Anata to Koibito Tsunagi :: part 1

posted on 29 Oct 2009 01:27 by satoru in Game, SonoHanabira, Translation, Yuri

その花びらにくちづけをあなたと恋人つなぎ byふぐり屋
สปอยล์ฉบับภาษาไทยโดย satoru @ satoru.exteen.com

||| เรื่องย่อ ||| สารบัญการแปล ||| ข้อมูล"Hanabira" |||

หมายเหตุ สปอยล์ครั้งนี้เป็นเพียงสรุปเนื้อหาคร่าวๆ เท่านั้น จะไม่ตอบคำถามเกี่ยวกับเรื่องเกมใดๆ นอกจากเนื้อหาที่ยังอยู่ในขอบเขตที่สามารถลงบล็อกได้ และ อักษรสีเทา จะเป็นความคิดเห็นเจ้าของบล็อก ที่ไม่ใช่มุมมองของตัวละครในนั้น และสำหรับข้อความที่ไม่มีบอกชื่อคนพูด หมายถึงเป็นบทบรรยาย ไม่ใช่คำพูดในประโยคสนทนา

_____________________________________

Part1

ไม : นี่―！

ถึงจะเป็นจากปากฉันเอง แต่เสียงที่มันดังนี่ก็น่าตกใจอยู่หรอกนะ
จากนั้นฉันก็ตกเป็นเป้าสายตาท่ามกลางคนมากมายที่อยู่เต็มโรงอาหาร
ดูเหมือนว่าการวิ่งไปตามระเบียง สำหรับผู้ที่ใช้ชีวิตในแบบแผนโอเน่ซามะผู้งดงาม ดูท่าจะเป็นเรื่องที่น่าแปลกใจล่ะมั้งนะ

ไม : หยุดนะ! บอกให้หยุดไงล่ะ!

ทันใดนั้นเด็กผู้หญิงที่วิ่งอยู่ ก็หันมาตะโกนตอบกลับฉันทีนึงว่า

??? : ฮึ ใครมันจะหยุดกันเล่า! แบร่! ยัยบ้า บ้า

...ฮึ่ม
เมื่อกี้พูดว่ายัยบ้างั้นเหรอ?
แลบลิ้นใส่ฉันด้วย

ไม : โฮ่......กล้าดีนี่......
??? : หา......
ไม : ทำให้ฉันคนนี้เอาจริงซะแล้วสิ....
ไม : ไม่รู้อะไรบ้างซะเลยนะะะะะะะะะะะะ!
??? : หวาาาาาาาาาาาา!?

ที่นี่คือ โรงเรียนสตรีเซนต์มิคาเอล
เปรียบเป็นเป็นสวนดอกไม้สำหรับเหล่าหญิงสาวภายใต้การคุ้มครองจากพระผู้เป็นเจ้า
นักเรียนที่นี่ส่วนใหญ่ก็จะเป็นลูกคุณหนูทั้งนั้น

...ก็เป็นอย่างที่ว่าแหละ

ฉันน่ะเหรอ?
ฉันมันก็แค่ส่วนน้อยน่า
คุณพ่อก็แค่ซารารี่แมนธรรมดา คุณแม่ก็แค่พนักงานบริษัทเหมือนกัน
ก็คือสามัญชนธรรมดาๆ เท่านั้นเอง

ไม : อย่างนี้เท่ากับว่าจะเพิ่มงานให้ฉันรึไง!

ก็เป็นอย่างนี้แหละนะ

และกลับมาห้องเรียน

ไม : เฮ้อ...
??? : ทำไมถึงถอนหายใจอย่างนั้นเล่า
ไม : ถอนหายใจคนเดียวแล้วมันจะทำไมล่ะ
??? : อะไรกันเล่า จะบอกว่านี่เป็นความผิดฉันรึไง?
ไม : อื้ม ผิด

??? : อะไรกันเล่า!

