ก่อนเข้าสู่เนื้อหา ....

900,000 Views บนบล็อก & 900 Likes บน Fan Page 

ขอบคุณทุกคนมาก ๆ ที่ติดตามจ้า \(^w^)/

เราจะอัพโซโนะฮานะต่อไป ตราบที่เรายังไม่เลิกชอบ

(และเกมมันออกมามอมเมาเราไปเรื่อย ๆ ...)

_______________

 

その花びらにくちづけを ミカエルの乙女たち by ゆりんゆりん สปอยล์ฉบับภาษาไทยโดย satoru.exteen.com

เหตุการณ์ต่อจาก Common Route จะมีทั้งหมด 6 Routes
-  Risa & Miya Route *** ตอนนี้อยู่ใน Route นี้ ***
-  Reo & Mai Route
- Eris & Shizuku Route
- Sara & Kaeda Route
-  Yuuna & Nanami Route
- Takako & Runa Route 

ซึ่งทั้งหมด 6 Routes เหตุการณ์เกิดขึ้นในช่วงเวลาเดียวกัน (คริสต์มาส-วาเลนไทน์-จบการศึกษา) แต่จะมีรายละเอียดปลีกย่อยแตกต่างกันออกไปแต่ละคู่

อ่านตอนเก่า ๆ ได้ที่
 
Common Route
part1 | part2 | part3 | part4 part5 | part6 | part7 | part8 | part9 | part10 | 
part11 | part12 | part13 | part14 | part15 | part16 | part17 | part18 | part19 | part20 |
 
_______________________

Risa & Miya Route Part 3

(บทที่ 34-39 ของเกม)


[ หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกเลย จนกระทั่งเปิดเทอมภาคเรียนที่ 3 ริสะเจอมิยะที่ห้องเรียนแต่ไม่รู้จะพูดอะไรดี ]


ริสะ - มิยะ....อรุณสวัสดิ์

มิยะ - อ๊ะ....อรุณสวัสดิ์ ริสะ


[ ริสะพยายามสังเกตสีหน้ามิยะ ดูไม่โกรธเลย เรียกริสะตามปกติ แต่ดูซึม ๆ ]


ริสะ - วันนี้ก็มีประชุมกรรมการเตรียมงานกิจกรรมนะ คงรู้สินะ?

มิยะ - เอ๊ะ....งั้นเหรอ?

ริสะ - เช้านี้มีเมลมาจากยูนะซามะใช่มั้ยล่ะ? เห็นว่าคุยกับอาจารย์เรนะมาล่ะนะ

มิยะ - เหรอ.....


[ ริสะเห็นท่าทางมิยะก็เลยรู้ว่ามิยะโกรธแน่ ๆ ]


ช่วยไม่ได้นี่นะที่จะโกรธน่ะ แต่ว่า... มิยะเองก็ผิดหน่อย ๆ นะ จู่ ๆ มาทำเรื่องแบบนั้นเนี่ย... 


ริสะ - ถะ...ถ้างั้นเจอกันหลังเลิกเรียนนะ


แล้วฉันก็กลับไปนั่งที่นั่งตามเดิม





ริสะ - อ๊าก... จะทำยังไงดีเนี่ย~


ถ้านั่นเป็นความผิดของเรา แล้วจากนี้เราจะไปง้อยัยนั่นยังไงดีเนี่ย?

ขอโทษ? แบบนี้ดูไม่ใช่ยังไงอยู่แฮะ...

แต่หลังจากไปไหว้พระปีใหม่แล้ว ไม่ว่าเมลกี่ฉบับ ทางนั้นก็ยังตอบกลับมาปกติเลยนี่นา


ริสะ - อ๊าก... ไม่ไหวแล้ว ไม่เข้าใจเลย~


จนถึงตอนนี้เราไม่เคยผ่านประสบการณ์หรือมีความรู้เรื่องพวกนี้เลย

ก็ความรักอะไรเนี่ย ไม่เคยมีเลยสักครั้งนี่นา

แล้วจะนับประสาอะไรกับการคบใครสักคน อย่างเรื่องจูบ...แล้วก็เรื่องแบบนั้นด้วย...

ทุกอย่างทั้งหมดเนี่ยกับมิยะคนแรกนี่นา เอาแต่กังวลจนไม่รู้จะทำยังไงดี

Best Couple คนอื่น ช่วงเวลาอย่างนี้ เขาทำยังไงกันนะ?






[ แล้วก็ถึงเวลาเลิกเรียน กิจกรรมต่อไปที่ยูนะเปิดหัวข้อก็คือ การเตรียมกิจกรรมวาเลนไทน์ ให้ไปคิดมาว่าอยากทำอะไรดี แล้วประชุมครั้งหน้า ยูนะจะรวบรวมความเห็นทุกคน ซึ่งริสะก็พอได้ยินเกี่ยวกับวาเลนไทน์ ก็นึกถึงช่วงนี้ที่เพื่อนร่วมชั้นที่บอกว่า “ใจจดใจจ่อกับวาเลนไทน์” ที่ริสะได้ยินมามากมาย อย่างพวกคนที่คุยว่าจะเอาของขวัญให้โอเน่ซามะที่ชื่นชอบ ]


ริสะ - วาเลนไทน์เหรอ...


ฉันจดวันที่ลงสมุดบันทึก แล้วถือโอกาสหันไปมองมิยะ

มิยะชอบของหวานนี่นะ งั้น....

อื้ม...ครั้งหน้าพยายามหน่อยล่ะ!


[ ยูนะบอกว่าวันนี้เพิ่งวันแรก ยังพอมีเวลาสบาย ๆ เลยชวนทุกคนดื่มชาชิลล์ ๆ กัน]


เอริส - ยูนะซัง GOOD♪ ที่จริงฉันเอาขนมมาด้วยล่ะ~

ไม- ถ้างั้นฉันกับคาเอเดะซังจะไปเตรียมชามาให้นะ ชาฝรั่งเองก็มีด้วย ถึงจะเป็นของที่ได้รับมาก็เถอะ

เรโอ - ว้าว เย้♡



คาเอเดะ - เพื่อนในห้องชื่นชอบงานคริสต์มาสกันใหญ่เลย ดีจังเลยนะจ๊ะ

ซาร่า - ซานตาคลอสคาเอเดะจังก็เป็นประเด็นใหญ่ด้วยน้า ดูสิ

คาเอเดะ - อ๋า รูปนี้!? ถ่ายมาตอนไหนเนี่ย?

เอริส - อ๊ะ ดีจังน้า ไม่มีชิซึคุบ้างเหรอ?

ซาร่า - หุหุ ของชิซึคุซามะก็ต้องมีอยู่แล้วล่ะค่า ได้มาจากคนในห้องเหมือนกันค่า

เอริส - ว้าว แต๊งกิ้ว♡


[คนแปล : สองคนนี้เข้าขากันชะมัด....]


ชิซึคุ - ยะ...หยุดเดี๋ยวนี้นะคะ ของแบบนี้ต้องริบค่ะ

ซาร่า - แต่ว่าอันนี้วางขายอยู่ทั่วมิคาโจอยู่แล้วนะค้า



คาเอเดะ & ชิซึคุ - เอ๋----------~!!

 
 
 
 

ยูนะ - อ๊า แต่นานามิวันคริสต์มาสเนี่ยน่ารักจริง ๆ น้า♡

นานามิ - โอเน่...ยูนะซามะคะ ประเด็นนี้พอเถอะค่าาาา


ซาร่า - วันคริสต์มาสกับคาเอเดะจังตื่นเต้นสุด ๆ เลยล่ะ

คาเอเดะ - ซาร่า อย่าพูดอะไรชวนเข้าใจผิดอย่างนี้สิ...


เรโอ - อืม~ ...แต่คริสต์มาสของทางฉันกับไมก็สนุกอยู่ตลอดอยู่แล้วล่ะนะ

ไม - เรโอ ไม่ต้องพูดแบบมั่นขนาดนั้นก็ได้นา


เอริส - อึ่ก....ทำไมชิซึคุต้องปิดปากฉันเล่า?

ชิซึคุ - ก็เวลาแบบนี้เอริสชอบพูดอะไรน่าขายหน้าออกมานี่คะ

เอริส - ยังไม่ได้พูดอะไรออกมานี่นา

ชิซึคุ - ถึงจะยัง....แต่ยังไงจะพูดอยู่ดีไม่ใช่เหรอคะ

เอริส - ฮุๆๆ♡ ก็มัน... อ๊ะ จะว่าไปพวกริสะซังเป็นไงบ้างเอ่ย?


ริสะ - พะ...พวกเรา...คือ.....


ยังไงก็บอกเรื่องจูบกันที่โรงเรียน...ไม่ได้แน่ ๆ


ยูนะ - ยังไงทั้งคู่ก็ต้องใช้เวลาร่วมกันในวันคริสต์มาสสุดแสนพิเศษอยู่แล้วแหละนะ ตอนไหว้พระปีใหม่ก็เห็นหวานชื่นกันมากเลยนี่น้า~♡

ริสะ - อ๊ะ... นั่นมัน...

นานามิ - ใช่ ๆ ทั้งคู่จับมือกันแน่นมากเลยนี่น้า~

ริสะ - อึ่ก!!


เห็นกันจริง ๆ ด้วยสินะ....นานามิซังเองก็ด้วย



ไม - จะว่าไปฉันก็เห็นทั้งคู่เหมือนกันนะ ดูหวานชื่นกันดีน้า~


หวา ถูกพวกไมซามะเห็นด้วย


ริสะ - ตอนนั้น....เอ่อ......

ยูนะ - น่า ๆ ไม่ต้องเขินขนาดนั้นก็ได้ริสะซัง

ริสะ - ธะ...โธ่.....


ทุกคนมาพูดหยอกล้อกันแบบนี้ทำให้ใจเต้นขึ้นมา


มิยะ - ….....................


