その花びらにくちづけを ミカエルの乙女たち by ゆりんゆりん สปอยล์ฉบับภาษาไทยโดย satoru.exteen.com

เหตุการณ์ต่อจาก Common Route จะมีทั้งหมด 6 Routes
-  Risa & Miya Route part1 | part2 | part3 | part4 | part5 (END)
-  Reo & Mai Route *** ตอนนี้อยู่ใน Route นี้ ***
- Eris & Shizuku Route
- Sara & Kaeda Route
-  Yuuna & Nanami Route
- Takako & Runa Route 

ซึ่งทั้งหมด 6 Routes เหตุการณ์เกิดขึ้นในช่วงเวลาเดียวกัน (คริสต์มาส-วาเลนไทน์-จบการศึกษา) แต่จะมีรายละเอียดปลีกย่อยแตกต่างกันออกไปแต่ละคู่

อ่านตอนเก่า ๆ ได้ที่
 
Common Route
part1 | part2 | part3 | part4 part5 | part6 | part7 | part8 | part9 | part10 | 
part11 | part12 | part13 | part14 | part15 | part16 | part17 | part18 | part19 | part20 |
 

_______________________

Reo & Mai Route Part 2

(บทที่ 82-87 ของเกม)


เรโอมีเพื่อนแล้ว!! ระหว่างนั้นเองหยุดหน้าหนาวก็จบลง

แล้วเทอมใหม่ก็เริ่มขึ้น

งานต่อใหม่ของกรรมการจัดงานก็คือกิจกรรมวาเลนไทน์

มารวมตัวกันที่ห้องเรียนหลังเลิกเรียนเช่นเคย โดยมียูนะซังเป็นศูนย์กลางในการหารือกิจกรรมที่จะถูกจัดขึ้น


ยูนะ - ทุกคนเห็นชอบกับเนื้อหาที่กล่าวมาไหมคะ

ยูนะ - สรุปกิจกรรมหลักก็คือการมอบช็อกโกแลตทำเองจากพวกเรานะคะ


กิจกรรมครั้งนี้ก็ได้ข้อสรุปอย่างรวดเร็ว

พรุ่งนี้เองก็เริ่มเตรียมงานแล้ว


ยูนะ - ถ้าอย่างนั้นวันนี้ขอจบเพียงเท่านี้ค่ะ




ไม -  เอาล่ะ เรโอกลับกัน อ้าว



ไม่เห็นเรโอแม้แต่เงา

เมื่อกี้ยังฟังการหารืออย่างสงบนิ่งอยู่ข้างๆ เลยนี่นา



ไม - เอ...แปลกแฮะ?



มองไปรอบๆ ห้องจึงเจอเรโออยู่หน้าประตู



ไม - ยัยนั่น...ทำอะไรของเค้าเนี่ย

เรโอ - ….เดี๋ยว คิดหนีเรอะ?

เอริส - ไม่ใช่จ้ะ บอกว่าวันนี้จะกลับแล้วต่างหากเล่า

เรโอ - ปัดโธ่ งั้นมาแข่งกันเซ่



เรโอดึงเสื้อของเอริสซามะที่กำลังจะกลับแล้วโวยวาย



ไม - ทำอะไรเนี่ย ยัยคุณหนูคนนี้

เอริส - เอ้าๆ คุณแม่มารับแล้วนี่ งั้นขอตัวก่อนนะจ๊ะ

เรโอ - ไม่ใช่ย่ะ ไมไม่ใช่คุณแม่ของฉันซะหน่อย~



เมินเรโอที่เอาแต่บ่น เอริสซามะก็หันมาขยิบตาให้ก่อนออกจากห้องเรียนไป






เรโอ - ไมปล่อยซะทีสิ

ไม - จ้าๆ แล้วจะทำอะไรกับเอริสซามะเหรอ

เรโอ - คารุตะไง คุยเรื่องที่ฉันเก่งกว่าน่ะสิ



คารุตะเนี่ยนะ….

แพ้ราบคาบขนาดนั้น ยังแค้นอยู่สินะ



เรโอ - ถ้าได้แข่งอีกรอบยังไงต้องชนะแน่ๆ…..

ไม - ไปทำอะไรถึงได้มั่นใจได้ขนาดนี้เนี่ย?

เรโอ - ฉันเองก็ดูอนิเมรอบดึกที่เล่นคารุะแล้วล่ะ เล่นแบบนี้นี่ใช่ม้า



เรโอทำท่าเหวี่ยงแขวน



ไม - เป็นไง… ฉันไปซุ่มซ้อมที่บ้านเลยนะ



เรโอเหวี่ยงแขนไปรอบๆ ด้วยความภาคภูมิ



ไม - มันอันตรายนะ หยุดเหอะ!!

เรโอ - สบายมาก แค่นี้เอง….

นานามิ - ว้าย!

ยูนะ - อันตราย!