ยัยคนนี้ชื่อว่า คาวามุระ เรโอ เป็นนักเรียนที่ย้ายเข้ามาใหม่
เป็นเพื่อนร่วมห้องที่มิคาเอลของฉันด้วย
ก็นะ เป็นเพื่อนร่วมชั้นกันมาเดือนนึงได้แล้วล่ะ

เรโอ : ก็พูดอะไรอย่างนั้นเองนี่นา ที่ไม่รู้เรื่องเพราะมันก็ช่วยไม่ได้นี่นา!
ไม : เฮ้อ...

ไม : คือว่านะ...
เรโอ : ก็รู้ๆ กันอยู่นี่!
ไม : พูดเรื่องสัปดาห์ที่แล้วน่ะเหรอ? แล้วชั่วโมงคหกรรมวันนี้ล่ะ เอาไง?

ไมพูดถึงแล้วก็พูดเรื่องชั่วโมงคหกรรม ไมบอกว่าเรโอต้องคอยให้ดูแลเรื่อยเลย ชอบลืมนู่นลืมนี่
ไมก็ว่าเรโออย่างนู้นยังงี้ ลงท้ายว่า

ไม : ยัยบ้านี่!
เรโอ : เมื่อกี้เรียกว่ายัยบ้าเหรอ!
ไม : ถ้าเรียกแล้วจะทำไมล่ะ! บ้า บ้า บ้า ยัยบ้า!
เรโอ : ฮึ่ย พูดว่าบ้าอีกแล้วนะ!

ไมชวนให้เรโอไปจับกลุ่มสมาคมกับเพื่อนร่วมชั้นบ้าง
แต่เรโอไม่เอา ทั้งๆ ที่ไมบอกว่าเป็นโอกาสดีที่จะได้สนิทกับเพื่อนร่วมชั้นบ้าง
ไมก็เลยดึงเรโอไป เรโอก็เลยหน้าแดงเพราะ...

เรโอ : มือ... มือน่ะ....
ไม : อ๊ะ เจ็บเหรอ?
เรโอ : มะ ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก เมื่อกี้ก็แค่ตกใจหน่อยเท่านั้นแหละน่า!
ไม : สรุปว่าเจ็บงั้นเหรอ?
เรโอ : ไม่มีอะไรหรอก ... เพราะงั้นก็ปล่อยมือได้แล้วน่า!
ไม : ไม่ปล่อยหรอกนะ
เรโอ : ไม~~~!

ยัยนี่ไม่ยอมเปิดใจคุยกับเพื่อนในห้องสักเท่าไหร่
ก็อย่างที่เห็น ยัยนี่ก็เป็นแบบนี้อยู่เสมอตั้งแต่ที่เจอกันแล้ว

ในวันนั้นที่เราเจอกันเป็นวันเปิดภาคเรียนวันแรก
ในเดือนเมษายน

ไมโดนครูไหว้วานให้ช่วยงาน ไมก็มีบ่นๆ แล้วยูนะ (ตัวเอกจากเกมภาคแรก) ก็เข้ามาคุยด้วย ทั้งคู่ก็คุยกันหัวเราะสนุกสนาน ยูนะพูดว่าทำไมให้ฉันเป็นหัวหน้าชั้นปี2ด้วยนะ อย่างซาวาคุจิซังนี่น่าจะเหมาะนะเอาจริงเอาจังดีด้วย

แล้วก็คุยๆกัน อ้าว สายป่านนี้แล้วเหรอ ก็แยกย้ายกันไป
มีการพูดว่ามีนักเรียนใหม่ย้ายเข้ามาในตอนนี้ด้วย

ไมเดินอยู่ที่ระเบียงแล้วก็นึกถึงตัวเองสมัยตอนอยู่ปี1 แล้วก็เหลือบไปเห็นนักเรียนคนหนึ่ง

ไม : อ๊ะ...
เรโอ : ....................................