ขี้โกงนี่นา เวลาแบบนี้มิยะกลับไม่พูดอะไรออกมาเลย

ทุกคนก็มีแต่ฉันที่โดนแกล้งกันสนุกเลย


มองมิยะ ก็เห็นเอาแต่ใจลอยดื่มชา......จริง ๆ ด้วย








ริสะ - ….....................

มิยะ - ….....................


ตอนกลับบ้านด้วยกันมิยะก็เอาแต่เงียบ

อยู่กันแค่สองคนทำไมถึงไม่คุยด้วยเลย เพราะ...ถูกมิยะเกลียดเข้าแล้วแน่ ๆ

อ๊า หยุดฟุ้งซ่านไม่ได้เลย


ริสะ - คือว่ามิยะ...เรื่องวาเลนไทน์น่ะนะ


ยังไงก็ตามหาหัวข้อคุยขึ้นมาได้พอดี

จู่ ๆ มิยะก็เดินไปอย่างไร้จุดหมาย


ริสะ - มะ...มิยะ....เป็นอะไรรึเปล่า?

มิยะ - อะ......อือ......


พอรีบเข้าไปพยุง เลยรู้ว่าตัวร้อนมาก

เหมือนกับก่อนคริสต์มาสเลย

ตอนนั้นน่ะ......


ริสะ - มิยะ ทำใจดี ๆ ไว้มิยะ


ทำไมถึงลืมไปได้กันนะ

ทำตัวแปลก ๆ ไม่ดูเป็นผู้ใหญ่ ทั้งพูดจาห้วน ๆ แถมยังเอาแต่เหม่ออีก

นี่มันรูปแบบเดิม ๆ เวลาที่มิยะอาการไม่ดีเลยใช่เรอะไง


ฉันพยุงจนพาไปถึงห้องพยาบาล




ริสะ - ยังไงก็นอนที่เตียงก่อนนะ...ดูเหมือนจะยังพอมีแผ่นลดไข้เหลืออยู่

ริสะ - ดีจัง เจอแล้ว ยาลดไข้ก็มีด้วย.... หลังอาหารสินะ ตอนนี้ยังไม่มีอะไรใส่ท้อง งั้นอย่าเพิ่งกินล่ะกันนะ


สิ่งที่ต้องทำตอนนี้ ห้องพยาบาลมีอาหารเหลวสำเร็จรูปอยู่พอดี


ริสะ - มิยะ ทานอะไรหน่อยมั้ย


มิยะพยักหน้าเล็กน้อยตอบรับ


ริสะ - งั้นจะทำให้ทานล่ะกันถึงจะเป็นข้าวต้มก็เถอะ รอแป๊บนึงนะ


รู้สึกว่าต้องรับผิดชอบ...ที่ไม่รู้สึกเลยสักนิดว่าเธอป่วย เจ็บใจตัวเองชะมัด

เอาแต่ติดใจเรื่องเมื่อวันก่อน จนไม่ได้เหลียวแลมิยะที่อยู่ตรงนี้เลย


ริสะ - อ๊าก ขอโทษนะมิยะ


เพราะงั้นฉันจะพยาบาลเต็มที่เป็นการขอโทษนะ


หลังจากนั้นมิยะก็ทานข้าวต้มแม้เพียงหน่อยเดียว จากนั้นก็ทานยาตาม

จนกระทั่งร่างกายของเธอเหงื่อออกและรู้สึกตัว







ริสะ - มิยะ เหงื่อออกเยอะเลย รู้สึกไม่ค่อยดีเหรอ?

มิยะ - …...ร้อน.........

ริสะ - ฉันบิดผ้าไว้แล้ว เดี๋ยวเช็ดให้นะ

มิยะ - ริสะ....จะเช็ดให้เหรอ?

ริสะ - อื้ม.....ไม่อยากเหรอ?

มิยะ - …....ได้แหละ รบกวนหน่อยนะ


ริสะ - ถ้างั้น....ขอถอดเสื้อผ้าก่อนนะ

มิยะ - อื้ม....ได้เลย



[ ไม่แปลโดยละเอียดล่ะกัน (สงสารคนแปลหน่อย ฮา) ริสะเห็นร่างกายสวย ๆ เนียน ๆ ของมิยะแล้วก็เหม่อ จนมิยะต้องเรียกทัก จากนั้นก็เช็ดตัว แล้วพอเช็ดข้างหน้า...​มิยะเผลอครางออกมานิดนึง จนริสะถาม มิยะก็อายนิด ๆ ที่ตัวเองร้องเสียงแปลก ๆ ออกไปจนได้ (คนแปล: #@$#@%#$#@$#@$@$#) พอเสร็จเรียบร้อยมิยะก็ขอบคุณริสะ  ]



ริสะ - ดีแล้วล่ะ แต่ว่าทำให้ฉันกังวลมากเลยนะ

มิยะ - …....ขอโทษนะ [คนแปล : เสียงแบบนี้ หนูให้อภัยแล้วค่ะ ฮือออ]

ริสะ - ไม่เป็นไร แต่ว่าถ้ามีอะไรแบบนี้ให้รีบบอกนะ.... วันนี้ทั้งวันฉันเอาแต่กลุ้มมาตลอดเลยล่ะ

มิยะ - กลุ้มเรื่องอะไรเหรอ?

ริสะ - ก็วันนี้มิยะดูแปลก ๆ น่ะสิ

มิยะ - ยังไงเหรอ......?

ริสะ - เอ้า ก็ก่อนเรื่อง....ก่อนหน้านี้ ที่ไล่มิยะออกไป ก็กลัวมิยะจะโกรธรึเปล่า....

มิยะ - อ้อ เรื่องนั้นน่ะเอง..... เรื่องแค่นั้นฉันไม่โกรธหรอกนะ

ริสะ - เอ๋ ก็ฉันทำเรื่องแบบนั้น.....

มิยะ - ก็ริสะเป็นคนไร้เดียงสานี่นา ก็เดาไว้อยู่แล้วล่ะว่าจะเกิดอะไรแบบนี้

ริสะ - …..อะไรล่ะ

มิยะ - คิกๆๆ

ริสะ - ถ้างั้นขอถาม...อีกหน่อย

มิยะ - เชิญจ้ะ


ริสะ - ตอนนั้นมิยะจะ....ทำอะไรกับ...ฉันเหรอ?


[ คนแปล : ใสซื่อจริง ๆ $@#$@#%$@%$% น่ารัก ]


ในที่สุดก็ถามคำถามที่อยากถามมากที่สุดออกไป

ระหว่างหยุดหน้าหนาว ที่ไม่ได้เจอมิยะ เอาแต่คิดเรื่องนี้มาตลอด


มิยะ - อยากจะสัมผัสน่ะสิ

ริสะ - ….เอ๋? สัมผัสฉันเหรอ....

มิยะ - อยากจะสัมผัสมอบความรักให้ไงล่ะ ก็เพราะว่าฉันชอบริสะนี่นา

ริสะ - เอ๊ะ....คือ.... เอ่อ.... ฉันก็ชอบมิยะเหมือนกันนะ.....



มิยะ  - ฮะๆๆ ไม่ต้องตื่นตระหนกขนาดนี้ก็ได้นะ ริสะ

ริสะ - แต่ว่า ก็มิยะเนี่ย...อยากทำแบบนั้นกับฉันสินะ?

มิยะ - น่าเสียดายนะ แต่ว่าวันนี้ยังไม่ทำหรอกนะ.... ฮุๆๆๆ♡


พูดแบบนี้แล้วมิยะก็อมยิ้ม

วันนี้? วันนี้เนี่ย?? แบบนี้มัน...

งั้นต่อไปก็... อ๊าก ไม่ไหว คิดมากไปแล้ว ปวดหัวอะไรอย่างนี้


มิยะ - วันนี้คนในครอบครัวก็ไม่อยู่เหรอ?

ริสะ - อ๊ะ อื้ม....ออกไปข้างนอกน่ะ


ไม่ได้โกหก ก็ออกไปข้างนอกจริง ๆ น่ะแหละ

เพียงแต่จะกลับมาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้เหมือนกัน...


ริสะ - …..จริงสิ ไม่มีอะไรให้ดื่มแล้วนี่นา เดี๋ยวไปเอามาให้นะ

มิยะ - …..ริสะ?


อายจนต้องจนรีบออกจากห้องอย่างรวดเร็ว

ทำให้หัวมันเย็นหน่อย






ริสะ - วันนี้ไม่ก็จริง....แต่ต่อไป....มิยะก็คง.....


อ๊าก ในหัวมันร้อนไปหมด

ฉันเองก็คงต้องใช้แผ่นลดไข้ด้วยคนล่ะมั้ง...


….หลังจากนั้น มิยะก็หลับไปอีกรอบ ก็เลยกลับมาแข็งแรงขึ้น

พอสงบจิตใจได้เรียบร้อย ก็กลับไปหายัยนั่นอีกรอบ






[ วันรุ่งขึ้น มิยะหยุดเรียน ริสะถอนหายใจจนเพื่อนร่วมห้องทักว่าริสะซังไม่ร่าเริงเลย คงเพราะมิยะซังไม่อยู่สินะ แล้วริสะหน้าแดงก็เลยโดนแซวอีก เพื่อนร่วมห้องบอกว่า โดนโหวตเป็น Best Couple แล้ว แต่ก็ยังถูกแซวบทสนทนาแบบนี้ไม่เปลี่ยนเลย ริสะก็บอกว่า ออกจะน่าอายอยู่หรอก เพื่อนร่วมห้องบอกว่า ก็น่ารักนี่นา ]


เช้านี้ มีเมลมาจากมิยะ เขียนไว้ว่า

‘ตอนนี้ร่างกายดีขึ้นแล้ว แต่ว่าขอหยุดพักร่างกายหน่อยน่ะ’


เพราะแบบนี้ก็เลย เป็นห่วงจนกลุ้มแล้วเนี่ย

สาเหตุมาจากเรา ไม่ใช่สิ... เพราะคำพูดของมิยะเมื่อวานต่างหาก

ที่ว่า ‘อยากจะสัมผัสมอบความรักให้ไงล่ะ ก็เพราะว่าฉันชอบริสะนี่นา’

ประเด็นมันอยู่ที่ตรงนั้น


[ ริสะก็ยังกลุ้มเรื่องนี้ไม่เลิก จะปรึกษาใครก็ไม่ได้ เพราะเป็นความลับ อยากจะหนีหน้าเพื่อนร่วมชั้น จนกระทั่ง … ]


ริสะ - อ๊ากกก โธ่!