ยูนะซังมาช่วยนานามิจังที่อยู่ใกล้ ๆ จนเกือบโดนฟาดได้อย่างรวดเร็ว



ยูนะ - เรโอซังคะ เวลาทำอะไรแบบนี้ดูรอบๆ ให้ดีๆ สิจ๊ะ

เรโอ - ขะ...ขอโทษค่ะ…….



เมื่อกี้เรโอผิดเต็มๆ เลย

เรโอก้มหัวสำนึกผิดจากใจ




ไม - ยูนะซัง ฉันเองก็ขอโทษด้……

เรโอ - เฮือกกกกกกกกกก

ไม - อะ...อะไรน่ะ….เมื่อกี้!?



ช่วงที่พวกเราเองขอโทษนั้น

เกิดลมราวกับทอร์นาโดพัดผ่านตรงหน้า

ต้นตอมาจาก….ยูนะซัง?



ยูนะ - แล้วก็นะจ๊ะ….ถ้าจะเหวี่ยงแขนควรจะให้ได้ประมาณนี้…..เนอะ?



กะ...การเหวี่ยงแขนเมื่อครู่….รู้สึกว่าคนละชั้นกับที่เรโอทำสุดๆ เลย



ยูนะ - ถ้างั้นขอตัวก่อนนะจ๊ะ

ไม - สะ...สวัสดีจ้ะ



เรโอ - …...


เรโออ้าปากค้างอยู่อย่างนั้น จนอีกฝ่ายเดินลับจากไป


ไม - สะ...สุดยอดเลย….


ยูนะซังเนี่ยว่าแล้วเชียว คนละชั้นกันเลย

 
 

หลังจากการประชุมวันแรก เรโอก็แข่งกับเอริสซามะทันที

แต่ว่านี่เป็นเพียงเริ่มต้นเท่านั้น…





การเตรียมตัวเพื่อกิจกรรมวาเลนไทน์ก็ได้เริ่มขึ้น

หนนี้เป็นแค่การแจกช็อกโกแลตที่ทุกคนทำเอง เทียบกับกิจกรรมคริสต์มาสแล้วก็น่าจะสนุกดีหรอก

แต่นั่นยังมีสิ่งที่ต้องทำอยู่

แล้วก็แบ่งงานกันทำนั่นเองก็เลยอยู่กับเรโอตลอดไม่ได้

ดังนั้นเวลาเรโอทำพลาดหรือทำไม่ได้ จะไปจิตตกมุมอื่นอยู่ตลอด


ไม - ทำเอาวุ่นวายแล้วนะ…


ระหว่างทำโปสเตอร์ประกาศยังต้องใช้สายตาคอยสอดส่องเรโออีก


งานของเรโอคือการตกแต่ง

ดูเหมือนจะใช้กระดาษสีทำอะไรสักอย่างอยู่…



เอริส - เดี๋ยวนะ นั่นมันอะไรน่ะ?

เรโอ - อะไรล่ะ ก็กระดาษรูปหัวใจไง ตัดทำออกมาเยอะแยะเลยเนี่ย

เอริส - รูปร่างผิดนี่นา?

เรโอ - เถอะน่า มองจากไกล ๆ ก็ไม่รู้หรอกน่า

เอริส - ….มองจากไกล ๆ ก็ดูออกน่า ความผิดพลาดขนาดนี้

เรโอ - ฮึ่ยยย หนวกหูน่าเอริส

เอริส - อะไรล่ะ คนเค้าอุตส่าห์บอก

เรโอ - ช่างเถอะน่า เอริสไปตรงนู้นเลยไป

เอริส - …………..(หัวเราะ)

เรโอ - อะ...อะไรเล่า มองด้วยท่าทีแบบนี้เนี่ย

เอริส - ก็แบบ...หัวใจสีชมพูอันนี้เนี่ย มองแล้วอย่างกับก้นเลย…. คิกๆๆ♡

เรโอ - จะ...จะบ้าเร้อออออออออ

เอริส - เรโอทำก้นออกมาด้วยล่ะ♡

เรโอ - มะ...ไม่ใช่นะ ไม่ได้จะทำของพรรค์นั้นซะหน่อยนี่นา เดี๋ยวเซ่…


ยะ...ยัยนั่นทำอะไรของเค้าเนี่ย

แต่ว่าที่เอริสซามะถืออยู่ ไอ้ที่เรโอทำเนี่ยมัน...มองยังไงก็รูปก้นชัดๆ

พอหงุดหงิดแล้วเรโอก็แย่งคืนมาจากมือของเอริสซามะ


ไม - ทั้งที่คนรอบข้างเตรียมงานกันอย่างขะมักเขม้นแท้ๆ…


ทำอะไรไม่เป็นเรื่องแล้วก็ทะเลาะซะได้

ขณะที่จะลุกแล้วกะเข้าไปแทรก สมาชิกคนอื่นก็มาช่วยห้ามก่อน


คาเอเดะ - เอริสซามะคะ เรื่องแซวเรโอซังก็แค่นี้ดีกว่าค่ะ

เอริส - จ้า~♪ ขอโทษที่เสียงดังน้า

คาเอเดะ - ไม่หรอกค่ะ…

ซาร่า - เรโอซามะคะ กล่องขนมอันนี้เป็นรูปหัวใจพอดี ใช้อันนี้เถอะค่ะ

คาเอเดะ - จริงสิ ถ้าแบบนี้ต้องได้รูปหัวใจที่สวยออกมาแน่

เรโอ - ขะ...เข้าใจแล้ว ทำตามนี้ล่ะกัน

เอริส - คิกๆๆ...ดีใจด้วยนะเรโอ

เรโอ - เฮอะ เธอเองก็มาช่วยกันด้วยล่ะ

เอริส - รู้แล้วน่า ของแค่นี้เอง…

ไม - …………….