ไมก็นึกว่าเด็กคนนั้นไม่คุ้นหน้าเลย หน้าตาก็เหมือนคนต่างชาติ แถมผมสวยงามเป็นประกาย

ไม : นี่เธอ
เรโอ : ....................................

อ้าว?
ไหงเดินไปไม่สนใจล่ะ

ไม : นี่เธอเด็กปี1ใช่ไหม?
เรโอ : ....................................
ไม : นี่เด็กปี1น่ะ รีบๆ ล่ะ ตอนนี้ต้องไปพิธีปฐมนิเทศนักเรียนใหม่ที่หอประชุมนะ
เรโอ : ไม่เห็นเกี่ยวอะไรกับฉันเลยนี่

ไม : หยา ไม่เกี่ยวน่ะเหรอ...
ไม : เด็กใหม่เขาต้องพิธีปฐมนิเทศนักเรียนใหม่กันนะ
เรโอ : ....................................
ไม : เอางี้ดีไหม เดี๋ยวฉันพาไปหอประชุมเองล่ะกัน
เรโอ : แล้วทำไมฉันต้องไปที่นั่นด้วยเล่า

ไม : ทำไมกันเหรอ นั่นน่ะ...
เรโอ : ฉันจะกลับบ้านแล้ว ...ปล่อยมือซะเซ่
ไม : อ๊ะ...

ไม : อ้าวเฮ้ย นั่นมันไม่ใช่ทางไปหอประชุมแล้วนั่น!
เรโอ : โอ๊ย!
เรโอ : อะไรกันเล่า!
ไม : เปล่า ก็นักเรียนใหม่น่ะ...

เรโอ : ฉ... ฉัน... (wata...)
ไม : วาตะ?

เรโอ : ฉันไม่ใช่เด็กปี1ซะหน่อยยยยยยยยยยยย!

หลังจากนั้น เธอคนนั้นก็จากไปโดยไม่ได้คุยกันอีกเลย
และที่ห้องเรียนวันนั้น...

คุณครู : วันนี้มีนักเรียนใหม่ย้ายเข้ามานะจ๊ะ
คุณครู : คาวามุระซัง เข้ามาสิจ๊ะ
เรโอ : ค่ะ

เรโอ : ......!?
ไม : .......เย้ย
เรโอ : .........ฮึ่ม

คุณครู : ตั้งแต่วันนี้จะเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรานะ คาวามุระ เรโอซังจ้ะ
คุณครู : ทุกคนช่วยเป็นเพื่อนที่ดีกับเขาด้วยนะจ๊ะ
คุณครู : เอาล่ะ แนะนำตัวเองหน่อยสิจ๊ะ
เรโอ : ค่ะ
เรโอ : คาวามุระ เรโอ ขอฝากตัวด้วย
ไม : ................อ่า
เรโอ : แล้วที่นั่งของฉันตรงไหนล่ะ

กลับมาปัจจุบัน...

เรโอ : เดี๋ยวเซ่ไม ... ไม!
ไม : เอ๊ะ!
เรโอ : มือน่ะ! ปล่อยมือซะทีสิ!
ไม : เอ๋? อ่ะ เอ้อ... โทษทีๆ

แล้วไมก็ชวนคุยเรื่องข้าวกล่อง เรโอบอกว่าไม่ได้เอาข้าวกล่องมา
ไมถามว่าจะกินอะไร เรโอตอบว่า "ก็เค้กไงล่ะ" (เจริญจริงๆ)

ไม : นี่เธอใจคอคิดจะกินเค้กเป็นอาหารกลางวันเลยรึไง!
เรโอ : ใช่สิ
ไม : ยัยบ้านี่ อย่าทานแบบนั้นเหอะน่า!
เรโอ : หา พูดว่าบ้าอีกแล้วนะ!
ไม : ก็รู้ว่าทานแบบนั้นมันไม่ดีก็ไม่ใช่เหรอ
เรโอ : ไม่ดีแล้วไง ก็คนมันชอบนี่นา