ซาร่า - อ้าว ริสะจังนี่นา

นานามิ - อ๊ะ ริสะซัง

ริสะ - ซาร่าซังกับนานามิซัง?


โวยวายเสียงดัง จนถูกเพื่อน 2 คนในสมาพันธ์ปี 1 เจอ

ไม่ไหว....ออกจะน่าอายนะเนี่ย


ซาร่า  - ริสะจัง จู่ ๆ ร้องออกมาคนเดียวนี่มีอะไรเหรอจ๊ะ?

นานามิ - หรือว่าจะทะเลาะกับมิยะซังมางั้นเหรอ?

ริสะ - มะ...ไม่ใช่นะ วันนี้มิยะลาป่วยน่ะ.... จะว่าไปแล้วทั้งคู่ทำไมถึงมาอยู่พร้อมหน้ากันเหรอ?

ซาร่า - เมื่อกี้บังเอิญเจอนานามิจังมาแหละ วันนี้ไม่มีประชุม เพราะงั้นก็เลยคุยกันว่านาน ๆ ทีสมาพันธ์ปี 1 กลับบ้านพร้อมกันก็ดีเหมือนกันนะ

นานามิ - ก็เลยจะมาเรียกริสะซังน่ะจ๊ะ....

ริสะ - อย่างนี้เอง.....


อย่างนี้นี่เอง บังเอิญวันนี้ไม่มีอะไรพอดีเลย


ริสะ - เข้าใจแล้วจ้ะ งั้นวันนี้กลับด้วยกันเนอะ


จังหวะพอดีเลย เหงาที่กำลังมิยะไม่อยู่

 
 

ซาร่า - เย้~♪

นานามิ - จะว่าไปแล้วเมื่อกี้ทำไมริสะซังถึงร้องขึ้นมา...

ริสะ - งั้นหลังเลิกเรียน เจอกันที่ประตูทางเข้าล่ะกันเนอะ

นานามิ - อะ...อื้อ






ริสะ - สมาพันธ์ปี 1 เหรอ....นานแล้วนี่นะ


จะลองถามเรื่องของมิยะดูดีมั้ยนะ.....?


แล้วเวลาเลิกเรียนก็มาถึง พวกเราเจอกันที่ประตูทางเข้า แล้วออกเดินไปทางสถานีรถไฟ


ซาร่า - นานามิวางแผนว่าจะให้อะไรในวาเลนไทน์ไว้รึยังเอ่ย?

นานามิ - เอาไงดีน้า.... คงจะทำเองล่ะมั้ง

ริสะ - ทำเองนี่น่าสนุกดีนะ

ซาร่า - ลองหาสูตรทำจากอินเทอร์เน็ตดีมั้ยน้า


ซาร่า - วาเลนไทน์งั้นเหรอ... ถ้าทานช็อกโกแลตกับคาเอเดะจัง เวลาจูบก็คงมีรสเป็นช็อกโกแลตสิน้า♡

นานามิ - ….ดูออกทะลุปรุโปร่งเลยนะว่าคิดอะไรอยู่น่ะ ซาร่าซัง

ซาร่า - เอ๋ นานามิจังเองก็คิดอะไรแบบนี้เหมือนกันไม่ใช่เหรอ?

นานามิ - นะ....ไม่ใช่ซะหน่อย....​อึ่ก

ซาร่า - หน้าแดงแล้วน่ารักน้า♡ กะแล้วเชียว ว่าแต่ริสะจังล่ะ?

ริสะ - จะ...จูบรสช็อกโกแลต.....


แล้วก็นึกภาพจูบกับมิยะอย่างเร่าร้อนตอนนั้นขึ้นมา

ถ้าหากนั่นเป็นจูบรสช็อกโกแลตล่ะ....


ริสะ - ฮือออ ไม่ได้นะ มาคิดอะไรแบบนี้ตอนนี้ไม่ได้นะ

ซาร่า - หืม คิดอะไรเหรอ  หลังจากนั้นทั้งคู่ก็คงจะทำเรื่องอย่างว่าอย่างเร่าร้อนจนทำให้ช็อกโกแลตละลายสินะ..... ว่าไปนั่น♡

ริสะ - มะ ไม่ทำ ไม่ทำเรื่องอย่างว่านะ

นานามิ - เอ๊ะ... ริสะซังไม่ทำเหรอ?

ริสะ  - ….ห้ะ?

นานามิ - อ๊ะ มะ...ไม่มีอะไรหรอก.... ก็ซาร่าซังชอบพูดอะไรแปลก ๆ ออกมานี่นา

ซาร่า - ไม่เห็นแปลกตรงไหนเลยน้า ซาร่ากับคาเอเดะจังก็ทำเรื่องแบบนี้กันอย่างหวานชื่นเป็นปกติอยู่แล้วนี่นา♡

นานามิ - ซะ ซาร่าซังเนี่ยน้า!!


สุดยอดเลยซาร่าซัง......กล้าพูดเรื่องแบบนี้ออกมา แตกต่างกลับเราเลย

อีกความหมายนึงคือ อิจฉามากเลยล่ะ


ริสะ -  …..ไม่ไหว ไม่ไหวจริง ๆ …..​ฮือ


เอาแต่คิดเรื่องจูบรสช็อกโกแลต เล่นเอาในหัวมันขาวโพลนไปหมด

แถมยังคิดจะเอาเรื่องแบบนี้ไปปรึกษา 2 คนนี้อีก......

น่าอายจริง ๆ...







[ วันรุ่งขึ้นมิยะมาโรงเรียนตามปกติ แล้วก็มิยะเรียกริสะไปหาที่ Atelier ]

 

ริสะ - ขะ...ไข้น่ะ....หายดีแล้วสินะ?

มิยะ - จ้ะ เพราะมีใครบางคนช่วยพยาบาลดูแลให้ ก็เลยหายดีน่ะ


มิยะ - ถ้าคราวหน้าฉันจะทำกับร่างกายอันงดงามของริสะให้ทุกซอกทุกมุมเลยนะ

ริสะ - บะ..แบบนั้นไม่ต้องก็ได้...


มิยะเอาแต่พูดเรื่องแบบนี้


มิยะ - คุยกับเธออย่างนี้ก็สนุกดีนะ แต่ว่าเรามาเข้าเรื่องกันดีกว่า

ริสะ - อ๊ะ....อะ...อืม......


วันนี้จะพูดอะไรกันนะ

คงจะเป็น...เรื่องอย่างว่า....


มิยะ - เมื่อวานตอนที่ฉันนอนพักที่เตียง ครุ่นคิดเรื่องของเธอ.... แล้วก็ได้ข้อสรุปเสียทีล่ะนะ

ริสะ - ….ข้อสรุปเนี่ย?

มิยะ - …........


เพิ่งเคยเห็นมิยะสายตาเลิกลั่กอย่างนี้

แถมรู้สึกว่ากัดริมฝีปากตัวเอง ก่อนค่อย ๆ เผยคำพูดออกมา


มิยะ - ฉันจริงจังนะ.... ฉันชอบริสะจริง ๆ นะ

ริสะ - มะ...มิยะ....


จะว่าเป็นครั้งแรกที่พูดก็ไม่ใช่ แต่ว่ามันช่างมีพลังจริง ๆ

ถูกมิยะพูดว่า “ชอบ” ก็จริง เราดีใจจนรู้สึกอยากให้ทุกอย่างของตัวเองกับเธอ

...แต่ว่าเรื่องอย่างว่าน่ะ...ยกเว้น.....


มิยะ - ฉันทนไม่ไหว อยากจะเข้าไปกอดเดี๋ยวนี้ แล้วก็มอบความรักให้ …..แต่ว่านะ

ริสะ - ตะ...แต่ว่า....อะไรเหรอ?

มิยะ - แต่ในเมื่อเธอยังไม่พร้อม แล้วฉันก็จะถูกปฏิเสธอีก..... ฉะนั้นไม่ว่าเมื่อไหร่ฉันก็จะรอเธอเปลี่ยนใจ

ริสะ - …เอ๋....??


รู้สึกตกใจ จนหยุดคิดไปชั่วขณะ

จะตอบกลับคำสารภาพนี้ไปยังไงดีนะ


อ๊า.....ความรักเนี่ยมันก็วิเศษดีอยู่..... แต่ว่าฉันจะมีเรื่องที่ไม่เข้าใจมากเกินไปแล้วนะ







หลังจากถูกมิยะสารภาพแบบนั้น ทั้งตอนกินข้าว ทั้งอาบน้ำ เอาแต่คิดเรื่องนี้ตลอด

คิดแล้วคิดอีกสิ่งที่เข้าใจก็มีแต่....


ริสะ - เรื่องที่เราชอบ...ชอบมิยะนี่แหละนะ


แค่เรื่องนี้เท่านั้น


อยู่ด้วยกันแล้วมีความสุข อยากอยู่ข้าง ๆ เธอ

แล้วก็อยากทำอะไรสักอย่างให้

ยังไงก็ไม่อยากถูกเกลียด

นี่คงเป็นความรู้สึกเวลาที่ชอบใครสักคน

ความรู้สึกของมิยะก็ด้วย อยากทำให้เท่าที่จะทำได้

มิยะเองก็ยังเข้าใจฉันทุกอย่างเลย


ริสะ - ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าต้องทำยังไงดี....แต่เป็นแบบนี้มันจะช้าเกิน


แบบนี้ไม่สมกับเป็นฉันเลย


ริสะ - ทุกคนเวลาตกหลุมรักคงจะเป็นแบบนี้ล่ะมั้ง......


