน์นี่น้า…. ตื่นเต้นจัง

ริสะ - วาเลน….ไทน์….เหรอ

 
 
 


พอฟังที่พูดมา กับเอาแต่เตรียมงานวาเลนไทน์เลยทำให้นึกขึ้นได้ก็จริง

มันก็เป็นวันอีเวนท์ยิ่งใหญ่สำหรับคู่รักด้วยนี่นา

วาเลนไทน์แรกของเรากับมิยะ

จะเป็นวาเลนไทน์แบบไหนกันนะ….. ถึงจะไม่ใช่นานามิซัง เราเองก็ตื่นเต้นด้วย





ในระหว่างที่คิดแบบนั้น วันในแต่ละวันก็ผ่านไปแค่อึดใจเดียว

แล้วก็ถึงวันนี้ วันกิจกรรมวาเลนไลน์ก็มาถึง


[ ริสะก็แจกช็อกโกแลตตัวประกอบที่มาทักทาย เพื่อน ๆ ชอบช็อกโกแลตของริสะเพราะดูไม่เวอร์เกิน ริสะก็งง ๆ ระหว่างนั้นก็มีสาว ๆ กรี๊ดขึ้นมาที่ ยูนะกับนานามิป้อนช็อกโกแลตเซอร์วิสแฟนคลับ ไมเรโอ หรือ เอริสชิซึคุก็เซอร์วิสรัว ๆ ริสะเลยจะขอตัวดีกว่า ตัวประกอบก็บอกว่าต่อไปก็ต้องมิยะซังกับริสะซังสินะ แล้วมิยะก็อยู่ตรงหน้าพอดี... ]

 
 
ีริสะ - มะ มิยะ……..เอาไงดี?

มิยะ - แบบนี้ก็แน่อยู่แล้วล่ะ…..


ในมือของมิยะมีช็อกโกแลตที่แกะกระดาษห่อไว้

 

มิยะ - พวกเราเองก็มาทำบ้างดีกว่า….. เอาล่ะริสะ อ้าม

ริสะ - !!

มิยะ - ทำไมเหรอริสะ….อ้าม♡

ริสะ - จะ จะทำเดี๋ยวนี้ล่ะ …. อึ่ก


ฉันยอมแพ้ หยิบช็อกโกแลตออกมาวาง

แล้วก็ช็อกโกแลตของมิยะก็ค่อย ๆ เข้ามาใกล้ปาก…


ริสะ - อ้าม …. ง่ำ ๆ

 
 
 

คราวนี้ถึงตาป้อนช็อกโกแลตใส่ปากมิยะแล้ว


มิยะ - ขอบคุณนะ ทานล่ะนะ…. อร่อยจัง เต็มไปด้วยความรักของริสะล่ะนะ♡

เด็กสาวA - ว้ายยยยยยยยยย♪

เด็กสาวB - เต็มไปด้วยความรักยังไงกันน้าา

ริสะ - พะ พูดอะไรเกินจริงเล่า

มิยะ - ฮุๆๆ♡

มิยะ - ก็คิดว่าเซอร์วิสทุกคนนิดหน่อยก็ดีน่ะ

ริสะ - ไม่ต้องพูดอะไรแบบนั้นเลย

มิยะ - เหรอ? งั้นตอนอยู่กันสองต่อสอง ค่อยเซอร์วิสให้เยอะ ๆ ล่ะกันเนอะ♡

ริสะ - ธะ...โธ่….. บ้า…………

 

เป็นกิจกรรมวาเลนไทน์ที่เต็มไปด้วยความน่าอายและมีความสุข


[วาเลนไทน์ที่เป็นงานโรงเรียนจบลง คราวนี้ก็ถึงตาวาเลนไทน์ของจริงแล้ว ริสะเองก็เตรียมของให้มิยะเหมือนกัน โดยทั้งคู่นัดที่ Atelier เช่นเคย มิยะชวนริสะดื่มชา ]


ริสะ - ขอบคุณนะ…. อ้าว รสไม่เหมือนกับทุกทีนี่นา

มิยะ - วันนี้ลองเปลี่ยนใบชาดูน่ะ จะได้เข้ากับช็อกโกแลตไง...เนอะ?


 

พูดแล้วมิยะก็ส่งกระดาษห่อเล็ก ๆ มาให้เรา

ถึงจะเป็นเราก็รู้ได้ทันที เพราะมีชื่อยี่ห้อดังเขียนอยู่

 


ริสะ - นะ นี่มัน………………….

