Anata to Koibito Tsunagi :: part 2

posted on 30 Oct 2009 21:27 by satoru in Game, SonoHanabira, Translation, Yuri

その花びらにくちづけをあなたと恋人つなぎ byふぐり屋
สปอยล์ฉบับภาษาไทยโดย satoru @ satoru.exteen.com

||| เรื่องย่อ ||| สารบัญการแปล ||| ข้อมูล"Hanabira" |||

หมายเหตุ สปอยล์ครั้งนี้เป็นเพียงสรุปเนื้อหาคร่าวๆ เท่านั้น จะไม่ตอบคำถามเกี่ยวกับเรื่องเกมใดๆ นอกจากเนื้อหาที่ยังอยู่ในขอบเขตที่สามารถลงบล็อกได้ และ อักษรสีเทา จะเป็นความคิดเห็นเจ้าของบล็อก ที่ไม่ใช่มุมมองของตัวละครในนั้น และสำหรับข้อความที่ไม่มีบอกชื่อคนพูด หมายถึงเป็นบทบรรยาย ไม่ใช่คำพูดในประโยคสนทนา

_____________________________________

Part2

หลังอาคารเรียน

มันอะไรกันฟะเนี่ย
ทำไมฉันถึงใจเต้นล่ะเนี่ย?

ไม : ฮว้ากกกกกกกกกก!
ไม : ไม่เข้าใจ! ไม่เห็นเข้าใจเลยเฮ้ยยย!

ยูนะ : หวา ไมซัง......
ไม : ยะ ยูนะซัง
ยูนะ : ไมซังมาโมโหขึงขังอะไรอยู่คนเดียวแบบนี้ ก็แปลกดีนะเนี่ย

ไม : เอ้อ ฮะฮะ.........

ตกใจหมดเลย

ยูนะ : มีอะไรงั้นเหรอจ๊ะ?
ไม : ไม่นะ..........
ยูนะ : คอยใครอยู่รึเปล่าเหรอ?
ไม : ไม่ใช่...........
ยูนะ : งั้นถูกใครสารภาพรักมางั้นเหรอ
ไม : เอ๋!?
ไม : ......ทะ
ไม : ทะ ทะ ทำไมถึงรู้ได้ล่ะเนี่ย!?

ยูนะ : อ๋า จริงเหรอเนี่ย? แค่หยั่งเชิงดูเองนะ
ไม : อุบ!!
ยูนะ : เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ย ที่เห็นไมซังมีท่าทางแบบนี้น่ะ
ไม : งะ งั้นหรอกเหรอ
ไม : เจอแบบนี้ ฉันรู้สึกงงไปหมดเลยน่ะสิ
ยูนะ : นั่นสินะจ๊ะ เพียงแต่ปกติจะใจเย็นตลอดนี่นะ
ไม : ไม่เป็นอย่างนั้นหรอกน่า
ยูนะ : เหรอจ๊ะ?

ยูนะซังนี่มักยิ้มอย่างนี้อยู่เสมอเลยแฮะ
ใบหน้าที่ยิ้มแย้มอย่างนี้แหละ เพียงแค่น้ำใจเล็กๆ น้อยๆ นี้ ก็ทำให้ใจเย็นลงดีแฮะ

ยูนะ : สารภาพรักกันแต่เช้าเนี่ย เป็นคนที่สุดยอดเลยนะคะ
ไม : อะ... อื้อ... ก็จริงนะ...
ไม : สถานการณ์อะไรแบบนี้ ไม่เคยคิดมาก่อนเลยนะเนี่ย
ไม : เมื่อกี้ก็ยังเห็นมีท่าทีอะไรแบบนี้เลย จู่ๆ ก็พูดออกมา.....
ยูนะ : แหม ลังเลอยู่เหรอ?
ไม : สับสนไปหมดเลยล่ะ
ไม : แบบว่าในหัวมันขาวโพลนไปหมด
ไม : ประมาณว่าความคิดความอ่านอะไรหยุดชะงักไปหมดเลย
ไม : ตัวฉันเอง ทำไมถึงรู้สึกโล่งอย่างนี้ก็ไม่รู้

ยูนะ : นี่น่ะเค้าเรียกว่าความรักไม่ใช่เหรอ?
ไม : .....หา? ความรักเหรอ?