มิยะเป็นคนที่ใจกล้า เลยบอกความรู้สึกตัวเองออกมาตรง ๆ

ถ้างั้นเราทำยังไงดี?


ริสะ - ….ใช่ ใช่สิ เราเองก็เหมือนกัน....


ถ้าไม่บอกไปตรง ๆ ก็คงไม่ได้แล้วล่ะ

ถูกมิยะสารภาพรักจนได้เข้าใจความรู้สึกตัวเองเป็นครั้งแรก

ต้องส่องผ่านความรู้สึกนี้ แล้วมองเธอให้ได้


ริสะ - คำพูดถึงมิยะ มันอาจจะไม่ค่อยหวาน.... แต่ยังไงต้องพูดออกไปให้รับรู้


ความรู้สึกของตัวเองตอนนี้

อยากให้มิยะรู้ว่าเราชอบมิยะมาก








วันรุ่งขึ้นหลังเลิกเรียน พวกเราอยู่ที่ Atelier อีกครั้ง

กลับกันกับเมื่อวาน วันนี้ฉันเป็นคนเรียกมิยะออกมา


ริสะ - เรื่องของ...เมื่อวานน่ะ

มิยะ - …..อื้อ


ริสะ - เมื่อคืนฉันไปคิดดูมาแล้ว สิ่งที่มิยะพูดมา ตลอดมา.... คือว่า


อ๊า ขอร้องล่ะ หัวใจได้โปรดสงบที

สูดลมหายใจเข้า แล้วเริ่มพูดต่อ


ริสะ - ที่จริงแล้วฉันยังไม่เคยคิดอะไร....อย่างเรื่องมีอะไรกันมาก่อน.....

มิยะ - …..อื้อ

ริสะ - แต่ว่า แต่ว่านะ ฉันเองก็....ชอบเธอเหมือนกัน

ริสะ - ฉันเองก็ชอบ....มิยะเหมือนกัน


ในที่สุดก็พูด...พูดออกไปแล้ว


หลังจากถูกมิยะสารภาพรัก ถูกจูบแบบนั้น แล้วยังไปเดทไหว้พระปีใหม่

ในที่สุดก็สารภาพออกไป เผชิญหน้ากับความรู้สึกของตัวเอง นี่เป็นครั้งแรกเลย

ฉันมองมิยะไปแล้วก็ใจเต้น.....


มิยะ - ….....


เธอยิ้มออกมาเบา ๆ

ความรู้สึกของฉัน....ส่งไปถึงรึเปล่านะ?


มิยะ - ริสะ ดีใจจัง.....ตอนนี้แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

ริสะ - จริง.....เหรอ?

มิยะ - อื้ม ขอบคุณนะ ที่คิดถึงเรื่องของฉันขนาดนี้

ริสะ - เอ๊ะ ว้าย!?


จู่ ๆ ก็ถูกกอด





ริสะ - มะ....มิยะ....

มิยะ - จุ๊บ♡

ริสะ - อ๊ะ โธ่.... มิยะจู่ ๆ มาจูบเนี่ย

มิยะ - แต่ทุกทีที่ไม่ปฏิเสธเนี่ยแปลว่าริสะไม่อยากให้จูบงั้นเหรอ?

ริสะ - มะ...ไม่.... ไม่ได้ไม่อยาก.....

มิยะ - ถ้างั้นก็ดีแล้ว เรื่องอื่นค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไป..... เอาแค่ตอนนี้ดีกว่า♡


แล้วก็ถูกจูบอีกครั้ง

 



ลิ้นของมิยะสอดเข้ามาข้างในปากฉัน!?

นะ...นี่มันหมายความว่ายังไง??


มิยะ - ….ไม่ได้ อย่าหนีสิ....ริสะ

ริสะ - กะ...ก็มัน..... อะ....อายนี่นา.....


แขนฉันถูกรั้งไว้ ตอนที่จะหนีเพราะตกใจ

แต่ว่าตอนนี้ร่างมันสั่นไปหมด

ความรู้สึกแบบนี้เป็นครั้งแรก.... อื้ม ใกล้เคียงกับความรู้สึกตอนที่ถูกมิยะสัมผัสหน้าอก



มิยะ - เท้าเกร็งไปหมดแล้วนะริสะ หรือว่ารู้สึกดีแล้วน่ะ?

ริสะ - อะ...อึ่ก..... ไม่ค่อยเข้าใจเหมือนกัน

มิยะ - ดีแล้วล่ะ วันนี้ก็พอแค่นี้นะ เวลาทีอยู่ด้วยกันสองคน ยังมีอีกมากมายนี่นา....​เนอะ?

ริสะ - นะ...นั่นสิ...นะ

มิยะ - วันนี้ได้ฟังริสะสารภาพรักแค่นี้ก็ดีใจแล้วล่ะ

ริสะ - …...มิยะ


ดีจังที่กล้าสารภาพรักออกไป


มิยะ - เท่านี้พวกเราก็กลายเป็นคู่รักกันอย่างเป็นทางการแล้วนะ

ริสะ -  คู่รัก....

มิยะ - ท่ามกลาง Best Couple เราคือคู่รักอันดับ 1 ยังไงล่ะ

ริสะ - โธ่ มิยะเนี่ย....มั่นใจตัวเองตลอดเลยนะ

มิยะ - อ้าว ก็แน่นอนสิ หรือว่าเกลียดฉันที่เป็นแบบนี้?

ริสะ - คิกๆๆ... ไม่หรอก ชอบสิ ชอบที่สุดเลย

มิยะ - ถ้างั้นมาจูบอีกรอบที่ระลึกที่เป็นแฟนเถอะ

ริสะ - เอ๋ เมื่อกี้เป็นคนบอกว่าวันนี้พอแค่นี้เองแท้ ๆ …..

มิยะ - ไม่อยากทำเหรอ?

ริสะ - …..เปล่า อยาก....ทำสิ

มิยะ - คิก ๆ


พวกเราจูบกันเบา ๆ กันอีกรอบ

ฉันกับมิยะ ตั้งแต่วันนี้พวกเรากลายเป็นคู่รักกันอย่างทางการ

พวกเราทั้งสอง นับจากนี้จะเริ่มใช้ชีวิตร่วมกันแบบไหนนะ.....


 
 
 
 
 
[ สรุปก็ใช้ชีวิตเดิม ๆ lol ]


ริสะ - แฮ่ก....แฮ่ก... คิดว่าไม่อยู่ Atelier แล้วต้องมาอยู่ที่นี่จริงด้วย!

มิยะ - ทำไมเหรอริสะ? ผมยุ่งหมดแล้วนะ ไม่ดูแลรูปลักษณ์ตัวเองเลย

ริสะ - คิดว่าเป็นเพราะกันล่ะ โดดเรียนอีกแล้วนะ ให้ตามหาอยู่ตลอดเลย

มิยะ - ก็...วันนี้อากาศอบอุ่นนาน ๆ ทีนี่นา วันแบบนี้ไม่อยากอยู่ในห้องเรียนหรอกนะ

ริสะ - ไม่ใช่ความผิดอากาศซะหน่อย ที่สำคัญไม่เห็นโทรหาติดเลย

มิยะ - …..ตายจริง วางไว้ที่ Atelier นี่นา

ริสะ - โธ่ โธ่เอ๊ย


เป็นคนรักกันแล้ว ที่ว่าเริ่มใช้ชีวิตอย่างตื่นเต้นและหวานชื่นกันอะไรนั่น....เป็นการคิดที่ผิดพลาดใหญ่หลวงของฉันมาก

มิยะเองก็ไม่เปลี่ยน ยังโดดเรียนอยู่ดี


ริสะ - ต่อไปเป็นวิชาอาจารย์เรนะนะ ไม่ว่ายังไงก็ต้องมานะ

มิยะ - อ้าวน่าเสียดาย ต่อไปกำหนดไว้ว่าเป็นเวลาดื่มชา ฝากทักทายอาจารย์ด้วยนะ ริสะ


ริสะ - คะ...คอยเดี๋ยวสิ~

มิยะ - ฮุๆ พยายามเข้าใกล้ให้ได้ล่ะ


อ๊า ฝีเท้าหนีเป็นเลิศ ถ้าเอาไปใช้กับอย่างอื่นคงดี... อย่างไปเข้าชมรมกรีฑาอะไรพวกนี้

มิยะทิ้งห่างฉันอย่างรวดเร็ว


ริสะ - ฮึ่ยยย มิยะ รอเดี๋ยว.... รอเดี๋ยวนี้น้าาา

มิยะ - ริสะ ถ้าจับฉันได้จะให้จูบนะ♡

ริสะ - หา!? บะบะบะบ้าน่า พูดอะไรน่าขายหน้าแบบนี้ ถ้าคนอื่นได้ยินเข้าจะทำยังไงหา!!


แต่ว่าคงแตกต่างจากเมื่อก่อนอยู่หน่อยล่ะมั้งแบบนี้.... ฮะๆๆ ♡

 
 




หลังเลิกเรียน ช่วงที่ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ ฉันกับมิยะก็ได้กลับบ้านด้วยกันมากขึ้น

วันนี้เดินไปคุยไปจนกระทั่งถึงทางแยกเช่นเคย


ริสะ - จะว่าไปมิยะเลิกให้รถมารับแล้วเหรอ?

มิยะ - อื้ม ตอนกลับมันไม่จำเป็นน่ะ....

ริสะ - งะ งั้นเองเหรอ.... ฮะๆ


ยิ้มออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ

เพื่อที่จะได้กลับบ้านกับฉันงั้นเหรอ?

ถึงจะแค่เท่านี้ แต่มีความสุขมากยังไงไม่รู้

ราวกับช่วงเวลากลับบ้านนับจากนี้ก็สามารถครอบครองมิยะได้ตลอดยังไงไม่รู้....


อ๊ะ แต่ว่า....


ริสะ - ขากลับอย่างนี้....แล้วขามาล่ะ?

มิยะ - …..ก็ใช้รถน่ะ ไม่ได้เหรอ?