เพราะคาเอเดะซังกับซาร่าจังเข้ามาไกล่เกลี่ย เรโอกับเอริสซามะก็กลับไปคุยกันปกติสุข


ไม - คิดว่าจะดื้อทั้งๆ แบบนั้นซะอีก


กับเพื่อนร่วมชั้นยังไม่รู้จะทำตัวยังไงดี

เพราะไม่เข้าใจ ตัวเองก็จะทิ้งปัญหาไปเฉยๆ และรักษาระยะห่าง

แบบนี้เรโอก็เลยไม่มีเพื่อน

เมื่อก่อนถ้าเกิดเรื่องทำนองนี้เรโอก็จะมาคุยกับเรา

ตอนนี้เรโอคนนั้นต่อให้ไม่มีเราก็อยู่ร่วมกับทุกคนจนได้


ยูนะ - ตายจริง ดีกันแล้วนี่นา งั้นให้นี่เป็นรางวัลนะจ๊ะ


ยูนะซังส่งขนมให้เรโอ


เรโอ - ขะ...ขอบคุณนะ… ง่ำ ง่ำ อร่อยจัง♪

ซาร่า - ใบหน้าท่าทางมีความสุขจังน้า…. คาเอเดะจังมีขนมมั้ย? ซาร่าอยากเอาขนมให้เรโอซามะบ้างจัง

คาเอเดะ - จู่ๆ พูดแบบนี้ก็…


เอริส - …..หัวใจทำสักกี่อันดีเหรอ? เรโอเองก็มาช่วยบ้าง อย่าเอาแต่กินอย่างเดียวสิ

เรโอ - รอเดี๋ยวน่า… ง่ำ ๆ ง่ำ


เรโอดูมีความสุขเพราะได้ขนม

แถมดูเหมือนจะเริ่มคุ้นเคยกับทุกคนขึ้นมาบ้งแล้ว


ไม - หรือว่าจะ…


จะเป็นอย่างที่ชิซึคุซามะบอก ว่าเรโอกำลังผูกมิตรด้วยวิธีตนเองด้วยอยู่

เลยชำเลืองมองไปที่ชิซึคุซามะที่ทำหน้าที่ตัวเองอยู่ข้าง ๆ


ชิซึคุ - ...คิก ๆๆ


ถูกยิ้มใส่ด้วยความรู้สึกว่า เห็นมั้ย ซะงั้น

อ่า มันก็ดีใจล่ะมั้ง… ความรู้สึกแบบคุณแม่ที่เฝ้าดูการเจริญเติบโตของลูก




การประชุมกรรมการสิ้นสุดลงก็กลับบ้าน

เรโอพูดไปเรื่อย ๆ ด้วยแก้มที่แดงแล้วก็ท่าทีตื่นเต้น


เรโอ - ...แล้วก็หลังจากได้ขนมตอนนั้นแล้ว คิตาจิมะ ซาร่าก็ไปเอาคุกกี้ไม่รู้จากไหนมาให้ด้วยล่ะ

ไม - ดีจังน้า อร่อยมั้ย?

เรโอ - ก็ーน้า♪


เรโอยืดอกด้วยความภูมิใจ ท่าทางดีใจสุด ๆ จนหยุดเล่าไม่ได้เลย


เรโอ - เอริสมาว่าของที่คนอื่นเค้าทำเป็น...กะ...ก้นเนี่ย….หยาบคายเนอะ

ไม - ก้นของเรโอจริงๆ มันต้องชมพูอ่อนว่าหัวใจนั่นอ่ะน้า

เรโอ - หา ทำไมไมพูดอะไรน่าอับอายออกมาเนี่ย?

ไม - ...เปล่านี่


ยังไงล่ะ….เสียงโกรธออกมาแบบนี้ตัวเองยังแปลกใจเลย

แต่ว่าเรโอที่เอาแต่เล่าตัวเองอยู่ คงไม่รู้สึกตัวล่ะมั้ง

เรโอมีเพื่อนแล้วเล่าให้ฟังท่าทางสนุกสนานแบบนี้...ควรจะยิ้มยินดีด้วยแท้ ๆ

แล้วไหงเรา….