เมื่อสบตาให้ ยูนะซังก็ยิ้มแล้วหัวเราะออกมาให้เห็น

ไม : ไม่หรอก นั่นน่ะ.......
ไม : ไม่ใช่แบบนั้นหรอกน่า

ก็เราพบกับเรโอเพียงไม่กี่สัปดาห์เท่านั้น
นับจากครั้งแรกที่พบกัน มันก็เพิ่งผ่านไปไม่นานเองนะ

สำหรับฉันเรโอก็แค่สร้างปัญหาให้เท่านั้น
เพราะไอ้ความดื้อด้านนั่น ทำให้ต้องคอยห่วงการใช้ชีวิตประจำวันของเธออยู่เรื่อย
ไม่ว่าจะหนีไปไหน ก็ต้องให้ไล่ตามไปอยู่เรื่อย

ถึงจะไม่ชอบเชื่อฟังก็ตาม แต่เราก็รู้ว่าเธอเป็นคนที่ดีใช้ได้เลย
ก็เมื่อวานยังอุตส่าห์มาเยี่ยมไข้ด้วย
แถมยังซื้อของเยี่ยมไข้เอย ยาชนิดดื่มให้เอย มาให้อีกด้วย

ยัยนั่นน่ะ ขี้กังวลสุดยอดเลยแฮะ... แบบสุดๆเลยล่ะ
วันนี้ที่มาโรงเรียนเพื่อเจอยัยนั่นด้วยแหละ

ตึกตึก...ตึกตึก...

ไม่จริง....

ใจเต้นแรงอีกแล้ว
หรือว่ามันจะจริง?
นี่ฉันตกหลุมรักเรโองั้นเหรอ?
ไม่จริงน่า มันต้องไม่ใช่อย่างนั้นสิ

ยูนะ : ดูท่าจะรู้แล้วสินะ
ไม : อุ...
ไม : ขอบใจนะ ยูนะซัง
ไม : ฉัน...มีเรื่องที่ต้องไปคิดคนเดียวนิดหน่อยน่ะ
ยูนะ : อื้ม ถ้างั้นก็ดีแล้วล่ะ♪
ไม : อื้ม.......

ในชั่วโมงเรียน---

ไม่จริงน่า
แต่ว่าเรารักเรโอตรงไหนนะ

ตรงความดื้อด้านที่ทำให้เราไล่ตามเรโองั้นเหรอ
ตรงที่ทำให้กังวลเหรอ
ตรงที่ครั้งแรกที่สบตา มันเกิดความรู้สึกประทับใจเหรอ
ตรงที่เมื่อวานเราคิดถึงแต่เรื่องของเรโอเหรอ

อ๊~า..............

ไม : อื้~~ม......

ตามหลักความเป็นจริงแล้ว
เพราะคิดถึงแต่เรื่องนี้ๆ เท่ากับว่าฉันรักเรโอสินะ
กลุ้มใจไปก็เปล่าประโยชน์
ทำไมถึงรู้สึกตัวช้าจังนะเรา~

โอ๊ย~~

ไม : อ๊ากก~ โธ่~~~~!

ทำไมถึงเข้าใจอะไรตัวเองช้าจังเลยเฮ้ย

คุณครู : ซาวาคุจิซัง มีคำถามเหรอจ๊ะ?
ไม : เอ๋?
ไม : เอ้อ....ไม่ค่ะ ขอโทษค่ะ

ต่อไปก็ไปขอคบกับเรโอสินะ
ทางออกที่ดีที่สุดแล้วล่ะนะ!