มิยะ - ไม่ชอบงั้นเหรอ? ฉันเองก็ว่าจะทำขนมเหมือนกับริสะ….แต่ว่าฉันเองไม่ชอบทำอะไรแบบนั้นเท่าไหร่เนี่ยสิ

ริสะ - มิยะไม่ชอบ ก็ไม่ต้องทำแหละน่า…… เรื่องทำอาหารฉันเป็นคนทำเองน่ะดีแล้ว

มิยะ - …………..ริสะ

 
Passion fruit ganache : ที่มิยะให้ริสะ
 
 
 
 

ริสะ - อันนี้จากฉัน...ให้มิยะนะ

มิยะ - ขอบคุณนะ ริสะ


มิยะแกะริบบิ้นแล้วเปิดกล่อง


มิยะ - นี่คือ….โดนัทสินะ? ดูน่ารักดีจังเลยนะ

ริสะ - ช็อกโกแลตโดนัทอบด้วยเตาอบน่ะ ไม่ใช้น้ำมันดีต่อสุขภาพด้วยนะ


มิยะเป็นคนบอกเองนี่นาว่าชอบขนมที่ทำจากช็อกโกแลต ตอนที่เราไปสืบค้นตอนนั้น

 
 
 

มิยะ - ท่าทางน่าอร่อยนะ รีบทานกันดีกว่า

ริสะ - จะ จริงสิ……


ริสะ - ทานล่ะนะค้าา….. ง่ำ ๆ !?

 

ริสะ - อะ อร่อยจัง~♪ อร่อยมาก ๆ เลยล่ะ♡

มิยะ - เหรอ…. ดีแล้วล่ะ

ริสะ - มิยะไม่ทานเหรอ? หรือว่าจะไม่ชอบโดนัทน่ะ?

มิยะ - ไม่ใช่แบบนั้นน่า….. ก็แค่ทานเลยมันเสียดายน่ะ

ริสะ - เอ๋?

มิยะ - ก็ของน่ารักแบบนี้….อยากจะปล่อยทิ้งไว้แบบนี้สักพักหน่อยน่ะ

ริสะ - มิยะ…...ดะ ดะ ดะ

มิยะ -ดะ?

ริสะ - ดีใจก็จริงอยู่ แต่ขนมทำเองมันอยู่ได้ไม่นาน รีบ ๆ ทานจะดีกว่านะ แล้วก็ขนมเนี่ยฉันจะทำให้เมื่อไหร่ก็ได้น่า

มิยะ - ริสะ…… หน้าแดงใหญ่แล้วนะ

ริสะ - โธ่ หนวกหูย่ะ รีบ ๆ ทานเข้าไปเถอะ เอ้า

 
 

[มิยะยัดโดนัทเข้าไปเรียบร้อย ที่ริสะทำมาให้พอดีคำไซส์เล็ก ๆ มิน่ามิยะถึงบอกว่าน่ารัก ฮา]

 

ริสะ - ปะ เป็น...ไงมั่งนะ?

มิยะ - ถึงจะเป็นโดนัท แต่กลับมีรสช็อกโกแลตเข้มข้นขนาดนี้ อร่อยมากเลยล่ะ♡

ริสะ - จริงเหรอ? โล่งอกไปที


ริสะ - อื้อ ช็อกโกแลตเข้ากับชาดีจังเนอะ กลมกล่อมมากเลยล่ะ

มิยะ - ถึง Uva รสชาติกลมกล่อม Cacao เองก็รสชาติเยี่ยมไม่แพ้กันนะ

 

 

__________

Uva : http://www.fairwood.jp/cafe/shop/upload/save_image/03012039_4d6cdad490e8a.png

Cacao : http://img07.shop-pro.jp/PA01114/515/product/23481613.gif?20100916122311

__________


ริสะ - อย่างนี้นี่เอง ถ้างั้นทานเพื่อความกลมกล่อมอีกชิ้นดีกว่าเนอะ

มิยะ - อย่าทานเยอะเกินไปล่ะ คุณหัวหน้าห้อง

ริสะ - โธ่…. อ๊ะ มิยะจะลองชิมดูมั้ย? อร่อยดีนะ

 


มิยะ - ถ้างั้นจะทานล่ะนะ….จุ๊บ♡

ริสะ - อึ่ก!! ….ดะ เดี๋ยวสิ มิยะ….. อื้อ….

มิยะ - อ๊ะ อร่อยจัง…… รสราสเบอรี่สินะ♡

ริสะ - …..มิยะเองก็เป็นรสช็อกโกแลตเหมือนกัน…


[ …………...ไม่แปลล่ะ ป่ะ ตัดมาหลังจากนั้น ]

 
 

มิยะ - ขอบคุณนะริสะ….. วันนี้เป็นวาเลนไทน์ที่ดีมากเลยล่ะ

ริสะ - จริงด้วยสิ…… วาเลนไทน์ที่วิเศษแบบนี้ฉันเพิ่งเคยมีล่ะ♡

ริสะ - เดือนหน้าวันไวท์เดย์ฉันจะตอบแทนมิยะบ้างล่ะ….จำไว้ให้ดีนะ

มิยะ - ฉันก็จะตอบแทนเหมือนกันนะ

ริสะ - ไม่ใช่ช็อกโกแลตนะ คือว่า…

มิยะ - แบบนั้นสินะ…. เข้าใจล่ะ ฉันจะรอนะ♡

ริสะ - อื้ม ต่อไปถึงตาฉันพยายามบ้างล่ะ

มิยะ - แต่จะตอบแทนด้วยช็อกโกแลตแหละนะ….อะไรดีนะ

ริสะ - นั่นสิ…. ไวท์ฃ็อกโกแลตเป็นยังไง?