ริสะ - ไม่ใช่แบบนั้น ก็ทุกทีมาสายไม่ใช่เหรอ?

มิยะ - นั่น....ช่วยไม่ได้น่ะ

ริสะ - ทำไมล่ะ?

มิยะ - ตอนพักกลางกับหลังเลิกเรียนได้อยู่กับริสะก็จริง แต่ตอนเช้าเธอดูท่าทางยุ่งนี่นา

ริสะ - แล้วมันเกี่ยวกับที่มิยะมาสายยังไงมิทราบ?

มิยะ - ถึงจะมาเร็วกว่าปกติ แต่ไม่มีริสะอยู่ด้วย มันน่าเบื่อนี่

ริสะ - พะ...พูดอะไรของเธอ โรงเรียนน่ะมาเพื่อเรียนต่างหากย่ะ

มิยะ - นั่นสินะ แต่สำหรับฉันนั่นมันไม่จำเป็นนะ

ริสะ - ชิ....เพราะอัจฉริยะนี่เนอะ....



มิยะ - แต่ว่าที่ริสะพูดมาก็พอเข้าใจนิดหน่อย การเรียนมันสำคัญนี่เนอะ

ริสะ - อะ อื้ม..... ก็เข้าใจดีนี่นา


มิยะ - เพราะงั้นวันนี้ฉันขอแวะไปที่ห้องริสะ จะได้ทบทวนด้วยกันเนอะ

ริสะ - เอ๋!?


มาขอกระทันหันแบบนี้เล่นเอาตกใจจนใจเต้นเลย


ริสะ - กะ...ก็แล้วแต่เธอ...ล่ะกัน


อะไรกัน ฉันพูดอะไรออกมาไม่น่ารักเลย

 



มิยะ - ….ฮุๆๆ เป็นห้องที่น่ารักดีนะ ที่นี่น่ะ มากี่ทีก็รู้สึกเหมือนกลับไปช่วงวัยเด็กเลยล่ะ

ริสะ - ไม่ต้องพูดแบบนั้นก็ได้น่า

มิยะ - จะว่าไป....วันนี้ไม่มีใครอยู่สินะ

ริสะ - อื้ม ครอบครัวมีงานเลยกลับมาช้าน่ะ.... อ๊ะ นั่งตรงนี้ได้เลย



ริสะ - ก่อนอื่น จะเริ่มวิชาอะไรกันก่อนดีน้า คงต้องเป็นวิชาที่สอบย่อยใกล้สุด คณิตศาสตร์สินะ....


พอเงยหน้าขึ้น ไหล่ถูกมิยะดึงเข้าหา


ริสะ - อะ...เอ่อ....อะไรเหรอ?


แล้วก็ริมฝีปากเข้าใกล้กันอย่างนี้



ริสะ - มะ ไม่ทบทวนกัน...แล้วเหรอ?

มิยะ - ทบทวนด้วย แต่ว่าตอนนี้อยากจูบริสะนี่นา.... จุ๊บ♡

ริสะ - โธ่...มิยะเนี่ย....


[ ขอตัดท่อนนี้ทิ้งล่ะกัน ถึงจะไม่ได้ถอดเสื้อผ้าเลยสักชิ้น แต่ประโยคล่อแหลมมาก -..- ]


ริสะ - ….ทะ ทำเกินไปแล้วนะ....มิยะ

มิยะ - อื้ม รู้แล้ว.... แต่ว่าน่าเสียดาย


น่าเสียดายอะไรล่ะ ไม่ใช่ปัญหาซะหน่อย

พูดไป ทางนี้เองก็ใจเต้นจนหยุดไม่อยู่เหมือนกัน


มิยะ - ถึงจะน่าเสียดาย....แต่คุ้นเคยเร็วดีนะริสะ♡

ริสะ - อึ่กกกกก~


มิยะ - ไว้โอกาสหน้าก็แล้วกันเนอะ.....ฮุๆๆ♡






วันถัดมา ทั้งที่เป็นชั่วโมงเรียน แต่ในหัวฉันมีแต่เรื่องนั้นเต็มไปหมด

แน่นอนว่าเป็นเรื่องของมิยะ


ก็เมื่อวานปล่อยให้ทำเรื่องแบบนั้นนี่นา.....

นิดเดียว เพียงแค่นิดเดียว ถ้าปล่อยต่อไปล่ะก็

ฉันกับมิยะก็คงจะทำ........


ริสะ - หวาาา....คิดอะไรกันเนี่ยเรา


เรนะ - อาซึมิซัง มีคำถามอะไรรึเปล่าจ๊ะ?

ริสะ - ไม่ค่ะ....ไม่มีอะไรค่ะ

เรนะ - สาวน้อยที่มีความรักนี่ลำบากหน่อยน้า แต่ว่าตอนนี้ต้องตั้งใจเรียนนะจ๊ะ ♡

ริสะ - อะ...อาจารย์คะ....




วันนี้มิยะก็สนุกสนานเอาแต่โดดเรียน

แต่มิยะเนี่ยเซนส์ดีมากเพราะงั้น....


[ ริสะ โหมดจิ้น ]

มิยะ - เอาแต่คิดเรื่องของฉันจนไม่ได้ตั้งใจเรียนรึเปล่านะ....ริสะน่ะ?

ริสะ - มะ ไม่ใช่นะ... เรื่องแบบนั้น....

มิยะ - ไม่ล่ะ ไม่ผิดแน่ คิดถึงฉันขนาดนั้นเลยเหรอ? อยากทำให้ทำอย่างนั้นเหรอ?

ริสะ - นั่นมัน......

มิยะ - อย่างที่บอกไป วันนี้จะทำให้เธอรู้สึกดียิ่งกว่าเมื่อวานเลยล่ะ..... เอาล่ะ♡

ริสะ - ….ไม่ได้นะ มิยะ อย่านะ


มากังวลอะไรเรื่องลามกกันเนี่ยเรา

ตอนนี้อยู่ในชั่วโมงเรียนแท้ ๆ

ทำไมถึงเอาแต่คิดอะไรลามกแบบนั้นนะ



ริสะ - โธ่....ทั้งหมดเป็นเพราะมิยะน่ะแหละ.....


ฉันบ่นออกมาเบา ๆ

ก็เมื่อวานมิยะทำเรื่องแบบนั้นออกมา สูญเสียความเป็นตัวเอง จนไม่ได้ตั้งใจเรียน


ริสะ - เฮ้อ~ แต่แบบนี้ครั้งแรกเลยนะ....






[ วันนี้มีประชุมเตรียมงานกิจกรรมหลังเลิกเรียน ริสะได้ยินเพื่อนร่วมชั้นคุยกันเรื่องปุจิโกะแบร์ตัวใหม่ ซึ่งจะมีร้านมาเปิดขายในบริเวณอีกไม่กี่วันที่หน้าสถานีชื่อร้าน Petite Sweet ริสะเลยว่าจะแวะดูตอนวันที่ต้องไปซื้อของกับซาร่ากับนานามิ จากนั้นเพื่อนก็นึกว่าริสะรำคาญที่คุยเรื่องอะไรแบบนี้ เลยขอโทษแล้วเลิกคุย แต่ริสะก็บอกว่าไม่ได้ว่าอะไร (ที่จริงชอบของน่ารักพวกนี้มากต่างหาก....) แต่สุดท้ายก็มาเสียดายว่าอดฟังต่อ... ]


มิยะ - อยากเข้าร่วมบทสนทนานั้นไม่ใช่เหรอริสะ?

ริสะ - มะ มิยะ!?

มิยะ - ฮุๆๆ ตกใจอะไรขนาดนั้นเหรอ?

ริสะ - ก็ตกใจเพราะใครกันล่ะ เล่นจู่ ๆ มาส่งเสียงจากข้างหลังน่ะ...

มิยะ - อย่าฝืนเลยนะริสะ ไปเข้าร่วมบทสนทนานั่นก็ได้นี่นา

ริสะ - นะ...นั่นมัน....

มิยะ - หรือจะลองชวนพวกเค้าไปที่ห้องของริสะดูล่ะ? ได้สนิทกันไวแน่เลยล่ะ ….ฮุๆๆๆ

ริสะ - ….มิยะ.....เฮอะ

มิยะ - คุยเรื่องของน่ารัก ๆ เลยไม่คบ แต่ไปคบเพราะคุยเรื่องความรักกันน่ะเหรอ?

ริสะ - อึ่ก!!

ริสะ - บ้า.... มิยะบ้าที่สุด....








[ หลังเลิกเรียน ริสะบ่นคนเดียวแล้วเดินไปทางห้องประชุม ถึงจะเร็วไป แต่ริสะคิดว่าเข้าไปใช้เวลานิดนึงเพื่อทำให้หัวเย็นลงดีกว่า แต่ยังไม่ทันได้สงบสติอารมณ์ ก็สติแตกเพราะไปเจออีเว้นท์ลับของยูนะ x นานามิในห้อง... ]


นานามิ - ...คนอื่น...จะมานะคะ....

ยูนะ - ยังไม่มีใครมาหรอกจ้ะ~ ♡


[ ริสะเปิดแง้มไปนิดนึง... แล้วก็เลยเห็น.... ริสะแอบดูอยู่ประมาณเกือบสิบประโยค แล้วตื่นตาตื่นใจ... แต่หลังจากนั้นตั้งสติได้เลยหนีไป  ]


ไม่น่าเชื่อว่าพอมาเร็วแล้วจะได้บังเอิญเห็นฉากอะไรทำนองนี้.....

แน่นอนว่าการประชุมหลังจากนั้นไม่เข้าหัวเลย

เอาแต่แอบมองนานามิซังกับยูนะซามะ

แล้วก็คิดเรื่องของมิยะ ใช้เวลาไปได้อย่างเปล่าประโยชน์ชะมัด


แต่ว่า...