เรโอ - แต่ว่าพูดถึงหัวใจที่เอริสทำหลังจากอันนั้นแล้ว ก็ไม่ได้เห็นจะสวยอะไรเลยแท้ ๆ

เรโอ - เอริสก็แค่ดีแต่ปากล่ะน้า

เรโอ - แล้วก็เอริสนะ….


เอริส เอริส เอริส

หัวข้อสนทนามีแต่แบบนี้ แค่นี้ก็เป็นหลักฐานแล้วว่าเรโอติดใจเอริสซามะ


ทั้งที่เราหวังให้เป็นแบบนี้ แต่กลับเศร้า


ไม - อะไรเล่า ของแบบนี้…

เรโอ - นี่ ไมฟังเรื่องที่ฉันเล่าอยู่เปล่าเนี่ย?

ไม - ………..


หงุดหงิดชะมัด โอ๊ย ความรู้สึกแบบนี้เนี่ย….


ไม - หรือว่าจะ…..หึง!?

เรโอ - เอ๊ะ?


ฉันกุมมือของเรโอแน่น


เรโอ - เดี๋ยว ปล่อยมือสิไม!!


มาทำอะไรแบบนี้ท่ามกลางคนอื่นก็รู้สึกอยู่หรอกว่าจะทำให้เรโออาย

แต่ฉันไม่คิดจะปล่อย


ไม - ไปกันเถอะ


แล้วก็วิ่งลากเรโอมาทั้ง ๆ อย่างนั้น


เรโอ - ดะ...เดี๋ยวก่อน….เร็วเกินไปแล้วนะไม~~~


งั้นเหรอ หึงนี่เอง

เรากำลังหึงเอริสซามะอยู่นี่เอง


มุ่งหน้าไปแมนชั่นอย่างรวดเร็วพร้อมกับดึงมือเรโอไปด้วย



----------------


(ตัดมา…)


เรโอ - บู่~ ไมหื่นที่สุด ยัยบ้าาาาา

ไม - ก็ขอโทษไปแล้วนี่นา


หลังจากทำไปแล้วก็มาขอโทษเรโอ

ลองมองมุมเรโอแล้ว ระหว่างกลับบ้านเล่นไม่พูดอะไรเลย แล้วจู่ ๆ ลากมาที่ห้องเนี่ย

แล้วมาจู่ ๆ ทำเรื่องอย่างว่าเนี่ย ถึงไม่เข้าใจก็ไม่แปลกหรอก


ที่เป็นแบบนี้ก็ไอ้ความหึงอยู่ฝ่ายเดียว -- ของเรา -- นั่นล่ะน้า


ไม - ก็...อย่างกับเรโอไม่ได้เป็นแค่ของฉันคนไปซะแล้วนี่…..

เรโอ - หา? ยัง-ไง-กัน-หา??

ไม - ….ตอนประชุมเตรียมงาน เรโอดูท่าทางสนิทสนมกับทุกคนไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้นี่

เรโอ - ไม่มีทางหรอกย่ะ


ไม่ มีสิ

เรโอยังไม่รู้สึกตัวจริง ๆ ล่ะนะ



ไม - ถ้าปกติคงไม่ได้เรื่อง..แต่การเติบโตครั้งนี้เล่นเอาตกใจเลย

เรโอ - ฉันไม่ได้เรื่องอะไรแบบนั้นซะหน่อยย่ะ!!

ไม - ไม่ได้เรื่องชัด ๆ ! เรโอน่ะไม่ได้เรื่อง ไม่ได้เรื่องก็คือเรโอ ไม่ได้เรื่องล่ะ

เรโอ - ไมจะพูดไอ้ไม่ได้เรื่องกี่รอบให้รำคาญกันห้ะ!

ไม - โทษที แต่ก็ตามนั้นแหละ

เรโอ - ฮึ่ย ไมอยากพูดอะไรกันเนี่ย ไม่เห็นจะเข้าใจเลย


ไม - ก็นั่นแหละ ความรู้สึกแบบหึงหวงอยากเอาชนะอะไรแบบนั้นน่ะ…

ไม - เพราะเรโอได้เพื่อนแล้ว แต่ฉันกลับยินดีอย่างจริงใจไม่ได้อ่ะนะ

เรโอ - เพื่อน? พูดเรื่องอะไร??

ไม - เอ๋? ก็อย่างเอริสซามะ…

เรโอ - นั่นไม่ใช่เพื่อนซะหน่อย คู่แข่งต่างหากล่ะ!! ไม้เบื่อไม้เมาน่ะ!!

เรโอ - ฮึ่ย! ย่าห์ ย่าห์! ย่าห์! คราวนี้แหละจะชนะให้ดูเลย!


ซ้อมเหวี่ยงแขวนคารุตะอยู่ เรโอเองก็ดูชอบทำอะไรแบบนี้ล่ะนะ


ไม - นี่ เรโอ

เรโอ - อะไร? ไมเองก็ลองทำแบบนี้ดูสิ

ไม - มาคิดดี ๆ แล้ว ถึงเขียนว่าคู่แข่ง แต่อ่านว่า “เพื่อน” ได้แบบนี้สินะ? *

(ไม่รู้จะแปลยังไงดี... มันเป็นชื่อตอนพ่อบ้านฮายาเตะ ซึ่งล้อมาจากเคนชิโร่อีกที TwT)


ถูกเผง….เรโอที่ขยับจู่ ๆ ก็หยุดนิ่ง


เรโอ - ไม่ใช่แบบนั้นซะหน่อย!!



