その花びらにくちづけを ミカエルの乙女たち by ゆりんゆりん
สปอยล์ฉบับภาษาไทยโดย satoru.exteen.com

เกมนี้ชื่อ Sono Hanabira ni Kuchizuke wo ภาค Michael no Otometachi  ซึ่งเป็นภาคที่ 11 เป็นภาคแรกที่เปลี่ยนชื่อจากโดจินเซอร์เคิล Fuguriya มาเป็น Yurin Yurin ที่เป็นแบรนด์ที่เน้นทำเกมยูริ  โดยภาคนี้นำตัวละครจากภาคเก่าทุกตัว รวม 5 คู่มารวมในภาคเดียว โดยมีศูนย์กลางคือตัวละคร(คู่)ใหม่ อ่านเรื่องย่อแต่ละภาคได้ที่ その花びらにくちづけを

ตอนเก่า ๆ | part 1 | part 2 
 
หมายเหตุ จะพิมพ์เป็น ตัวเอียง ตรงที่เป็นเจ้าของบล็อกสรุปเอง ตั้งใจว่าจะพยายามย่อตรงที่มันยืด ๆ หน่อย ถ้าไม่มีตัวเอียงแปลว่าเป็นความคิดของตัวละครริสะในเรื่องเน้อ 
_____________________________________
 
บทที่ 3 : ปล่อยทิ้งไว้ไม่ได้...ทำไมกันนะ!?
 
 

"ฮะ...เฮ้อ... ทำไมวันนี้นาฬิกาถึงไม่ปลุกล่ะเนี่ย"

 

ลืมชาร์จมือถือ เลยได้มาหวิดสายขนาดนี้
เพราะปวดหัวกับเรื่องพวกนี้ เลยลืมกินข้าวเช้ามาจากบ้านอีกด้วย


 

"เป็นหัวหน้าห้องแท้ๆ จะไปเรียนสายได้ไงล่ะ!!"

ฉันวิ่งไปตามถนน เร่งสปีดเต็มกำลัง
วันนี้ฉันทำตัวไม่ให้สมกับเป็นนักเรียนมิคาโจเลย สักนิด

 

"กรี๊ดดดดดดด!!"
 

"!?"

 

จู่ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นมาจนได้ยินรอบๆ

 

 

"เดี๋ยวก่อนสิ เรโอ!"

 "เหวออออ!!"

"เอ๊ะ!!?"

 

 

ริสะเห็นเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนึงท่าทางดุ  เลยสงสัยว่า หรือว่าจะเป็นคนที่ได้ยินมาจากเรื่องเมื่อวาน...คาวามุระ เรโอซามะงั้นเหรอ!?


 

(ริสะ) "วิ่งซะเร็วแบบนี้มันอันตรายนะ...เป็นแบบนี้ก็ได้ล้มกันพอดีหรอก"


 

เพิ่งพูดไปแป๊บเดียว เรโอวิ่งจนสะดุดไปชนริสะ ไมเลยต้องมารับหน้าขอโทษแทน (ฉากนี้เห็นแล้วปวดประสาทกับเรโอมาก)

 

 

"อ๊า เรโอเนี่ยนะ ไปทำคนอื่นเค้าเดือดร้อนเลยเนี่ย.....นี่เธอเป็นอะไรรึเปล่า?"


 "ค่ะ... ฉันไม่เป็นไรค่ะ...แต่ว่า..."


ริสะรู้สึกตกใจนิดหน่อย


 

"ยังไงก็ขอโทษจริงๆนะ"

"อย่าคิดมากเลยค่ะ ที่สำคัญ..."