-------ก็แค่คิดล่ะนะ

ณ ทางเดินริมระเบียงในอาคาร

เรโอ : ตามมาอีกแล้วนะ~~~~!
ไม : เดี๋ยวเถอะ ฉันยังไม่ได้ให้คำตอบเลยนะ!
เรโอ : แฮ่ก...แฮ่ก... ไม่เอ๊าาาา
ไม : คอยก่อนเซ่ เรโอ~~~~~!!
เรโอ : ตอนนี้ไม่ยอมให้โดนจับตัวได้หรอกน่า
ไม : ต้องให้ฉันไล่ตามเนี่ย ไม่รู้สึกยังไงเลยเหรอ

ไม : คาเอเดะซัง จับตัวผู้หญิงนั้นให้ที~
คาเอเดะ : เอ๋?
เรโอ : เกะกะน่า ถอยไปซะ!
ไม : จับ - ตัว - ไว้ - เลย !

คาเอเดะ : อะ อื้อ......
เรโอ : หวาาาาา หลบไม่ทันแล้ว~~~
คาเอเดะ : หาา ไม่จริงน่าาา~!?
คาเอเดะ : ว้าย

เรโอ : โอ๊ย....

ไม : ทั้งสองคนเป็นอะไรรึเปล่า!?
คาเอเดะ : จ้ะ คิดว่านะ~....
ไม : เฮ้อ โล่งออกไปทีนะ
เรโอ : โล่งอกตรงไหนกันหา
ไม : จับตัวได้แล้วนะ
เรโอ : ฮึ่ม...
ไม : คาเอเดะซัง ช่วยได้เยอะเลย ขอบใจนะ
คาเอเดะ : ถะ ถ้างั้นก็ดีแล้วล่ะนะ
ไม : เรโอ ไปสร้างปัญหาให้คาเอเดะซังด้วยเลยเห็นมั้ย เพราะงั้นฟังที่ฉันพูดหน่อยนะ
เรโอ : ไม่เอ๊า~

กิ๊งก่อง...

ไม : แย่แล้ว ออดดังแล้ว
ไม : เฮ้อ.........
ไม : หลังเลิกเรียนอยู่รอด้วยนะ
ไม : โฮมรูมเสร็จแล้วก็อยู่รอที่ห้องเรียนล่ะกัน โอเคนะ?
เรโอ : ระ รู้แล้วล่ะน่า........

หลังเลิกเรียน

เรโอ : ..................
ไม : ...................
เรโอ : ทะ ที่เรียกออกมามีอะไรเหรอ
เรโอ : อยากจะพูดอะไรมาก็พูดออกมาเหอะน่า
ไม : ........พูดได้ใช่มั้ย?
เรโอ : เชิญเล้ย วันนี้อยากกลับไปอาบน้ำเต็มแก่ล่ะ เพราะงั้นรีบๆ พูดซะ
เรโอ : ไม่อย่างนั้นแล้ว กว่าจะได้ถึงบ้านก็มืดกันพอดี
ไม : อือ ถ้าอย่างนั้นก็นะ
ไม : .....งั้น พูดเลยนะ

ไม : ฉันเองก็ชอบเรโอนะ
เรโอ : เอ๋.........
ไม : ก่อนหน้านั้นฉันสับสนไปหน่อย ขอโทษนะ
เรโอ : อะ เอ๋ เอ๋~~~~~!?
เรโอ : หาา เหอ ท...ที่พูดมาโกหกล่ะซิ ไม่เชื่อหรอกน่า
ไม : ไม่ได้โกหกซะหน่อยน่ะ

ตรงนี้แปลแล้วไม่เก็ท เหมือนเรโอจะพูดว่าประมาณเราสองคนมันคนละขั้วเลย มีเปรียบเทียบเป็นผักกับเนื้ออะไรอย่างนั้น แล้วก็มีเรโอพูดว่า "だって！　麻衣はニラで、ワタシはレバーなんだよっ？" ซึ่งไม่เข้าใจว่าสื่ออะไร - -" ข้ามๆ ไปล่ะกัน