จนถึงท้ายที่สุด เรโอก็ยังไม่ยอมรับว่าเอริสซามะคือเพื่อนล่ะนะ



ยูนะ - แล้วก็สูตรทำช็อกโกแลตที่ใช้แจกจ่ายวันจริงก็ตกลงตามนี้นะคะ

นานามิ - ตัวช็อกโกแลตเนี่ยซื้อเตรียมให้พอกว่านี้ดีรึเปล่าคะ?

ซาร่า - ถ้าใช้มาสกิ้งเทปติดกับกระดาษห่อคงน่ารักขึ้นน้า~ ซื้อกันๆ♪

คาเอเดะ - แต่งบประมาณ…

เอริส - กรรไกรเนี่ยอยู่ไหนเหรอ?


หลังเลิกเรียนวันนี้พวกเราก็มาเตรียมกิจกรรมกันอย่างยุ่งๆ

ฉันเองก็ไปเตรียมติดโปสเตอร์ประกาศที่เพิ่งทำเสร็จหมาด ๆ

แล้วก็เพิ่งได้กลับมาห้องพอดี


ไม - ติดโปสเตอร์ที่ระเบียงหน้าห้องอาจารย์ แล้วก็ที่บอร์ดประกาศมาแล้วล่ะ

ยูนะ - ………….

ไม - ยูนะซัง?

ยูนะ - อ๊ะ ขอโทษนะจ๊ะ เหนื่อยหน่อยนะจ๊ะ

ไม - ยังเหลืออยู่จำนวนหนึ่งจะให้ทำยังไงดี? ให้ติดที่อื่นเพิ่มมั้ย?

ยูนะ - นั่นสิ…..ที่ไหนดีนะ?


ยูนะซังดูเหม่อๆ หน่อย ทางกรรมการดูแลสิ่งแวดล้อมโรงเรียนก็ยุ่งอยู่แล้ว แถมฝั่งกรรมการจัดกิจกรรมก็ยังถูกให้เป็นตัวแทนอีก

คงเหนื่อยสะสมเต็มทีจนท่าทีดูแปลกๆ ก็คงไม่ผิดล่ะนะ


ไม - งั้นที่เหลือไปติดที่ที่คนน่าจะสะดุดตาแล้วก็บันไดล่ะกันนะ

ยูนะ - ขอบคุณนะ…. งั้นฝากด้วยนะจ๊ะ

ชิซึคุ - ถ้างั้นฉันเองก็จะช่วยด้วยค่ะ


ถึงชิซึคุซามะที่ฟังอยู่ข้าง ๆ จะพูดแบบนั้นก็ตาม แต่จากน้ำเสียงเธอแล้วดูมีความเหนื่อยปนอยู่


ไม - ไม่ค่ะ ฉันคนเดียวก็สบายอยู่แล้วค่ะ


ปฏิเสธไปเพราะไม่อยากให้ฝืนตัวเองกัน แล้วเราก็ออกจากห้องเรียนไป





ไม - ว่าแล้วเชียว ทุกคนเหนื่อยสะสมกันอยู่สินะ………


ถ้าบอกว่าตัวเราเองก็ไม่เหนื่อยก็คงโกหก




ไม - อื้ม แบบนี้แหละดีแล้ว


ที่ระเบียงทางเดินใกล้สวนกลาง


ถ้าตรงนี้ตอนพักเที่ยงคนจะเดินผ่านค่อนข้างเยอะ ที่นี่ล่ะก็คงพอมองเห็นกัน

เราคลี่โปสเตอร์ออกแล้วติดด้วยเทป แต่โปสเตอร์ดันม้วนกลับเข้าไป เลยทำไม่ได้ดีเท่าไหร่


ไม - ฟู่……


จริง ๆ ถ้ามีอีกแรงก็คงทำได้อย่างราบรื่นอยู่หรอกนะ

ตอนหน้าห้องอาจารย์และบอร์ดประกาศยังขอให้คนที่ผ่านมาช่วยได้ แต่ตอนนี้ไม่มีสักคนเนี่ยสิ….


ไม - อ๊ะ….


ทันใดนั้นก็มีมือใครสักคนเข้ามาช่วยจับขอบโปสเตอร์ให้


ไม - ขอบคุณมากเลยค่ะ….. เอ๋ อาจารย์เรนะ?

เรนะ - เอ้า รีบติดเข้าสิ

ไม - ค่ะ


แย่หน่อยที่ต้องให้อาจารย์เรนะที่ยุ่งๆ มาช่วยงานจิปาถะอะไรแบบนี้

แล้วเราก็รีบติดโปสเตอร์อย่างเร่งรีบ


ไม - แบบนี้ดีแล้วค่ะ ปล่อยมือก็ได้แล้วค่ะอาจารย์

เรนะ - …..ไม่ ยังใช้ไม่ได้

ไม - เอ๊ะ?