"ฮึ่ม ... เพราะไมผิดน่ะแหละ" 

เรโอโทษว่าเพราะไมทำท่าทางน่ากลัว ไมก็ทำเสียงดุ ๆ แล้วบอกว่าเสื้อเปื้อน เรโอบอกปัดบอกว่าเดี๋ยวไปซื้อชุดใหม่ได้ (น่าตบจริงๆ) ไมก็เลยด่าว่า "ยัยบ้า"  เรโอเลยพาลต่อว่า ตอนเช้าไมเอาแต่คุยกับใครก็ไม่รู้ (จริง ๆ คือคุยงานกรรมการชั้นเรียน <- ไม่ได้ระบุไว้แต่เดาไว้ว่าเป็นยูนะ เพราะ 2 คนนี้สนิทกัน) แล้วก็ถกเถียงกันตลอดทาง ส่วนริสะมองว่าทั้งคู่ก็ดูสนิทสนมเลิฟ ๆ กันดี


 

"ยังไงเรโอซามะดูอย่างกับเป็นเด็กตัวเล็ก ...ไม่สิ เป็นรุ่นพี่ที่น่าเอ็นดูดีจังน้า.... อ๋า!!"

 

 

ริสะเพิ่งรู้สึกตัวว่าต้องรีบไปเข้าเรียน 

"วันนี้เท่านั้น ได้โปรดให้อภัยหนูเถอะค่ะ ท่านมิคาโจ"

 

 

 

ริสะมาถึงห้องแบบหวุดหวิด ซึ่งมิยะก็โดดเรียนเช่นเคย

ตอนพักเที่ยงริสะออกมาตามหามิยะเช่นเคย

 

 

"พักนี้ชักหาตัวมิยะยากจังแฮะ........"


 

เดี๋ยวนี้ริสะไปหาม้านั่งในสวนก็ไม่อยู่ ซึ่งเวลานี้เต็มไปด้วยคนมากมาย ริสะเข้ามาหาในตึกต่อก็ไม่เจอวี่แวว เลยตัดสินใจขึ้นไปหาชั้นบนที่ไม่น่าจะอยู่ แต่มันหาที่อื่นหมดแล้วเลยไปลองเสี่ยงดู ซึ่งชั้นบนเป็นห้องเรียนวิทยาศาสตร์ ห้องเรียนศิลปะ และห้องเรียนพิเศษอื่น ๆ


 

".....เอาล่ะ งั้นตามนี้ล่ะกัน"

 

ริสะขึ้นมาบนห้อง เวลาพักแบบนี้ไม่มีห้องเรียนในใช้งาน เลยอยู่ในความสงบ  

"อาจจะมีความเป็นไปได้นิดเดียว แต่ลองหน่อยล่ะกัน"

 

ริสะเปิดประตูดูก็ไม่มีวี่แววของคนเลย

 

 

"สงสัยที่นี่ก็ไม่ใช่ล่ะมั้งเนี่ย.... อ๊ะ"

 

ริสะพบว่าประตูห้องศิลปะใกล้ ๆ เพิ่งถูกปิดไป


 

"...เมื่อกี้นี่...มิยะ!?"

 

ถึงจะมองไม่ชัด แต่ริสะคิดว่าเมื่อกี้เป็นมิยะไม่ผิดแน่ เพราะริสะตามหามิยะมาตลอด เลยค่อนข้างมั่นใจ ริสะเลยตามเข้าไปในห้องศิลปะ

 

 

"เอ๋....ไม่มีใครนี่นา?"

 

ริสะเข้ามาเห็นแต่อุปกรณ์ศิลปะ สี ไม่มีวี่แววว่ามีคนอยู่เลยสักนิด

 

"แปลกจัง.....เมื่อกี้ที่เห็นว่ามีคนเข้ามานี่นา..."


 

ริสะกวาดตามองไปรอบ ๆ ห้องครั้งนึง มองตามพวกอุปกรณ์ก็ดูแล้วไม่มีพื้นที่ให้คนหลบซ่อนได้เลย 

ตรงผ้าใบที่มีภาพร่างก็ฝุ่นจับจนริสะถึงกับจามออกมา ไม่น่ามีคนไปซ่อนได้ บรรยากาศก็ดูไม่ดี แคบ ๆ ด้วย ริสะเลยคิดว่ามิยะไม่น่าจะอยู่ในที่แย่ ๆ แบบนี้ก็เลยจะกลับ