ริสะ - ยังไงดี....เรื่องอย่างว่ารู้สึกแตกต่าง.....กับที่เราคิดเลย..... รู้สึกว่าน่าอิจฉาจัง


นานามิซังดูรู้สึกดีแล้วมีความสุขขนาดนั้น

คงเพราะได้มีความสัมพันธ์กับคนที่ตัวเองชอบทั้งกายและใจนี่นา


ริสะ - เมื่อไหร่ที่ฉันจะทำอย่างนั้นกับมิยะ..... เอ๊ะ


คิดเองยังรู้สึกว่าน่าอายมาก


ริสะ - ตะ...แต่ว่าจะทำได้รึเปล่า....เรื่องแบบนั้น....









[ วันรุ่งขึ้น ฝนตก ริสะช่วยงานอาจารย์เรนะเสร็จก็เลยว่าจะรีบกลับให้ไวหน่อย เพราะตัวเองไม่ได้เอาร่มมา แล้วบังเอิญเจอนานามิพอดี ]


นานามิ - อ้าว.... ริสะซังจะกลับแล้วเหรอ?

ริสะ - นะ นะ นานามิซัง!?


ดันนึกภาพเมื่อวันก่อนออกมา อยากจะมุดหน้าหนี


นานามิ - ริสะซัง มีอะไรเหรอ?

ริสะ - มะ ไม่มีอะไรจ้ะ.....



ฉันคงไม่ได้หน้าแดงหรอกใช่มั้ย?



ริสะ - แต่ว่าแปลกจังเลยนะ ที่เห็นนานามิซังอยู่เวลาแบบนี้ด้วย

นานามิ - ฉันรอยูนะซามะแล้วจู่ ๆ ฝนก็ตกน่ะ

ริสะ - หรือว่านานามิซัง....จะกลับบ้านไปรอบนึงแล้วกลับมาใหม่เหรอ?

นานามิ - เอ๋ ทำไมถึงรู้ได้ล่ะ?

ริสะ - ก็ไม่ได้ถือกระเป๋าอยู่ แถมร่มก็เปียกนี่นา

นานามิ - อื้ม ก็ยูนะซามะบอกว่าจะกลับช้า แถมรู้สึกว่าไม่ได้เอาร่มมาด้วย

ริสะ - อึ่กกกกก....

นานามิ - ริสะซัง...เป็นอะไรเหรอจ๊ะ?

ริสะ - ร้องไห้ด้วยความตื้นตันน่ะสิ.... นานามิซังอ่อนโยนมากเลยล่ะ

นานามิ - มะ ไม่ขนาดนั้นหรอกน่า~


[ ริสะเลยได้รู้ว่าทั้งคู่ผูกพันกันด้วยใจ ไม่ใช่แค่ร่างกายอย่างเดียว ]


นานามิ - อ๊ะ หรือว่าริสะซังจะไม่ได้เอาร่มมา? ฉันก็ไม่มีอีกอันซะด้วยสิ

ริสะ - เอ๋ ไม่เป็นไรหรอก ฉันลืมไว้ที่ห้องเรียนต่างหากน่ะ


เผลอโกหกไปซะแล้ว

เหตุที่มีร่มคันเดียวเพื่อกลับบ้านด้วยกันภายใต้ร่มคันเดียว....ฉันเองก็เข้าใจดีเลยล่ะ


ริสะ - ถ้างั้นนานามิซัง ลาก่อนนะจ๊ะ






ริสะ - อ๊า....ทำไมตอนนี้อยากเจอมิยะอย่างนี้นะ.....


ริสะ - …....อ้าว มิยะ?

มิยะ - …................


ริสะ - ทำไมถึงอยู่นี่ได้ล่ะ? กลับไปก่อนแล้วไม่ใช่เหรอ?

มิยะ - ไปดื่มชาที่ Atiler นิดหน่อยน่ะ

ริสะ - มิยะ.....รออยู่สินะ

มิยะ - ไม่ได้ฟังรึไง? ….แค่บังเอิญหรอกน่า


ชำเลืองมองนิดนึงแล้วเห็นว่าหน้าแดง.... ว่าแล้วเชียว มิยะรออยู่จริงด้วย

 

[คนแปล : มิยะหน้าแดง ฟกดฟหฟหเหเฟหดหฟดฟหด]


ริสะ - นี่มิยะ เอาร่มมารึเปล่า?

มิยะ - คิดว่าฉันจะเอามางั้นเหรอริสะ?

ริสะ - ….อื้อ ไม่คิด


ริสะ - ….เพราะงั้นรีบกลับหน่อยก็คงดีนะ


ไม่พูดเรื่องที่ว่า....แบบนี้ก็ต้องเปียกน่ะสิ ดีกว่าเรา

อุตส่าห์รอทั้งที อย่าพูดอะไรมากให้เสียอารมณ์กันดีกว่า

แค่ได้เจอมิยะแบบนี้ เท่านี้ฉันก็มีความสุขมากแล้ว

ร่มอะไรนั่นไม่สำคัญแล้ว




ริสะ - ตกลงมาพอควรเลยนะเนี่ย....รีบกันเถอะมิยะ

มิยะ - อื้ม แต่ไม่ระวังแบบนี้จะหกล้มเอานะริสะ

ริสะ - ไม่ใช่เด็กแล้วน่า แค่นี้รู้อยู่แล้วล่ะ

มิยะ - งั้นเหรอ.... เอาล่ะ เขยิบเข้าไปทางนั้นหน่อยสิ

ริสะ  - ก็ไม่เป็นไรไง... เอ๊ะ?

มิยะ - ริสะ อันตราย!

ริสะ - ว้ายยยย!


[ มีรถมาแล้วมิยะมาช่วยบังริสะ มิยะเลยเป็นฝ่ายเปียกโชกแทน (เปียกกว่าเดิมทั้ง ๆ ที่ฝนตกอยู่แล้ว) ]


ริสะ - อ๊า มิยะ เปียกโชกหมดแล้วนี่นา

มิยะ - ไม่เป็นไรหรอก แค่นี้เอง...


[ ริสะหยิบผ้าเช็ดจากกระเป๋ามาแต่ไม่ช่วยอะไร ]


ริสะ - ไม่ไหว อ๊า เปียกขนาดนี้...เพราะช่วยฉันแท้ ๆ

มิยะ - ไม่เป็นไรสักหน่อย ฉันทำของฉันเองต่างหาก

ริสะ - ขอบคุณนะ...มิยะ แต่สภาพแบบนี้กลับบ้านไม่ได้หรอกนะ

มิยะ - ไม่เป็นแบบนั้นหรอกน่า

ริสะ -  ไม่ได้ เป็นหวัดจะแย่เอานะ มาแวะบ้านของฉันเถอะ เดี๋ยวให้ยืมอาบน้ำ

มิยะ - มากไปแล้วน่า

ริสะ - ไม่เป็นไร มาเถอะ...นะ?

มิยะ - ขะ เข้าใจแล้วล่ะ......



[ แล้วก็มาที่บ้านริสะกัน ริสะให้มิยะไปอาบน้ำล้างตัว มิยะชวนริสะมาอาบน้ำด้วยกัน เพราะริสะก็เปียกไม่น้อย (คนแปล : นั่นใช่เหตุผลที่แท้จริงหราาา) … โอเคค่ะ ไม่แปลต่อแล้ว น่าจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ตัดไปที่อีกวันเลยล่ะกัน .___.



ซึ่งมิยะก็มานั่งทบทวนตัวเองว่าฉันทำเรื่องแบบนั้นลงไปซะแล้ว รู้สึกอาย ๆ ตอนนั้นตัวเองทำไปได้ยังไง เหมือนมีสวิตช์เหมือนไปเป็นอีกคน ริสะพยายามอ่านเตรียมบทเรียนสำหรับพรุ่งนี้ แต่ไปไม่รอดเอาแต่คิดถึงมิยะ ]


มิยะ - …..ฉันเองก็ทบทวนเตรียมบทเรียนอะไรเหมือนกันนะ


[ ริสะจิ้น ]

ริสะ - งั้นเหรอ? มิยะเองก็เหมือนกับฉันสินะ

มิยะ - เตรียมที่ว่าน่ะ หมายถึงเรื่องอย่างว่าต่างหากล่ะ

ริสะ - ….เห?

มิยะ - มาเริ่มกันเลยดีกว่าริสะ ก่อนอื่นมาทบทวนของวันก่อน....


[ ตรงที่ริสะจิ้นต่อจากนี้ไม่แปลแล้ว... ริสะจิ้นเตลิดมาก เรียนไม่คืบแม้แต่น้อย ริสะได้แต่กลุ้มใจว่าเพิ่งเคยทำเรื่องอย่างว่าไปแค่ครั้งเดียวนี่ตัวเองหมกมุ่นขนาดนี้เลยเหรอ ริสะเลยสงสัยว่าคนอื่นเค้าก็เป็นแบบนี้กันเหรอ ถ้าเล่าความกลุ้มนี้ให้ใครสักคนฟังก็คงดี.... (คนแปล : ดูจาก Best Couple แต่ละคน น่าจะพาลงเหวมากกว่านะ...)




วันหนึ่ง สมาพันธ์ปี 1 ออกมาซื้อของกันอีกระลอก คราวนี้มาซื้อของเตรียมวาเลนไทน์ เนื่องจากใกล้วันวาเลนไทน์ก็เลยหาของเกี่ยวกับวาเลนไทน์ได้สบาย ๆ ไม่ลำบาก ]



ซาร่า - เวลายังเหลือ... แท่นแท้น~♪ มามีตติ้งฉุกเฉินของสมาพันธ์ปี 1 กันดีมั้ย?

ริสะ - มีตติ้ง?

ซาร่า - อื้อ คาเฟ่ตรงนั้นไง

นานามิ - ก็คือดื่มชากันสินะ

ซาร่า - ไม่ใช่ มีตติ้งต่างหากเล่า

ริสะ - แต่ว่าคราวก่อนก็โดนดุว่าอย่าเถลไถลนี่นา...