อาจารย์เรนะหรี่ตาจ้องไปที่โปสเตอร์


เรนะ - ยังเบี้ยวอยู่หน่อยนะ ช่วยติดแก้ใหม่ทีนะ ซาวากุจิซัง

ไม - คะ...ค่ะ


แกะเทปออกแล้วก็ติดแก้ใหม่อีกรอบ


ไม - แบบนี้ดียังคะ?

เรนะ - ยังเบี้ยวอยู่อีกหน่อยนะ… เอ้า ขึ้นไปทางซ้ายหน่อยแน่ะ

ไม - จะ...จริงด้วยสินะคะ


อาจารย์เรนะดูชิลล์ๆ ก็จริง แต่ที่จริงนิสัยค่อนข้างจู้จี้จุกจิกล่ะมั้ง?

เทียบกับอาจารย์แล้วเราไม่เอาไหนเลย


เรนะ - ซาวากุจิซัง หรือว่าทำอะไรแบบนี้จะไม่ถนัดเหรอ?

ไม - ค่ะ…. อาจจะก็ได้ ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ

เรนะ - ของแบบนี้ถ้าไม่ทำให้ดีๆ ไม่ได้นะ

ไม - เข้าใจแล้วค่ะ… งั้นอันนี้ยังไงคะ?

เรนะ - ขยับไปข้างบนอีกหน่อยสิ ไม่ๆ สูงไปแล้วนะ

ไม - เอ่อ ถ้าตำแหน่งนี้ล่ะว่าไงคะ?

เรนะ - เกือบดีแล้วล่ะ แต่ยังใช้ไม่ได้นะ


กะ...เกือบดีเนี่ย….

ตั้งแต่เมื่อยังไม่มีคนอยู่เลย แต่พอถึงนี้ก็มีคนมากหมายผ่านมาที่ระเบียง

คงเดินมาพวกเรากับอาจารย์เรนะที่พูดคุยกันน่าสนใจ


ไม - อาจารย์เรนะ…

เรนะ - อะไรจ๊ะ ซาวากุจิซัง

ไม - มะ...ไม่มีอะไรค่ะ


แล้วก็อาจจะเป็นที่ดึงดูดแบบนี้….แต่คงไม่เป็นแบบนั้นล่ะน่า

เราไม่ได้ฟังที่พูดก็เลยโดนแก้ไป 5 ครั้งจนได้


ไม - เฮ้อ...เหนื่อยจัง


ด้วยการช่วยเหลือของอาจารย์เรนะ? เลยติดโปสเตอร์ออกมาได้ค่อนข้างดี


ไม - ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ

เรนะ - ไม่เป็นไรน่าแค่นี้เอง แถมงานลักษณะแบบนี้ปกติมันต้องทำกัน 2 คนไม่ใช่เหรอ?

ไม - ก็จริงอยู่หรอกค่ะ...แต่ทุกคนดูท่าทางเหนื่อยกัน

เรนะ - ……….


อาจารย์เรนะครุ่นคิดหน่อยนึง

อ๋า จะฟังดูเหมือนบ่นไปมั้ยนะ


เรนะ - …..ทุกคนพยายามกันอยู่ นานๆ ทีพักหน่อยก็สำคัญนะ

ไม - เอ๋?


เรนะ - เอาล่ะตกลงแล้ว รีบกลับไปหาทุกคนกัน ซาวากุจิซัง

ไม - อึ่ก… เดี๋ยวสิคะ อาจารย์~


ถูกอาจารย์เรนะดึงมือไป แล้วก็ถูกพากลับไปทางที่เมื่อกี้มา


ไม - อาจารย์ หมายความว่ายังไงคะเนี่ย?

เรนะ - ก็บอกว่าพักยังไงล่ะ

ไม - หา?

เรนะ - ให้ทุกคนไปรวมตัวกันที่แมนชั่นของอาจารย์ แบบตอนเข้าค่ายยังไงล่ะ

ไม - เอ๊ะ? เอ๋?


แล้วก็กลับมาถึงห้องเรียนแบบไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่อย่างนั้น





แล้วก็-----

พวกเราก็มาที่แมนชั่นของอาจารย์เรนะกันอีกครั้ง


ยูนะ - ขอรบกวนหน่อยนะคะอาจารย์เรนะ

เรนะ - จ้า ยินดีต้อนรับจ้า~♪

ซาร่า - ฮุๆๆ ไม่ได้มาที่นี่สักพักแล้วเนอะ คาเอเดะจัง

คาเอเดะ - นั่นสิ

ไม - …...จริงด้วยสิ



สำหรับครั้งนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับงานเตรียมกิจกรรมแต่อย่างใด มาเพื่อเที่ยวอย่างเดียว

อาจารย์เรนะชวนมาเพื่อพวกเราที่เหน็ดเหนื่อยจากการเตรียมงานทุกวัน


ไม - เรโอ ดีใจใช่ม้า?