 แต่ริสะสะกิดใจอะไรบางอย่างกับตำแหน่งนึงในห้อง

 

 

"ว่าแล้ว ตรงนี้มันแปลก ๆ กว่าตรงอื่นนี่นา

 

แล้วริสะก็พบประตูอีกบาน

 

"ปะ...ประตูมาอยู่ตรงนี้ได้ไง" 

ริสะเคาะ ๆ สำรวจ จนมันเปิดออก และพบบันได ริสะงงว่าโรงเรียนมีทางลับอะไรแบบนี้ด้วยเหรอ แต่ท้ายที่สุดก็ตัดสินใจที่จะขึ้นไป

 

เมื่อริสะเดินขึ้นมา...


 

"เอ๋.....??"



"อ้าว ริสะซัง สวัสดี"

"มะ...มิยะซัง...เธอ....มาทำอะไรที่นี่น่ะ...."


 

ริสะเจอมิยะกำลังดื่มชากินขนมดูสุขสำราญกับยามน้ำชาของตัวเองอยู่ ริสะก็คิดว่า งั้นที่เห็นเมื่อกี้คือมิยะจริง ๆ ด้วยสินะ ไม่ผิดจริง ๆ 


 

"ริสะซังก็รู้จักที่นี่ดีเหมือนกันสินะ"

"อื้อ เป็นเพราะฉันตามหาตัวเธอน่ะสิ มิยะซัง"

"หื-ม…..อยากเจอฉันมากขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย"

"พะ…พะพะพะพะพะพูดอะไรของเธอออกมาน่ะ!?"


"ทำไมเหรอ? เหมือนจะตัวสั่นด้วยนี่นา...ถ้าหนาวล่ะก็เดี๋ยวปิดหน้าต่างให้เอามั้ย?"

 

"ไม่ได้หนาวอะไรทั้งนั้นแหละย่ะ...เอ๊ะ หน้าต่าง??"

 

ริสะรีบวิ่งตรงไปที่หน้าต่าง พบว่าตำแหน่งห้องนี้อยู่สักแห่งในตึกเรียนแน่ ๆ และรู้สึกจะสูงด้วย


 

"หวา…..ที่นี่มันวิวดีมากเลยนี่นา"


 

สามารถเห็นทั่วโรงเรียนได้ในพริบตาเดียว

ปกติจากห้องเรียนของตัวเองไม่สามารถมองเห็นได้เหมือนอย่างที่นี่แน่ ๆ 

ก็ตรงนี้มันสูงมากเลยนี่นะ


 

"…..คิกๆ ชอบที่สูง ๆ เหรอเนี่ยริสะซัง"

"มะ…ไม่ใช่ย่ะ.... ก็แค่ตกใจนิดหน่อย แล้วที่สำคัญห้องนี้มันคืออะไรน่ะ"

"ดูเหมือนว่าจะเป็นห้องที่แยกออกมาจาก Atelier (แปล : ห้องศิลปะ) ล่ะมั้งนะ"

"Atelier? มันคืออะไร??"

"จะบอกว่าเป็นห้องใต้หลังตาก็อาจจะใกล้เคียงกว่า Atelier ล่ะมั้งนะ"


 

ห้องใต้หลังคา...พอบอกแบบนี้ก็พอจะเข้าใจขึ้นมาหน่อย

เทียบกับห้องเรียนปกติแล้วให้ความรู้สึกต่างออกไปเลย

ทั้งที่อยู่ในอาคารเรียน แต่กลับทำให้รู้ว่ามีวิวดี ๆ แบบนี้

ให้อิมเมจพวกตำนานที่เล่าขานในโรงเรียนเลย ห้องใต้หลังคาแบบนี้เนี่ย

ชักจะรู้สึกหลงใหลขึ้นมาหน่อยแล้วสิ.......


 

"คิกๆ ดูท่าทางเธอจะชอบห้องใต้หลังคานี้สินะ"

"อะอะอะไ…. มะ…ไม่ใช่ย่ะ"


 

ถึงจะบอกว่าไม่ไปแต่ก็ไม่ได้เกลียดหรอกนะ

หรือจะเรียกว่าหลงใหลมันก็.......อ๊ะ!?