ไม : ไม่ใช่ ไม่เข้าใจเลยต่างหาก
เรโอ : ก็เข้าใจซะเซ่
ไม : ........ขอโทษ

ฉันเป็นニラเรโอเป็นレバーเนี่ยนะ (คือไรฟะ)

ไม : เรโอ ฉันน่ะ.......
เรโอ : ไม่เอาแล้ว

เรโอ : โอ๊ยเจ็บ!
เรโอ : ฮือ ก้นกระแทกอ้ะ~

เรโอร้องไห้ทั้งๆที่หน้าแดงไปด้วย
ใบหน้าเหมือนกับตอนที่สารภาพรักฉันไม่มีผิด
เพียงแต่.........

ไม : .................... (ยิ้ม)

ทำไมถึงน่ารักอย่างนี้นะ

ณ ห้องพยาบาล

ฉันดึงมือของเรโอ ไปนั่งที่เตียง

ไม : เป็นอะไรรึเปล่า?
เรโอ : เจ็บที่ก้นไปหมดเลยน่ะสิ
ไม : โธ่....... คิกๆๆ

เรโอ : ขำอะไรเล่า
เรโอ : ไม่ต้องเข้ามาใกล้เลยนะ
ไม : พูดอะไรยังงั้นเล่า ชอบทำอะไรตรงข้ามกับความรู้สึกตัวเองจังเลยนะ

ฉันเข้าไปสวมกอดบนเตียง และก็จูบเธอเบาๆ

ไม : จุ๊บ
เรโอ : เหวอออ!?
ไม : ฮึๆ ร้องเสียงดังจังนะ
เรโอ : ทำอะไรของเธอน่ะ
ไม : จูบไง
เรโอ : ทำไมถึงทำยังงี้เล่า!
ไม : ก็อยากทำนี่
เรโอ : ไม่จริง อย่างนี้ไม่เรียกว่าชอบหรอกนะ
ไม : ก็เพราะว่าชอบยังไงล่ะ
เรโอ : โกหกทั้งเพ

ไม : พูดยังงี้อีกแล้ว.......ทำยังไงถึงจะเชื่อล่ะเนี่ย?
เรโอ : แบบนี้จะให้ฉันเชื่อยังไงล่ะ
ไม : ถ้าเรโอไม่เชื่อแล้วใครจะเชื่อล่ะเนี่ย
เรโอ : อึ่ก....

ไม : นี่ หูของเรโอเล็กจังเลยนะ
เรโอ : เฮอะ อย่ามองสิ!
ไม : พอแหวกผมที่นุ่มนี่ออก เลยทำให้เห็นหูเล็กๆ ของเรโอน่ะสิ
เรโอ : อะ อะ

เรโอที่ร้อนรนเรื่องใบหูที่ซ่อนอยู่ ทำให้ฉันอยากจูบอีกครั้งที่หูจังเลย

ไม : จุ๊บ...บ....
เรโอ : หาาา! อะ.. ไม่เอาน่า
ไม : ฉันทำอย่างนี้ไม่ได้เหรอ?
เรโอ : อะ.....อ่า~~.......
เรโอ : ไมบ้า

ไม : เอาแต่ตอบว่าบ้าอยู่เรื่อย....แล้วจะรู้เรื่องไหมล่ะ
เรโอ : อะ อึ่ก.......
เรโอ : ก็ไม่ได้จริงๆนี่....รึจะให้รีบหนีไปรึไงเล่า