ไม : นั่นมันไม่ใช่ปัญหานะ!
ไม : งั้นพอได้แล้ว เดี๋ยวฉันแบ่งข้าวกล่องฉันให้ทานเองล่ะกัน
เรโอ : ไม่ต้องให้ข้าวกล่องของไมน่ะหรอกน่า
ไม : ไม่ต้องเกรงใจหรอกน่า ทานเหอะน่า ไปทานแบบนั้นมันไม่ดีต่อสุขภาพหรอกนะ

สุดท้ายเรโอก็ยอม กินข้าวแทนกินขนมเป็นอาหารกลางวัน แถมมีต่อรองว่าไม่เอาผักนะ (ไม่กินผักอีก...)

เรโอ : เพราะงั้นปล่อยได้แล้วน่า
ไม : ถ้าปล่อยก็หนีเซ่
เรโอ : ฉันไม่หนีหรอกน่า!

วันถัดมา---

ไม : ฮะ ฮะ ฮัดเช่ย!
ไม : เฮ้อ... หนาวจริง...
ไม : อา... ร่างกายมันร้อนไปหมดเลย

..............................
.............................
.............................

ไม : กี่โมงแล้วเนี่ย...

ไม : หาอะไรทานดีกว่า...

ว่าแต่ปรอทวัดไข้อยู่ไหนหว่า

ไม : อ่า... 38.3องศางั้นเหรอ...

ตอนนี้ก็บ่ายสามครึ่งงั้นเหรอ
งั้นนอนต่อดีกว่า...

ไม : เงียบสงบดีจังน้า....

ไม่มียัยนั่นมาคอยกวนใจ ก็ไม่วุ่นวายดี

ไม : .....................................

เวลาผ่านไป---

ไม : อ๊ากก คิดอะไรฟุ้งซ่านเนี่ยเรา
ไม : นอนเซ่นอน

กิ๊งก่อง กิ๊งก่อง

ใครกันล่ะเนี่ย มาไม่รู้จักเวลาเล้ย...

กิ๊งก่อง กิ๊งก่อง
กิ๊งก่อง กิ๊งก่อง
กิ๊งก่อง กิ๊งก่อง

ไม : เฮ้ยยยย ใครเนี่ยยย~ยยย!!

กิ๊งก่อง กิ๊งก่อง
กิ๊งก่อง กิ๊งก่อง
กิ๊งก่อง กิ๊งก่อง

ไม : ค่าๆๆๆ กดกริ่งแค่ครั้งเดียวคนเค้าก็รู้เรื่องแล้วล่ะน่า

และเมื่อเปิดประตูออกไปก็พบกับ

ไม : หวา
เรโอ : ไมบ้า~~~~~!!

ไม : ระ เรโอ....
เรโอ : ทำไมไม่ไปโรงเรียนหา!
ไม : ปะ ไปไม่ได้ เพราะไข้ขึ้นน่ะสิ

เรโอ : เพราะเธอไม่มาน่ะ ฉันก็เลย... ฉัน.....
ไม : ไม่เห็นต้องโกรธหรือร้องไห้เลยนี่นา
เรโอ : หนวกหูน่า อย่างนี้มันเห็นแก่ตัวนี่นา
ไม : พรุ่งนี้ก็คงไปไหวแล้วน่า
เรโอ : ก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว!
ไม : ฮะๆๆๆ

เรโอ : รู้ไหมทำให้ฉันต้องลำบากแค่ไหนน่ะ
ไม : เรโอ......
เรโอ : เพราะไมไม่มา... ฉันก็เลยต้องทานข้าวกล่องคนเดียวน่ะสิ
ไม : จริงเหรอ?
เรโอ : ใช่น่ะสิ
เรโอ : เพื่อนในห้องก็อะไรกันก็ไม่รู้
ไม : อ่ะ....
เรโอ : ทั้งหมดนี่เพราะไมไม่มาน่ะแหละ!
เรโอ : ไมบ้า พรุ่งนี้มาด้วยนะ!
ไม : อ่า... จะพยายามจ้ะๆ

ไม : แต่ถ้าพรุ่งนี้ฉันไปไม่ไหวจริงๆ เรโอก็ทานข้าวกล่องกับเพื่อนร่วมชั้นไปแทนล่ะกันนะ
เรโอ : อ๊ะ... บ้า! บ้า! บ้า! ไมบ้าาาาาาาาา~~~!
ไม : เรโอ...!