 

"นี่มัน...ไม่ผิดแน่ ๆ"

ฉันพูดพึมพำออกมาเบา ๆ 

ไม่เป็นตัวของตัวเองเลย

รู้สึกว่าสติหลุดไปแล้วด้วย

 

นั่น… นั่น…. เป็นเพราะเมื่อกี้พอละสายตาจากตาคู่นั้นก็เห็นตุ๊กตาหมีตัวเล็ก ๆ

นี่มัน "ปุจิโกะแบร์" ที่มีจำนวนจำกัด และหายากมาก ๆ นี่นา

เป็นของที่ทำจำนวนจำกัดและหาซื้อยากมาก ๆ

แล้วทำไมของแบบนี้ถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะเนี่ย!??

 

 

"มะ…มิยะซัง....นั่นมัน......."

"หมายถึงเซตถ้วยชาอันนี้น่ะเหรอ? น่ารักเนอะ"

"อะ…อื้อ..หมีตัวนั้น.....ที่อยู่ข้าง ๆ อ่ะ...."

"อ้าว นี่เหรอ ได้มาจากตอนซื้อเซตถ้วยชานี่น่ะ"

"มะ…ไม่จริง...."


 

ริสะเฟล ๆ ของแรร์ที่ตัวเองอยากได้ กลับไปอยู่กับคนอย่างมิยะที่ดูจะไม่ได้อะไรกับของชิ้นนี้ด้วย


 

"….ริสะซังอยากได้เหรอ?"

"มะ…..ไม่หรอกกกกก คือว่า...."

"มะ…ไม่มีอะไรหรอก....ฉันไม่ได้สนใจของแบบนี้หรอกน่ะ...."


 

แต่มิยะดูออกว่าริสะอยากได้ ส่วนริสะก็อยากได้แต่พูดออกไปไม่ได้ (ความซึนมันค้ำคอ <- ล้อเล่น)

 

 

"แต่อะไรที่ดูเป็นผู้หญิงแบบนี้....ก็ดูเป็นเธอดีออก ส่วนห้องใต้หลังคาเนี่ยก็เป็นงานอดิเรกเธอด้วยสินะ?"

"บางที...ฉันก็เอาพวกของที่ไม่เอาแล้วมาไว้ที่นี่น่ะ"

"พวกของที่ดูเป็นหญิง ๆ หรือของน่ารักแบบนี้เนี่ย....มันก็ไม่ได้อะไรกับฉันอยู่แล้ว"

"เกี่ยวสิ! ทั้ง ๆ ที่สวยขนาดนี้ ควรจะสนใจของน่ารัก ๆ แบบนี้สิ....."

"สะ….สวย….?"

 

ฮึ่ย

เผลอหลุดพูดอะไรออกไปจนได้

 

"อ่า….คือ…..แบบว่า...เมื่อกี้...."

"ขอบคุณที่พูดออกมาตรง ๆ นะจ๊ะ ริสะซัง"

"ฮึ่ยยย มัน…."

 

"ตะ…แต่ว่านะ มิยะซัง"

"อะไรเหรอ?"

"วันนี้โดดเรียนอีกแล้วนะ ถึงวันนี้อาจจะสายไปหน่อย แต่ว่ากลับห้องเรียนกันเถอะนะ"

"ไม่ล่ะ"

"ทำไมล่ะ?"

"ก็...วันนี้อยากดื่มชาอย่างเดียวนี่"

"โดดเรียนมาดื่มชา? ก็ดูสมเป็นเธอดีนะ"

"เธอก็เอาด้วยมั้ย ริสะซัง คุ้กกี้ก็มีนะ"


 

มิยะส่งคุ้กกี้ที่วางบนผ้าเช็ดหน้ามาให้

ทั้งที่ฉันพูดแบบนั้นออกไปยังจะไม่ฟังกันอีก

ยังไงก็เกลียดยัยคนนี้จริง ๆ น่ะแหละ


 

"ถ้างั้นขอรับคุ้กกี้ไว้.....จะให้พูดอะไรแบบนี้เหรอ ไม่มีทาง!!"