ซาร่า - ไม่ได้เที่ยวเล่นนี่นา มีตติ้งต่างหากล่ะ แล้วก็ดูเมนูตรงนั้นสิ


เมนูที่วางหน้าร้านเขียนว่า “เซตพิเศษเฉพาะช่วงวาเลนไทน์” และมีภาพอันน่าทานของช็อกโกแลตมูสกับผลไม้


นานามิ -  ….อ่า มีตติ้งกันก็ดีเนอะ

ริสะ - นานามิซัง?

ซาร่า - ตามนั้นแหละจ้า เข้ากันเล้ย

ริสะ - เดี๋ยวก่อนทั้งคู่.....​ ให้ตายสิ


 



ซาร่า - งื้อ อร่อยจัง~♡ นาน ๆ ทีแบบนี้ก็ดีน้า

นานามิ - ซาร่าซังทานของหวานแล้วไม่อ้วนเหรอ?

ซาร่า - วันนี้กรณีพิเศษจ้ะ ถึงเมื่อวานจะมีแค่น้ำแร่กับอาหารเสริมก็เถอะ

ริสะ - สะ...สุดยอด....

นานามิ - ฉันเองถ้าให้ทำแบบนั้นก็คงไม่ไหวหรอก

ซาร่า - ไม่หรอกน่า ฉันว่าต่อให้นานามิอ้วนขึ้นหน่อยก็ยังน่ารักอยู่ดีน้า แล้วไอ้ที่ฉันทำอยู่เนี่ย มันก็ไม่จำเป็นหรอก

นานามิ - ถึงจะพูดแบบนั้น แต่หน้าอกเนี่ย... ฮือออ แย่จังเลยน้า

ซาร่า - ยูนะซามะเนี่ยดูน่าจะชอบหน้าอกของนานามิจังที่ดูนุ่มไม่ใช่เหรอ?

นานามิ - เอ๋ งั้นเหรอ...

ซาร่า - เพราะฉันเองก็ชอบหน้าอกคาเอเดะจังที่นุ้มนุ่มมากเลยล่ะ

ริสะ - อะ อะไรกัน.... โธ่



[ ริสะจะสำลักพ่นชาฝรั่งออกมา ตอนซาร่าเข้าโหมด แล้วซาร่ายังพูดเรื่องหน้าอกเวลาถูกันรู้สึกยังไง ฟฟฟฟฟฟ ซาร่าก็แซวนานามิว่า อย่างยูนะซามะน่าพูดประมาณว่า “ต้องลงโทษ” แล้ว [-censored-] กับหน้าอกนานามิจังแน่ ๆ เลย นานามิก็ตกใจว่ารู้ได้ไง ซาร่าก็หัวเราะ ว่าเดาถูกจริงด้วย นานามิเลยรู้ว่าซาร่าแค่หลอกถามให้นานามิเผยไต๋ออกมาเอง...  ]


ริสะ - ….สุดยอด...ไม่เปลี่ยนเลยนะ

ซาร่า - ค่า ๆ คนที่หน้าแดงตรงนั้น ริสะจังที่ฟังพวกซาร่าคุยอยู่น่ะ

ริสะ - อะ อะไรเหรอ?

ซาร่า - เอาล่ะ ถึงตาริสะจังล่ะน้า

ริสะ - ฉันเหรอ? ฉันไม่มีอะไร......

ซาร่า - โกหกไม่ได้หรอกน้า ริสะจังเองก็มีอะไรเกิดขึ้นกับมิยะจังใช่ม้า

ริสะ - …....เอ๋?


ทำไมถึงรู้ได้?

ไม่เคยบอกเรื่องเกี่ยวกับมิยะให้ใครฟังนี่นา

หรือว่าหลอกถามแบบนานามิซังเมื่อกี้กัน....



นานามิ - ริสะซัง มีอะไรกลุ้มใจอยู่ใช่มั้ย?

ริสะ - ทะ ทำไมนานามิซังถึง...

นานามิ - ก็ทุกทีจะกระฉับกระเฉง แต่พักนี้ชอบเหม่อบ่อยซะด้วยสิ

ซาร่า - พวกซาร่าสังเกตมาตลอดแหละ เอาล่ะเล่าให้ฟังหน่อยสิ

ริสะ - นานามิซัง ซาร่าซัง...





ความกลุ้มของฉัน ดูเหมือนจะถูกทั้งคู่ดูออก

สมเป็นสมาพันธ์ปี 1  สมเป็นเพื่อนพ้องสมาพันธ์ปี 1 ที่มีความรักเหมือนกัน

เพราะแบบนี้ซาร่าซังถึงได้บอกให้มีตติ้งอย่างเร่งด่วนสินะ

เป็นแบบนั้น ก็ควรปรึกษาสินะ....


ริสะ - คือว่าที่จริง... เรื่องนี้รู้กันแค่นี้ที่นี่นะ ….


[ ริสะสารภาพเรื่องอีเวนท์ 18+ กับมิยะที่ห้องอาบน้ำ.... แน่นอนว่ากระซิบเบา ๆ เพราะอาย ]



ริสะ - …..ก็แบบนี้แหละ


เล่าเรื่องกับมิยะตั้งแต่ต้นจนจบ

ถึงจะอายสุด ๆ ก็เถอะ แต่ทั้งคู่ก็ถามกันอย่างจริงจังนี่นา

แถมเรื่องหลังจากนั้นน่ะสำคัญ

เรื่องที่พักนี้เอาแต่คิดถึงเรื่องอย่างว่า...ตลอด

ทั้งคู่ที่ฟังเรื่องของฉันอย่างตื่นเต้น ก็ส่งเสียงร้องออกมาด้วยความยินดี


นานามิ - ยินดีด้วยนะริสะซัง~!

ซาร่า - ริสะจังในที่สุดก็ทำกับมิยะจังแล้ว! ดีจังเลยน้า♡

ริสะ - ขะ ขอบคุณนะ...

ซาร่า - แล้วรู้สึกยังไงล่ะ?

ริสะ - ยังไง...เนี่ย

ซาร่า - ก็เป็นประสบการณ์ครั้งแรกนี่นา รู้สึกดีใช่ม้า?

ริสะ - อันนี้ไม่จำเป็นต้องบอกนี่นา

นานามิ - มิยะซังกับริสะซังสินะ ฮุๆ

ซาร่า - มิยะจังนี่ดูทำอะไรก็เก่งหมด แบบนี้น่าจะเก่งเรื่องอย่างว่าแหงเลย

ริสะ - อะ อื้ม …. ไม่ใช่สิ


ซาร่า - หวา เก่งจริง ๆ ด้วย มิยะจังเนี่ย

ริสะ - ฮืออออ...


เผลอพูดไปซะได้... ขอโทษมิยะ


ริสะ - ขอร้องล่ะ อย่าบอกเรื่องนี้กับมิยะเลย...นะ

ซาร่า - อื้อ.... ถ้างั้นเลี้ยงยูซุมิ้นท์ทีล่ะกัน♪

ริสะ - ค่าปิดปากสินะ.... อึ่ก ช่วยไม่ได้ล่ะนะ

ซาร่า - นานามิจังก็เหมือนกันสิน้า?

ริสะ - เอ๋ ต้องเลี้ยงนานามิซังด้วยเหรอ?

ซาร่า - ก็ฟังมาด้วยกันนี่นา เนอะ นานามิจัง...

นานามิ - อ๊ะ ขอโทษทีนะ มีโทรศัพท์เข้ามาน่ะ


แล้วนานามิซังก็ออกไปคุยข้างนอก

ที่นอกคาเฟ่ ดูเหมือนคุยอะไรน่ายินดีกัน


ซาร่า - นี่ ๆ ริสะจัง คุยกันต่อเถอะ

ริสะ - เอ๊ะ แต่ว่า...

ซาร่า - ก็ยังอยากฟังต่ออีกเยอะแยะเลยนี่

ริสะ - อึ่ก... ดูท่าจะปรึกษาผิดคนแล้วมั้ง...


หลังจากนั้นนานามิซังก็กลับมาจากคุยโทรศัพท์ แล้วฉันก็ถูกทั้งคู่ล้วงคำถามอีก








แล้วก็หลังจากนั้น....



ยูนะ - ริสะซัง มิยะซัง ยินดีด้วยจ้า~

ทุกคน - ยินดีด้วยจ้าาาา~♪

ริสะ - อะ อะ อะไรกันเหรอคะนี่


หลังจากคุยกันที่คาเฟ่อย่างจริงจัง

พอกลับมาที่ห้อง ทำไมถึงจัดงานเลี้ยงน้ำชา...แล้วทุกคนฉลองอะไรกัน



ริสะ - ยูนะซามะคะ แล้วงานเตรียมกิจกรรมล่ะคะ?

ยูนะ - วันนี้ก็ปาร์ตี้เล็ก ๆ ฉลองให้ริสะซังกับมิยะซังไงล่ะจ๊ะ ฮุๆๆ♡


ฉลองเนี่ย....หรือว่าจะเป็นเรื่องมีอะไรกันครั้งแรกของพวกเราทั้งคู่?

แล้วฉันก็มองไปที่สมาพันธ์ปี 1 ทั้งคู่



นานามิ - คือ... ตอนอยู่คาเฟ่ยูนะซามะโทรมาพอดีก็เลย....


นานามิซังเป็นคนหลุดพูดเรื่องพวกเรานี่เอง


ซาร่า - อ้อ ปิดปากนานามิจังไม่ทันสิน้า ริสะจัง

ริสะ - มะ ไม่จริงน่า~

ซาร่า - ทุกคนรู้ก็ดีออกนี่นา ก็เลยร่วมยินดีกันแบบนี้

ไม - ใช่ ๆ อยากหุงข้าวแดงฉลองให้เลยล่ะ♪

 
________________________________________

Note:

เซกิฮัง (赤飯 / ข้าวแดงสำหรับการเฉลิมฉลอง)

ในสมัยโบราณข้าวจะเป็นสีแดง เพราะเยื่อหุ้มเมล็ดข้าวเป็นสีแดง แม้ในภายหลังจะมีการใช้ข้าวสีขาวแล้วก็ตาม ในถาดใส่อาหารสำหรับถวายเทพเจ้าในงานฉลองก็จะต้องมีข้าวที่ย้อมเป็นสีแดงด้วยถั่วแดงอาสุกิและถั่วซาซาเงะอยู่ด้วย เชื่อกันว่าสีแดงมีพลังในการปกป้องคุ้มครองและขับไล่สิ่งชั่วร้าย จึงใช้ในการเฉลิมฉลองและงานอื่นๆ

http://jfoodsbkk.namjai.cc/e63801.html

________________________________________

ริสะ - พอ...แค่นี้ก็ได้ค่ะ

เรโอ - ทำไมต้องข้าวแดงด้วยล่ะ?