มิยะ - ความขาวของร่างกายริสะซังก็คือไวท์ช็อกโกแลตแล้วนี่เนอะ

ริสะ - อะไรแบบนี้เลิกพูดเถอะน่า….

มิยะ - ฮุๆๆ ถ้างั้นเดือนหน้าเรามาตอบแทนไวท์ช็อกโกแลตด้วยกันเถอะนะ

 
 
 
 
 

[หลายวันต่อมา ริสะมิยะก็หวานชื่นกันดีเอจจิกันรัว ๆ แล้วก็มาติวหนังสือที่ห้องด้วย ]

 


ริสะ - หม่าม้าก็ยังโทรมาตื๊ออยู่เลยล่ะ

มิยะ - …..เหรอ ลำบากแย่เลยนะ

ริสะ - อยากแต่งงานใหม่ก็ทำไปเลยสิ…..ไม่ต้องเอาฉันเข้าไปเกี่ยวด้วยหรอกน่า

มิยะ - …..นั่นสินะ

 
 
 
 

[ ริสะสังเกตสีหน้ามิยะ ดูเหมือนคิดอะไรอยู่ ไม่อยากฟังเรื่องของริสะรึเปล่านะ ก่อนหน้าที่แม่โทรมา มิยะก็ดูคิด ๆ อะไรอยู่เหมือนกัน หรือว่ามิยะเองก็...  ]


ริสะ - มิยะน่ะ…..มีเรื่องอะไรกับที่บ้านรึเปล่า?

มิยะ - บ้านเหรอ? เรื่องที่บ้านฉันก็ไม่มีอะไรหรอกนะ


[ ริสะดูสีหน้าก็เลยรู้ว่ามีแน่ ๆ]


ริสะ - ฉันอยากรู้นะ เล่าให้ฟังเถอะ

มิยะ - ริสะ………….

ริสะ - ฉันรู้สึกดีที่มีมิยะอยู่ที่มิคาโจ ตอนนี้เองก็ดีใจที่ได้อยู่ด้วยกันอย่างนี้….

มิยะ - …………….

ริสะ - บอกให้รู้ทีได้มั้ย…..ฉันอยากรู้นะ ทั้งหมดของคนที่เราชอบน่ะ

มิยะ - …….เข้าใจแล้ว จะเล่าล่ะนะ


แล้วมิยะก็เล่าออกมา

ตัวเองกับพ่อแม่ ตอนนี้มีสายสัมพันธ์แบบไหนกัน…


 

 

 

มิยะ - กิจการที่คุณพ่อสืบทอดจากคุณปู่ผิดพลาด แผนงานต่าง ๆ ก็เลยลดลง ท้ายที่สุดก็มาพาลสร้างปัญหาให้กับทุกคน

มิยะ - แล้วก็คุณแม่ก็หมดความอดทนกับคุณพ่อ ฝากความเชื่อมั่นไว้ที่ฉัน….ใช้ประโยชน์จากฉันแทน

ริสะ - ให้ประโยชน์….เนี่ย?

มิยะ - ความสามารถและมันสมองของฉัน พวกสิทธิบัตรหรือตำราที่ฉันถือครองอยู่ มีคนมากมายควักเงินจ่ายให้

ริสะ - บะ แบบนี้...สุดยอดมากเลยนะเนี่ย


ก็รู้ว่ามิยะเป็นคนอัจฉริยะ ไม่ได้เฉพาะแค่ในโรงเรียนด้วย

แต่ถ้าหากมีคนมาใช้ประโยชน์ ต่อให้เป็นแม่ของตัวเอง เรื่องแบบนั้นก็….


 

 

 

มิยะ - เพราะแบบนี้ เพื่อที่จะค้านคุณพ่อคุณแม่ เลยเลือกมิคาโจ ….โรงเรียนธรรมดาที่ไม่มีคนรู้จักฉันอยู่

ริสะ - มิยะ…….