สำหรับเรโอที่เริ่มสนิทสนิมกับทุกคนขึ้นมาแล้ว คงดีใจสุดๆ ไม่ผิดแน่


เรโอ - …...อะไรแบบนี้นานๆ ทีก็ไม่เลวล่ะนะ

ไม - ถ้าดีใจก็ดีใจออกมาตรงๆ เหอะน่า

เรโอ - มะ...ไมเนี่ยเอาแต่ยิ้มมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ

ไม - ……. (หัวเราะ)


ก็ยอมรับล่ะนะ ถ้าบอกว่าตัวเราเองก็ดีใจเหมือนกันเนี่ย

ก็เพราะดูท่าจะเป็นการพักผ่อนที่ท่าทางดีมากเลยนี่นา


เรนะ - ฉันวันนี้ฉันเลี้ยงเองนะ ขอของที่ชอบมากันได้เลยจ้า


ในมือของอาจารย์เรนะถือใบของบริการส่งถึงบ้านตั้งไม่รู้กี่ใบ


เรนะ - อ๊ะ หรือว่าจะเรียกเชฟที่ออกไปทำงานนอกสถานที่ดีนะ?

นานามิ - ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้ค่ะ……


เชฟเรอะ!?

ความเซอไพร์สระดับเดียวกับตอนจุดดอกไม้ไฟในงานคริสต์มาสเลย

อาจารย์เรนะเนี่ย จริง ๆ แล้วเป็นใครกันแน่นะ?

เป็นการพักผ่อนของเหล่านักเรียน แต่กลับจะทำให้ดูยิ่งใหญ่ขนาดนั้น เราก็เลยชิงยกมือไปก่อน


ไม - ถ้าอาหารล่ะก็ฉันทำเองค่ะ

ยูนะ - จริงสิ ถ้าทุกคนช่วยกันทำอาหารคงน่าสนุกล่ะนะ

ชิซึคุ - ฉันเองก็จะช่วยค่ะ

คาเอเดะ - งั้นฉันด้วย


ซาร่า - ถะ...ถ้าคาเอเดะจังจะทำ ฉันก็ด้วย

เรโอ - ฉันเองก็ทำได้เหมือนกันนะ

ไม & คาเอเดะ - ไม่ต้องก็ได้น่า


เสียงคาเอเดะซังกับเราประสานกันอย่างพร้อมเพรียง


เรโอ - ทำไมเล่า

ซาร่า - ถ้าแค่ทอดไข่ซาร่าก็ทำได้นะ


ปกติไม่เห็นจะเคยช่วยทำอาหาร เอาแต่ขี้เกียจอยู่ที่ห้องแท้ๆ

มีแค่เวลาแบบนี้แหละ ที่เรโอจะอยากทำน่ะ

พูดถึงความรู้สึกของคาเอเดะซังแล้ว ทางซาร่าจังเองก็คงประมาณเดียวกันล่ะมั้งนะ?


เรนะ - น่าๆ ก็แบ่งเป็นคนที่ทำอาหารกับไม่ทำอาหาร แล้วคนที่ไม่ทำก็ไปช่วยเตรียมโต๊ะก็ได้นี่นา

เอริส - นั่นสิน้า ฉันจะตั้งตารออาหารที่พวกชิซึคุทำเสร็จน้า♪

นานามิ - ฉันจะเตรียมเก้าอี้ตามจำนวนคนนะคะ

ซาร่า - งั้นซาร่าจะเตรียมแก้วล่ะกัน…

เรโอ - งั้นฉัน….จะทานพวกขนมล่ะกัน

เอริส - ไปเรียงพวกจานดีกว่ารึเปล่านะ?

ชิซึคุ - จานที่หยิบรบกวนตามจำนวนด้วยนะ อาจารย์เรนะคะ ของที่อยู่ในตู้เย็นขอใช้ได้ไหมคะ

เรโอ - ขะ...ขนมอร่อยจังเลย~!

เรนะ - ได้จ้ะ ตามสบายเลย

ริสะ - ดูเหมือนจะยังไม่มีพวกเครื่องดื่ม งั้นขอจะไปซื้อกลับมานะคะ ไปกันเถอะมิยะ

มิยะ - ให้ส่งถึงที่ก็ได้แท้ๆ…….

ซาร่า - อย่าพูดอะไรที่มันสิ้นเปลืองน่า




ไม - หวาาา เนื้อดี ๆ ทั้งนั้นเลย!

คาเอเดะ - ท่าทางจะทำอาหารดี ๆ ได้เลยนะจ๊ะ

 

เรโอ - อึ่กกกก

เอริส - หรือว่าเรโอจะเรียกร้องความสนใจอยู่เอ่ย?

เรโอ - มะ...ไม่ใช่นะ!!