สิ้นสุดคำว่าบ้า เรโอก็ได้ออกจากบ้านฉันไป

ไม : เฮ้อ...
ไม : แต่ว่าพอเรโอมาแล้ว รู้สึกดีขึ้นมาหน่อยแล้วแฮะ

แซ่ก... แซ่ก...

ไม : เรโอลืมของไว้นี่นา...

ทั้งหมดนี่ หนักน่าดูเลยแฮะ

ไม : นี่มัน...
ไม : ซื้อมาเพื่อฉันงั้นเหรอ?
ไม : คิก เรโอล่ะก็

มีขวดยาแก้หวัดติดมาด้วย

ไม : ดีจังเลยแฮะ...
ไม : ขอบคุณนะ เรโอ♪

ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเรโอทำไมถึงทำอย่างนี้ ไหงต้องโกรธขนาดนี้
แต่ว่าก็ดูน่ารักดีนะ...

ไม : ฮะๆๆ

เพื่อเรโอล่ะก็พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนให้ได้เลย
และเพื่อการมาเยี่ยมบ้านและของฝากเมื่อกี้ก็ด้วย

วันถัดมา---

ดูเหมือนไข้จะลดลงแล้วแฮะ
ไม : นี่แหละ...เอาล่ะ!

ที่โรงเรียน เพื่อนร่วมชั้นก็แห่เข้ามาถามกันยกใหญ่
ว่าเป็นยังไงบ้าง

เพื่อนร่วมชั้นA : ไมซัง คอยแทบแย่แน่ะ
เพื่อนร่วมชั้นB : ไมซางงง
เพื่อนร่วมชั้นC : หายดีแล้วใช่มั้ยจ๊ะ?
ไม : อื้อ ได้พักผ่อนหนึ่งวันหายห่วงจ้า
เพื่อนร่วมชั้นC : โล่งอกไปทีนะจ๊ะ จริงๆนะ...
เพื่อนร่วมชั้นC : ถ้าวันนี้ก็ยังไม่มาล่ะก็ไม่รู้จะทำยังไงดีเนี่ย
ไม : มะ เมื่อกี้ว่าไงนะ?
เพื่อนร่วมชั้นB : เมื่อวานเรโอซังน่ะสิ...

เรโอ?

ไม : เรโอทำอะไรงั้นเหรอ?
เพื่อนร่วมชั้นB : เรโอซังไม่ได้ผิดอะไรหรอกนะ
เพื่อนร่วมชั้นB : ทั้งหมดเป็นความผิดของพวกเราเองน่ะ
ไม : อือ
เพื่อนร่วมชั้นA : ลองดูในห้องเรียนสิคะ
เพื่อนร่วมชั้นA : จะเห็นว่ามีรูอยู่หลายแห่งใช่มั้ยล่ะคะ?

พอลองสำรวจดูรอบๆ ก็พบว่ามีรูหลายแห่งจริงด้วยแฮะ
กระดาษที่ถูกแปะไว้ก็ถูกฉีกออกด้วย

ไม : อย่าบอกนะ......ฝีมือเรโอ?