"………….."

"…..อ๊ะ"


 

รู้สึกตกใจที่ตัวเองเผลอตะโกนออกไป


"ไม่ชอบสินะ....ทำไมล่ะ?"

"เอ๋?"

"ถ้าไม่ชอบล่ะก็ จะปล่อยฉันทิ้งไว้เฉย ๆ ก็ได้นี่นา?"

"……..มิยะซัง"

"ช่วยออกไปได้มั้ย....ริสะซัง"

 

 

แล้วริสะเห็นมิยะที่พูดจาเย็นชาแล้วตกใจ ก็ออกไปจากห้องจริง ๆ 

 

"คงโดนโกรธแล้วมั้ง......"


 

ไม่น่าพูดอะไรแบบนั้นออกไปเลย

แต่ว่าถึงจะดูพูดจาเย็นชาแบบนั้น กลับรู้สึกว่ามิยะดูเหงา ๆ ไงไม่รู้

รู้สึกอยากคุยด้วยให้มากกว่านี้

 


 

"…..เฮ้อ"


กว่าจะรู้สึกตัวก็เลิกเรียนแล้ว

มิยะคงกลับไปแล้วล่ะมั้ง ส่วนตัวฉันก็เอาแต่คิดเรื่องของมิยะ


 

"อะไรกันเล่า....จะให้ปล่อยทิ้งไว้ได้ยังไงล่ะ"

 

ริสะตั้งใจไว้ว่าพรุ่งนี้ก็จะไปตามหาตัวมิยะให้เจออยู่ดี ริสะนั่งคิดอย่างเครียด ๆ อยู่ที่ม้านั่งในสวน อยู่ก็มีผู้หญิงคนนึงมายืนตรงหน้า


 


 

"เอ่อ…เป็นอะไรรึเปล่าจ๊ะ? มีตรงไหนอาการไม่ดีรึเปล่าจ๊ะ?"

"มะ…ไม่ค่ะ....แค่มีเรื่องให้คิดหน่อยค่ะ......"


 

ระหว่างที่ตอบก็แหงนดูผู้หญิงตรงหน้า ไม่มีเครื่องแบบก็หมายความว่าเป็นอาจารย์สินะ...แต่ว่าไม่คุ้นเลย

ผู้หญิงคนนี้พูดออกมาด้วยรอยยิ้มที่อ่อนหวาน


 

"จู่ ๆ ก็ทักแบบนี้ขอโทษนะจ๊ะ ครูเป็นครูจากแผนกประถมน่ะจ้ะ"

"งั้นเหรอคะ มิน่าถึงรู้สึกไม่คุ้นเลย"

"เหรอจ๊ะ.... ฮะๆๆ"


 

รู้สึกสงบจิตใจลงได้หน่อย รู้สึกว่าดูเป็นคนที่ใจดีเอามาก ๆ เลย

ต้องเป็นที่ชื่นชอบในหมู่นักเรียนอย่างแน่นอน....


(คนแปล: โดนนักเรียนจับกินแล้วด้วย... 。゚(・´Д`・)゚。)


 

"ไหน ๆ ก็มาเจอกันที่นี่แบบนี้แล้ว ถ้าไม่รังเกียจขอคำปรึกษาครูก็ได้นะจ๊ะ"

"….ขอความกรุณา....ด้วยค่ะ"


 

ริสะก็เล่าเรื่องของมิยะให้ฟัง (แต่ไม่บอกว่าเป็นใครน่ะนะ) 


 

"เหรอจ๊ะ....เราน่ะไม่รู้ว่าตัวเองคิดยังไงกับเพื่อนคนนั้นกันแน่ แต่ว่ารู้สึกว่าปล่อยเด็กคนนั้นทิ้งไว้ไม่ได้สินะ?"

"ค่ะ….ตัวเองยังไม่ค่อยเข้าใจเองไม่รู้ทำไมเหมือนกัน......"