เอริส - อื้อ ๆ ฉันเองก็อยากรู้นะ

ริสะ - อึ่กกก หัวข้อนี้พอเถอะค่า



คาเอเดะ - เอาน่า ๆ แต่ทุกคนก็แค่อยากยินดีกับพวกริสะซังที่สนิทสนมกันแหละจ้ะ

ริสะ - คาเอเดะซามะ....

ชิซึคุ - แต่ว่าถ้าครั้งแรกของฉันมีจัดปาร์ตี้กันขนาดนี้ให้...อึ่ก คงอายแทบแทรกแผ่นดินหนีแน่เลยค่ะ

คาเอเดะ - ฉันเอง...ก็คงอายเหมือนกัน

ริสะ - ...ถะ ถ้างั้นทำไม....


ถ้างั้นทำไมไม่หยุดจัดปาร์ตี้น่าอับอายอันนี้ล่ะคะ พวกรุ่นพี่



ชิซึคุ - แต่ว่าก็อยากยินดีด้วยจริง ๆ นะคะ

คาเอเดะ - ใช่แล้ว ยินดีด้วยนะ

ริสะ - ฮืออออ



[ ริสะไปคุยกับมิยะ กลัวมิยะโกรธที่รู้กันทั้งบาง ]



ริสะ - มะ มิยะ.... รู้สึกลำบากยังไงไม่รู้เนอะ

มิยะ - ไม่นี่.....  เท่ากับว่าเป็นทางการแล้วนี่นา

ริสะ - อะไรเหรอ?

มิยะ - เรื่องที่ฉันกับเธอสนิทสนมกันดี ก็ไม่เลวนี่นา

ริสะ - เอ๋ มิยะไม่อายเหรอ?

มิยะ - อื้อ ที่จริงอยากจะประกาศให้คนทั่วไป ไม่ใช่แค่คนที่อยู่ที่นี่หรอกว่า ปี 1 ห้องยูคิ อาซึมิ ริสะ เป็นของฉันแล้วน่ะ (คนแปล : ท่อนนี้ขอแก้คำแปลผิด ขอบคุณพี่ zoung มา ณ ที่นี้ด้วยฮะ ^^)

ริสะ - โธ่

มิยะ - แต่ถ้าหากเธอไม่ชอบก็จะอดทนนะ เพราะฉันอยากให้ริสะเป็นคนสำคัญน่ะ

ริสะ - …..มิยะ


ทำยังไงดี รู้สึกหัวใจถูกเติมเต็ม

จนอยากจะเข้าไปกอดมิยะซะเดี๋ยวนี้เลย
(คนแปล : ท่อนนี้ขอแก้คำแปลผิด ขอบคุณพี่ zoung มา ณ ที่นี้ด้วยฮะ ^^)

แล้วก็มิยะ.....



ซาร่า - อ๋า ริสะจังกับมิยะจัง มาสวีทกันตรงนี้น่ะเอง~♪

ริสะ - มะ ไม่ใช่นะ

ซาร่า - ดีจังน้า ซาร่าก็อยากสวีทกับคาเอเดะจังอย่างงี้มั่ง

คาเอเดะ - ไม่ได้นะซาร่า มาทำอะไรอย่างนี้ได้ไง


ยูนะ - งั้นฉันกับนานามิด้วย~

นานามิ - หือ วันนี้เราฉลองให้ริสะซังกับมิยะซังกันไม่ใช่เหรอคะ ยูนะซามะ


เอริส - ถ้างั้นฉันด้วยคน

ชิซึคุ - ขอปฏิเสธค่ะ....อย่างนี้คนอื่นได้ยินไม่ใช่เหรอคะ เอริส


เรโอ - ง่ำๆ หือ.... ทุกคนโวยวายอะไรกันเหรอ?

ไม - เธอเนี่ยความอยากอาหารมาก่อนความรักสินะ...แต่ก็ดีแล้วแหละ แบบนี้สิถึงจะสมเป็นเรโอน่ะ ♡

เรโอ - อื้อ ขนมอันนี้อร่อยมากเลยล่ะ คงจะมีขายที่ห้างชั้นใต้ดินสักแห่ง

ไม - เอ อันนี้ขนมราคาถูกธรรมดาเอง ไม่มีขายที่ห้างหรอกนะ


ริสะ - ทุกคนทำอะไรตามใจชอบกันไปซะแล้ว.... ฮะๆๆ


ปาร์ตี้นี้ก็ดำเนินต่อไปจนหมดวัน

ถึงเนื้อหาการฉลองจะน่าขายหน้าก็ตาม แต่รู้สึกได้สนิทกับทุกคนที่เป็นเพื่อนพ้องมากขึ้น ก็รู้สึกดีใจนิดหน่อยล่ะนะ


ริสะ - แต่ท้ายที่สุดก็ปรึกษาเรื่องกลุ้มใจได้แล้วนี่นา.... เฮ้อ~


ถ้าเราตัวคนเดียว คงเอาแต่คิดเรื่องอย่างว่าตลอดแหงเลย

เป็นแบบนั้นคงไม่ดีแน่..... คงรู้สึกว่าเรื่องอย่างว่าเป็นอะไรที่ไม่ดีแน่


 

Comment

Comment:

Tweet

#14 By Beetray (unknown, 202.28.62.245) on 2013-08-22 18:37

โฮก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!ขอรับ   O,,O!!!!!!!!!  
 

#13 By ll0ii0ll (171.6.241.111) on 2013-08-20 23:31

ยินดีด้วยน้าาา!! ริสะ! มิยะ!
ขอให้อยู่ด้วยกัน และสวีทหวานแหววตลอดไปจนกระทั่งเหล่ากองอวยทั้งหลายขาดเลือดตายไปอีกหลายร้อยชาติเลยละ!!! 5555555

#12 By sniper (110.168.203.67) on 2013-08-19 01:56

นานามิแฉได้ไม่ผิดเพราะยังไม่ได้ค่าปิดปาก (ฮา)

เสริมเรื่องโอกาสที่หุงข้าวแดงอีกหน่อย :P
มีพวกวันเทศกาลต่างๆ วันปีใหม่ วันเกิด วันฉลองอายุครบ 3-5-7 ขวบ วันที่เด็กผู้หญิงมีประจำเดือนครั้งแรก และที่สำคัญคือวันแต่งงาน 5555+

#11 By That Green Egg (124.122.228.142) on 2013-08-16 08:03

พาสนี้ฟินมากไปแล้วววทั้งริสะ ทั้งอ่าน จิ้นมากไปแล้วจ้ะริสะจ้าsad smile

#10 By Yume (101.108.192.35) on 2013-08-16 01:24

เดาไว้ไม่มีผิด555 แต่ก็ยังขำออกมาพรืดนึง
ทุกคนดูลุ้นกับคู่นี้มาก แต่ฟังแล้วเล่าต่อทันทีนี่มันไม่เรียลลิตี้ไปหน่อยเร้อออออออออ

#9 By Rand Kung on 2013-08-16 00:12

โฮกกกก สวีทกันไปไหน
ริสะเอ๊ย ปรึกษาใครไม่ปรึกษาไปปรึกษากสมาพันธ์ปี1 รู้กันหมดทั้งบางเลยเห็นมั้ย 555+

#8 By dragonkung on 2013-08-15 23:40

กว่าจะได้นะ  
ครั้งแรกมันมักจะยากเสมอ แต่หลังจากนี้ล่ะก็....
มิยะนี่เป็นอัจฉริยะในทุกเรื่องเลยสินะ แม้กระทั่งเรื่อง  
รอลุ้นต่อไปว่าอีเวนท์วาเลนไทน์จะเป็นยังไงต่อ

#7 By Establecer on 2013-08-15 22:35

ริสะนี่ใสซื่อจริง ๆ นี่คิดยังไงไปปรึกษา
กับ ซาร่า แล้วก็ นานามิ !? 55555

#6 By NOBELZFiXT4 ` on 2013-08-15 22:26

เครียดแทนจริงๆ เหมือนริสะจะปรึกษาผิดคนสุดๆ ถ้าไปปรึกษาไม หรือคาเอเดะอาจได้คำแนะนำ+ทางออกแบบปกติ นี่ไปปรึกษา2คนนี่ ดันได้ปาร์ตี้"เสียตัวครั้งแรก" โฮกกกกกกกกกก ถึงจะน่ายินดีแต่มันก็....นะ!

#5 By fernrOreo (223.204.170.132) on 2013-08-15 20:48

ฟหกด่าสวฟหกด่าสว //พูดไม่ได้เนื่องจากจิ้นฟินตายเป็นที่เรียบร้อย

#4 By Tsubasa (182.53.128.118) on 2013-08-15 19:57

โอ้ยย ย โลหิตจางกำเริบบบบ   ส่วนพวกสมาพันธ์ปี1พาลงเหวจริงๆด้วย สงสารริสะ 555555 Orz

#3 By LordKira (27.145.178.237) on 2013-08-15 19:32

แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก !! //เลือดพุ่งใส่คิม

#2 By K Kun (124.120.35.151) on 2013-08-15 18:48

สมแล้วที่มันเป็นเกมเรทๆคอเมดี้ ขำนํ้าตาจะไหล อีสมาพันธ์ปี1นี้เอาฮาไปไหน 555555 

#1 By Art (171.100.128.216) on 2013-08-15 18:46