ไหงพวกเพื่อนร่วมชั้นกลับพยักหน้าไปทั้งๆ ที่ร้องไห้เนี่ย

ไม : ทำไมถึงทำอย่างนี้เนี่ย...
เพื่อนร่วมชั้นA : ก็เมื่อวานไมซังไม่มาเพราะไม่สบายใช่มั้ยล่ะ
เพื่อนร่วมชั้นA : เพราะว่าพวกเราคิดว่าจะเข้าไปคุยกับเรโอซังแทน
เพื่อนร่วมชั้นA : จากนั้นก็...
เพื่อนร่วมชั้นB : กระซิกๆ...
เพื่อนร่วมชั้นC : เธอก็ไม่ยอมให้เข้าใกล้ แล้วก็ล้มโต๊ะกระเด็น
เพื่อนร่วมชั้นA : พอเข้าใกล้ก็ทำท่าเหมือนจะกัด ก็เลยต้องหลีกไว้ก่อน
เพื่อนร่วมชั้นA : สุดท้ายสภาพก็เป็นอย่างที่เห็นเนี่ยแหละ
ไม : อ่...า...

เรโอนี่ล่ะก็ทำอย่างนี้กับทุกคนได้ไงเนี่ย

เพื่อนร่วมชั้นB : พวกเราคงทำหน้าที่แทนไมซังไม่ได้ล่ะนะ
เพื่อนร่วมชั้นB : โล่งจริงๆ ที่หายไข้ทันน่ะ

อย่างนี้ที่เองเพราะเราไม่มาทุกคนเลยพยายามทำหน้าที่แทนเราสินะ

ไม : ทุกคน...ขอโทษนะ...
เพื่อนร่วมชั้นB : ไม่ใช่ความผิดของไมซังหรอกนะ
เพื่อนร่วมชั้นB : ที่เป็นอย่างนี้เพราะพวกทำเองทั้งหมดต่างหากล่ะ
ไม : เฮ้อ...
ไม : ทำใจให้สบายเถอะน่า เรื่องเมื่อวานมันผ่านมาแล้วก็แล้วไปนะ
เพื่อนร่วมชั้นC : โล่งอกไปที

เพื่อนร่วมชั้นA : อ๊ะ เรโอซัง
ไม : เรโอ
เรโอ : .....ง่ะ
ไม : ขอตัวก่อนนะ

ในตรงนี้ ไมครุ่นคิดเรื่องที่ทุกคนเล่า ไม่รู้ทำไมว่าเรโอถึงทำแบบนี้
จะมีคำตอบให้เลือก2คำตอบคือ

- เมื่อวานขอบคุณนะ
- เมื่อวานทำไมถึงทำแบบนี้ล่ะ
เจ้าของบล็อกเลือกข้อแรกไป ตอบอัน2ไป เรโอเกรียนแตกพอดี - -+

ไม : เมื่อวานขอบคุณนะ
ไม : เพราะเรโอไปเยี่ยมเลยหายนะเนี่ย
เรโอ : อะไรล่ะนั่นนะ?
ไม : อะไรล่ะก็นั่นมัน...
ไม : ก็เมื่อวานไปเยี่ยมไข้ฉันมาไม่ใช่รึไงเล่า?
ไม : ยานั่นทำให้หายดีแล้วเห็นมั้ยล่ะ

เรโอ : ไม่เห็นรู้เรื่องเลยไอ้ของพรรค์นั้นน่ะ
เรโอ : ไม่ใช่ว่าฝันไปรึไงเล่า
ไม : ฮ่าๆๆ ไม่ใช่ฝันไปหรอกน่า
ไม : ฉันซาบซึ้งใจจริงๆ นะเนี่ย เรโอจ๋า♪
เรโอ : ทะ ทะ ทำไมถึงคิดยังงั้นเล่า

เรโอ : ปล่อยมือได้แล้วน่า ไมน่ะคิดไปเองแหละ
ไม : จะไปไหนเหรอ?
เรโอ : ไปไหนแล้วจะทำไมเล่า
ไม : ก็ตามไปด้วยน่ะสิ
เรโอ : มะ ไม่ต้องน่า ไปคนเดียวได้น่า
ไม : ก็มันเป็นห่วงนี่นา เมื่อวานก็ทำตัวเป็นเด็กหลงทางทีล่ะ