"ก็เพราะว่ารู้สึกชอบเด็กคนนั้นไงล่ะจ๊ะ"

"เอ๋…..แต่ว่ามิยะ... เด็กคนนั้นน่ารำคาญออกนะคะ...."

"ถ้าน่ารำคาญจริงล่ะก็ต้องพูดออกมาว่า 'น่ารำคาญ' แล้วสิ ที่เธอเล่าก็พูดแต่นิสัยของเพื่อนคนนั้นอย่างเดียวนี่นา"

"แล้วเธอก็รู้สึกว่า....ปล่อยเพื่อนคนนั้นทิ้งไว้ไม่ได้ใช่มั้ยล่ะ"

"จะว่ายังไงดี...คงเพราะเป็นหัวหน้าห้องล่ะมั้งคะ......"

"คิกๆ ข้ออ้างเยอะจังน้า ต่อให้ไม่มีเรื่องนี้ ก็ปล่อยทิ้งไว้ไม่ได้อยู่ดีใช่มั้ยล่ะ"

"อ่า….ก็คงแบบนั้นอยู่หรอกค่ะ...."

 


 

ริสะรู้สึกอาย ๆ ขึ้นมา แต่ก็เป็นอย่างที่อาจารย์คนนี้พูด ในขณะริสะเอาแต่ครุ่นคิดเรียบร้อย ก็หันมาพูดกับครู

 

"……เข้าใจแล้วค่ะ จะลองทำตามความรู้สึกตัวเองดู ขอบคุณที่ช่วยรับฟังมาก ๆ นะคะ"


……

"เอ๋….ไม่อยู่แล้ว"

 

อาจารย์ที่ฟังเรื่องที่เราพูดเมื่อกี้ ตอนนี้หายไปไหนแล้ว


 

"อาจารย์คนนั้น...เป็นใครกันแน่นนะ..."

 

"อย่างกับเป็นนางฟ้าแห่งมิคาโจ...อะไรแบบนั้นแน่ะ"

 

ตัดไปที่แผนกประถม


 

"ดะ…เดี๋ยวสิรุนะ อย่าวิ่งหนีแบบนี้สิ จะไม่ฟังครูหน่อยเหรอ?"

"ครูน่ะฟังฉันคนเดียวต่างหาก! แล้วก็เราสัญญาว่าจะกลับบ้านด้วยกันไม่ใช่เหรอไงคะ?"

"ก็ไม่เห็นตัวรุนะซะที ก็เลยเดินออกไปหานอกตึกน่ะ"

"ยังไงก็ตามกลับกันเถอะคุณครู รีบกลับไปทำฮอตเค้กให้กินด้วยล่ะ"


(คนแปล :ดูนางฟ้าแห่งมิคาโจของริสะซะก่อน... อยู่ในอาณัติเด็ก...)

อ่านต่อ part4 

_____________________________________

14/06/2013 ไดอิ้งแมสเซจจาก satoru
 
part 4 เป็นตอนสั้น ๆ ไม่น่าจะดองมาก เป็นมุมมองของมิยะต่อริสะ น่ารักมากๆ XD ใครเป็นแฟนมิยะห้ามพลาด



Comment

Comment:

Tweet

นั้งขำ ไม่ได้นั้งขำอะไรหรอก ขำตรงคอมเม้นผู้แปลนี้ล่ะ confused smile
หนูริสะจ๋าเมื่อไรจะเลิกซึน  
ทาคาโกะ นางฟ้าผู้ใจดี ผู้โดนเด็กจับก(อ)ด 
ริสะ ซึนไปมั้ยหนูจ๋า555555 มองอาจารย์เป็นนางฟ้าเลยรึ (แปลว่าออร่าอาจารย์นี่ไม่ใช่เล่นๆ)
เรโอซาม๊าาา ออกจิ๊ดเดียว(ตามขนาดตัว /เผ่นopen-mounthed smile )

#1 By fernrOreo (103.7.57.18|49.48.182.59) on 2013-06-14 02:36