เรโอกระซิบอย่างเบาๆ ในขณะที่หูนั้นก็แดงก่ำไปหมด

ไม : เพราะไม่ฟังกันดีๆแบบนี้นี่นะ
ไม : นี่ ของับที่หูของเรโอหน่อยสิ?
เรโอ : เอ๋!?
ไม : ก็ร่างกายของเรโอท่าทางน่าอร่อยดีนี่
เรโอ : อะ อะอะ อร่อยอะไรกันน่ะ.........
ไม : ได้ไหม?
เรโอ : ไม่ได้ ทำอะไรน่าอายอย่างนั้น ไม่ได้

ไม : เพราะเรโอเอาแต่รั้นอย่างนี้ ถึงได้ทำแบบนี้ไง
ไม : เลยต้องลงโทษซะหน่อย จะได้พูดออกมาว่าอยากน่ะ
เรโอ : ไม่พูดหรอกน่า!
ไม : ดูสิๆ ทำอะไรตรงข้ามอีกแล้ว

ไม : เสียงของเรโอ สั่นไปหมดเลยนะ.......
เรโอ : ระ เรื่องแบบนั้นน่ะ ไม่มีทางหรอก
เรโอ : ทำไมถึงทำอย่างนี้ล่ะ.........
ไม : เพราะคิดว่าอยากทำน่ะสิ
ไม : เรโอบอกว่าไม่อยาก ยิ่งทำให้อยากทำขึ้นน่ะสิ
เรโอ : คะ คิดอะไรของเธอน่ะ

ไม : นี่ จับหน่อยได้ไหม
เรโอ : จะ จับอะไรตรงไหนหา!
ไม : นั่นน่ะ........
เรโอ : มะ ไม่พูด เอาแต่มองจะรู้ได้ไงเล่า
ไม : เอ๊ะ งั้นเหรอ?
ไม : งั้นไม่ต้องปฏิเสธนะ
เรโอ : ทำไมเล่า จะทำอะไรจะรู้ได้ไงล่ะ
ไม : งั้นหรอกเหรอ?
เรโอ : อย่างนั้นแหละ ไมลามก
ไม : ไม่คิดเลยน้า ว่าแค่จูบที่หูเรโอ ก็เท่ากับว่าลามกไปซะแล้ว
เรโอ : ไม่ได้พูดแบบนั้นซะหน่อย-

และแล้วทั้งคู่ก็...................................................................................................................................................
...................................................................................................................................................

โปรดติดตามต่อไป Part3

_____________________________________

30/10/09 ~~ไดอิ้ง~~แมสเซจจากsatoru
จะเปิดเทอมแล้ว คงได้ฤกษ์ดองบล็อกแล้วล่ะ ที่เห็นปั่นๆ ช่วงนี้ เพราะทดแทนเปิดเทอมน่ะแหละ... เพราะงั้นพาร์ท3ดองแน่ๆ และคงจะเลิกแปลบทบรรยาย ที่ไม่ใช่ประโยคสนทนาล่ะ เพราะเหนื่อยตรงนี้แหละ สงสัยอัพคราหน้าจะมีแต่ประโยคสนทนา - 3- แล้วบรรยายเอง (ตัวหนังสือสีเทา)

เอ้อ... เกือบลืม ยูนะ เป็นตัวเอกภาคแรก ส่วนคาเอเดะ เป็นตัวเอกภาค2 เน้อ - -+

สังเกตว่าพาร์ทนี้ตัวหนังสือสีเทาน้อย (บรรยายเองโดยเจ้าของบล็อกน่ะ) เพราะพาร์ทนี้ อยากให้เห็นความคิดของไมเยอะๆ ตอนฟุ้งซ่าน เลยนั่งแกะบทบรรยายของเกม TwT

Partหน้าสนุกกว่าเดิม... 1) หวานเลี่ยนกับข้าวใหม่ปลามัน 2) มีคนซึนกระจายตลอด 3) ไมป๊อปในหมู่รุ่นน้องจนโดนหึง

ป.ล. ฉากห้องพยาบาลไม่แปลต่อนะจ๊ะ........................ฉะนั้นพาร์ทหน้าจะขึ้นเช้าวันใหม่