เรโอ : อึ่ก......
เรโอ : สบายใจได้น่า ก็แค่จะไปล้างมือเท่านั้นเอง
ไม : อะไรกัน ห้องน้ำน่ะเอง
เรโอ : ก็แค่ไปล้างมือที่อ่างไงล่ะ
ไม : ไม่เห็นต้องอายอะไรเลยนี่นา
เรโอ : ก็บอกแล้วไงว่าไม่ใช่ไงเล่า
เรโอ : แค่ไปล้างมือเองเหอะ เท่านี้เองน่า
ไม : หืม......
ไม : ไม่เห็นต้องอายเลยนี่
เรโอ : ก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้อายน่า!!
ไม : จ้าๆ

ไม : อ๊ะ ฉันก็จะไปเหมือนกันนะ
เรโอ : อึ่ก!?
เรโอ : ละ แล้วจะมาทำไมล่ะ ก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าไม่ต้องตามมาน่ะ!
ไม : ฉันพูดอย่างนั้นก็จริง แต่ฉันก็จะไปเหมือนกันนี่นา
เรโอ : ห้ามตามฉันมาเด็ดขาดเลยนะ
ไม : ทำไมอ่ะ?
ไม : ทีตอนฉันเป็นหวัดยังตามฉันมาได้เลยนี่
เรโอ : ......ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย
ไม : หืม???
เรโอ : ยังไงก็เถอะ ตามมาล่ะก็ไม่ยกโทษให้แน่
เรโอ : เฮอะ
ไม : เรโอ

ตามทางเดินที่ระเบียง...

เรโอ : ฮึ่ม!!
เรโอ : ไหงวิ่งตามฉันมาเล่าา
ไม : ก็เรโอกำลังหนีอยู่ไม่ใช่เหรอ
ไม : คอยก่อนเซ่~~
เรโอ : แล้วจะตามมาทำไมหาาา~
เรโอ : แฮ่ก..ๆ... วันนี้ช่างตื๊อจังเลยนะ...
ไม : คิดเหรอจะหลบคนที่เก่งกีฬาอย่างฉันพ้นน่ะ
เรโอ : เหวอ

ไม : บอกว่าไม่ให้หนีไงเล่า!
เรโอ : หวาาาาา
ไม : จับตัวได้แล้ว
เรโอ : เฮอะ ในที่แบบนี้มาจับตัวอะไรกันเล่า
ไม : เหวอ

ออกมานอกอาคารเรียนจนได้

เรโอ : ปล่อยซะทีเซ่~~
เรโอ : ขาเดินต่อไปไม่ไหวแล้วนะ
เรโอ : ให้ตายสิ มาวิ่งไล่อะไรอย่างนี้เนี่ย!
ไม : ก็เรโอหนีอยู่ไม่ใช่เหรอ
ไม : ฉันแค่อยากขอบคุณเรื่องเมื่อวานเอง แล้วจะหนีทำไมล่ะเนี่ย

เรโอ : ขะ ขอบคุณอะไรนั่นไม่ต้องหรอกน่า
เรโอ : นั่นน่ะไม่ได้ตั้งใจอย่างนั้นซะหน่อย เพราะงั้นไม่จำเป็นต้องทำขนาดนี้หรอก
ไม : ถึงจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ
ไม : ยังไงก็เป็นห่วงฉันไม่ใช่เหรอ
ไม : เพราะงั้นก็การขอบคุณมันแน่นอนอยู่ล่ะ
เรโอ : ไม่เห็นต้องทำขนาดนี้เลยนี่นา...
ไม : ทั้งที่ทิฐิขนาดนี้ ทำไมเมื่อวานถึงได้มาหาล่ะ

เรโอ : ก็ฉัน...
ไม : หืม?
เรโอ : ฉัน.......
เรโอ : มะ ไม่พูดเด็ดขาด
ไม : อะไรกัน? ไหงงั้นล่ะ
เรโอ : ไม่พูดหรอก ยังไงก็ไม่พูดออกมาหรอก (เสียงเริ่มร้องไห้)
ไม : ทำไมถึงคิดจะไม่พูดออกมาล่ะ?
เรโอ : ถึงพูดออกไปก็เท่านั้นแหละ
ไม : หรือว่า.......
เรโอ : .............