มิยะเล่าต่อไปอย่างเจ็บปวด ดูสิ้นหวังกับเรื่องของพ่อแม่ตัวเอง


 

 

 

ริสะ - มิยะ ถ้าอย่างนั้นลองคุยกับคุณพ่อคุณแม่ท่านตรง ๆ ก่อนสิ

มิยะ - แบบนั้นไม่มีทางหรอก ต่อให้ใช้เวลากี่เดือนก็ไม่ยอมเปิดปากหรอก

ริสะ - แต่ว่า……


ถึงตอนนี้ฉันเองก็ทะเลาะกับหม่าม้าอยู่เหมือนกัน

ทางมิยะก็ดูจะเครียดมาก ถึงได้ดูเจ็บปวดอย่างนี้

อยากทำอะไรให้จัง….


จู่ ๆ จะให้ทำเลยคงฝืน ฉะนั้นค่อย ๆ เป็นทีละนิดดีกว่า


 

 

 

ริสะ - คุณพ่อคุณแม่ ถึงฉันฟังมาด้านเดียว แต่ว่าลองพูดดูสักหน่อยก็ได้นี่นา


ตัวมิยะก็ยังไงก็เข้ากับที่พ่อแม่ได้อยู่แล้ว

ถึงมิยะจะดูไม่ค่อยเป็นมิตร มีแต่ความเยือกเย็น แต่ที่จริงเป็นคนที่อ่อนโยนมาก

ถึงฟังมาเพียงด้านเดียว แต่ก็ดูเข้าใจความรู้สึกของมิยะนี่นา

ทั้งที่คิดแบบนั้น…

 
 
 
 

มิยะ - เรื่องพวกนี้พอดีกว่า ริสะเองก็มาถามเรื่องครอบครัวคนอื่นได้แบบนี้ วันนี้ก็ท่าทางแข็งแรงดีสินะ

ริสะ - มะ ไม่เป็นแบบนั้นหรอก ฉันก็แค่….

มิยะ - ถึงเมื่อกี้จะดูเหนื่อยจากการมีอะไรกันหน่อย ๆ  แต่ท่าทางไม่เป็นแบบนั้นสินะ

ริสะ - เอ๊ะ? เรื่องนั้นกับเรื่องนี้มัน….

มิยะ - คงไม่พอสินะ….ถ้าจะพูดแบบนี้ก็ดีแล้วล่ะ


[ มิยะจับกดริสะอีกรอบ สงสัยนอยจริง ๆ ...​ orz ]


อ่านต่อ Risa & Miya Route (Part 5) END
 
 

Comment

Comment:

Tweet

ฮา ตอนที่ว่าฉากเลิฟๆกันด้านนอกของริสะกับมิยะภาคสอง "ของเธอน่ะ ระดับสูงกว่าคนอื่น" อันนี้เข้าใจอย่างแรงงงงงง เล่นฉากนั้นก็ฟินไปตามๆกันอ่ะนะคะ ถึงจะเคยเล่นมาแล้ว มาอ่านฉบับไทยก็ฟินไปอีกแบบนะคะ ตอนเล่นเองก็แทบจะเอาหน้ามุดคอมอยู่แล้ว จากที่เล่นมาหลายรูท ชอบรูทมิยะริสะ สุดแระ (คู่อื่นก็ฟิน แต่ความหวาน ขอยกให้คู่นี้อ่ะค่ะ)

#6 By iza (10.16.21.141, 61.90.230.112) on 2013-09-27 14:11

มิยะคนบ้า....พอกดได้ก็กดใหญ่เลย คนนะไม่ใช่ปุ่มF5

#5 By Rand Kung on 2013-08-31 15:46

กำลังเล่นถึงตรงนี้พอดีเลย บางส่วนไม่เข้าใจ อ่านในนี้ช่วยได้เยอะ สนุกมาก...//ริสะเริ่มโชว์ด้านเมะแล้ว lol
รีบเล่นต่อให้จบ แล้วรอมาอ่าน part สุดท้ายต่อดีกว่า อิอิopen-mounthed smile

#4 By sherrybaka (223.205.131.127) on 2013-08-29 08:13

อาการตกค้างหลังจากอ่านจบไป 3 วิ....
ว้ากกกกกกก++++!!! CHESTO!!!!!
ทำไมกัน satoru! ทำไมถึงทำกับข้าแบบนี้!!
ถ้าจะต้องมาทรมานใจตายเพราะความน่ารักของสองสาวสุดโมเอะ สู้ยอมตายด้วยคมมีดหรือลูกตะกั่วยังดีซะกว่า!!!!

#3 By sniper (58.11.64.62) on 2013-08-28 17:00

พ่อตัวดีทำตัวน่าตบหลายฉากมาก 5555
สมาคมปี1มีแต่พวกหื่นๆ

#2 By Art (172.20.166.50, 203.144.130.176) on 2013-08-28 09:24

ต่างคนก็มีปัญหาทางครอบครัว เหมือนกันก็เลยเข้าใจกันดี มันถึงได้หวานชื่นกันแบบนี่

#1 By Yume (101.108.162.33) on 2013-08-28 02:21