ไม : เรโอ จะเกลียดฉันงั้นเหรอ?
เรโอ : เอ๊ะ
ไม : คงจะมีใครให้ทำอย่างนี้ ก็เลยรู้สึกไม่พอใจสินะ?
ไม : เมื่อวานน่ะ มีคนบอกให้มาสินะ....?

เรโอ : มะ ไม่ใช่ซะหน่อย ไมบ้า
ไม : เอ๋ ไหงถึงมาว่าว่าฉันบ้าล่ะ
เรโอ : ตรงข้ามต่างหากเล่า! ชอบไงล่ะ!
ไม : หา.......ชอบเหรอ?
เรโอ : ยัยคนความรู้สึกช้าเอ๊ย! ก็บอกว่าชอบเธอยังไงเล่า!
เรโอ : ฉันชอบไม! ชอบมากเลยด้วย!

ไม : ....อะ
ไม : อะ.................
ไม : หะ...................
ไม : เห.......?

เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ?
ชอบ?
ชอบนี่มันอะไรนะ
อะไรที่เรียกว่าLOVEน่ะเหรอ?

ไม : อะ... เอ๋---------!?
ไม : ทะ ทะ....... ทำ... ทำ

พูดอะไรออกมาน่ะ!?
ชอบนี่มัน ชอบยังไงน่ะ?
"ชอบ"แบบนั้น?
"ชอบ"แบบคนรักอะไรอย่างนั้นน่ะเหรอ?

ไม : ทะ ทะ.........เอ๋?
เรโอ : รู้สึกตัวซะทีสิ ยัยบ้า!
ไม : ตะ แต่ว่า เอ่อ คือว่า....

จากการสารภาพรักทำให้ไมสับสนและคิดฟุ้งซ่านต่างๆ นานา...

ไม : ทะ ที่พูดมาน่ะจริง...สินะ?
เรโอ : ...อะ
เรโอ : .....อะ ฮึก.....
ไม : ระ เรโอ...........
เรโอ : ยังไงอย่างฉันน่ะ คิดว่าเป็นแค่เด็กธรรมดาใช่มั้ยล่ะ
เรโอ : เพราะกลัวน่ะสิ ยังไงซะ ฉันก็รู้อยู่แล้วว่ามันก็แค่ทำให้รำคาญน่ะ
ไม : มะ ไม่ใช่นะ ไม่ใช่อย่างนั้นซะหน่อย......นั่นน่ะ........

โอ๊ย จะพูดอะไรออกไปดีล่ะเนี่ย?
ตกใจหมดเลย งงไปหมดแล้วเนี่ย

เรโอ : ใช่มั้ยล่ะ ไอ้การสารภาพรักแบบนี้ยังไงก็ไม่มีค่านี่นะ
เรโอ : ไม่เห็นจะมีอะไรดีเลย...อึ่ก.....ฮือ.....
เรโอ : ยังไงก็พูดออกไปแล้วนี่ ฉะนั้นก็แล้วแต่ไมล่ะนะ...!
เรโอ : ไมบ้า! ฮืออออออออ

เรโอวิ่งหนีไปจากตรงนั้นนั่นเอง...

ไม : เรโอ เธอ...

โปรดติดตามชมต่อใน Part2

_____________________________________

29/10/09 ~~ไดอิ้ง~~แมสเซจจากsatoru
ตัดจบได้กวนตีนดีจริงๆ เพราะแปลถึงเท่านี้เลยเอามาลงก่อน ลงรวดเดียวเดี๋ยวยาวเกิน...

ป.ล.เมื่อไหร่อนิเมจะมา - -)+
ป.ล.2 เจ้าของบล็อกไม่หื่น