เอริส - หรือว่ารอให้ตบมุกอยู่ใช่ม้า? งั้นฉันจะช่วยตบมุกให้นะ

เรโอ - ไม่ต้องการย่ะ

เอริส - เอ๋ งั้นก็มาช่วยกันเรียงจานสิ

เรโอ - ชะ...ช่วยไม่ได้นะ….เข้าใจแล้ว

ซาร่า - อ๊ะ ถ้าเสร็จจากตรงนั้นแล้วช่วยทางซาร่าด้วยน้า

เรโอ - เอ๋




ฝั่งที่ไม่ได้ทำอาหาร เรโอดูท่าทางจะไปสวย

ทางนี้ก็โล่งใจแล้วจดจ่อกับอาหารได้ซะที

คุณหนูในมิคาโจเนี่ยดูมีภาพลักษณ์ไม่ได้ทำอาหารด้วยตัวเองก็จริง

แต่ทุกคนในกลุ่มที่ทำอาหารเนี่ยฝีมือดีเยี่ยมเลยล่ะ

โดยเฉพาะยูนะซัง…….


ไม - ไม่ว่าอะไรก็ทำได้หมดนะเนี่ย….

ยูนะ - หืม อะไรเหรอจ๊ะ?

ไม - มะ...ไม่มีอะไรจ้ะ

ยูนะ - เหรอ… อ้าว นี่ทำอะไรอยู่เหรอ

ไม - แฮมเบิร์กจ้า


ของโปรดของเรโอ

ถ้าทานไปคำแรกแล้วรู้เลยว่าเป็นของที่ฉันทำก็คงดีนะ….


ยูนะ - น่าอร่อยจังเลยนะ ฉันเองก็ทำของโปรดของนานามิดีไหมนะ

ไม - อ๊ะ เข้าใจสินะจ๊ะ

ยูนะ - แน่นอนสิจ๊ะ♪





เรนะ - ว้าว น่าอร่อยดีนะ ทานล่ะนะคะ~

ทุกคน -  ทานล่ะนะคะ~



บนโต๊ะรายเรียงไปด้วยอาหารอย่างเนืองแน่น

ตู้เย็นของบ้านอาจารย์เรนะเนี่ยของสำหรับทำอาหารเยอะแยะเล่นเอาคิดว่า มันของอยู่คนเดียวแน่เหรอ?

ทุกคนทำของที่ตัวเองภูมิใจเสนอ ผลก็คือกลายเป็นรวมอาหารญี่ปุ่น ฝรั่ง จีนหลากหลายแบบไปซะงั้น


ซาร่า - เลือกไม่ถูกเลยว่าจะกินอะไรก่อนดีน้า~ อ๊ะ นโปลิตันอันนี้ของคาเอเดะจังสินะ

คาเอเดะ - รู้ดีจังเลยนะ

ซาร่า - ก่อนหน้านี้ก็เคยสอนวิธีทำให้ซาร่ามานี่นา ฮุๆๆ อร่อยจัง~

เรนะ - แชมเปญอันนี้อร่อยดีนะเนี่ย♪ ที่บ้านมีของอย่างนี้ด้วยรึไงนะ

ริสะ - อันนี้มิยะเป็นคนเลือกซื้อมาเองค่ะ แต่เป็นแบบไม่มีแอลกอฮอล์นะคะ

เรนะ - เห ไมใช่เหล้าสินะ เอาเถอะ นานๆทีวันหยุดดื่มบ้างก็ดีเหมือนกัน


นานๆทีเนี่ย…..


เอริส - ไข่ม้วนอันนี้ที่ชิซึคุทำสินะ ฝีมือชิซึคุอร่อยจังเลย

ยูนะ - อาหารญี่ปุ่นส่วนใหญ่เป็นฝีมือชิซึคุซามะค่ะ ไม่ว่าอันไหนก็ดูงดงามแถมยังรสชาติดีด้วย คราวหลังช่วยสอนวิธีทำให้ด้วยนะคะ

ชิซึคุ - ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็สะดวกเสมอค่ะ

นานามิ - คะ...คาราอเกะอันนี้ที่ยูนะซามทำก็อร่อยเหมือนกันค่ะ

ยูนะ - ตายจริง นานามิรู้อันที่ฉันทำด้วยเหรอจ๊ะ ดีใจจัง♡

นานามิ - แน่นอนค่ะ!


ดูเหมือนทุกคนจะหวานชื่นกันดี

ระ...เราเองก็ทำแฮมเบิร์กที่เรโอชอบอ่ะนะ

เรโอก็กำลังทานแฮมเบิร์กที่ว่านั่นพอดี

จะยิ้มน่ารักอย่างทุกทีแล้วพูดว่า อร่อยจังเลยไม รึเปล่าน้า?


เรโอ - งะ...ง่ำ….ไม….

ไม - จ๋า♡ อะไรเหรอเรโอ?

เรโอ - ใส่แครอทกับเห็ดชีตาเกะลงไปใช่มั้ยเนี่ย

ไม - เอ๊ะ….

เรโอ - ถ้าไม่ใส่ผักลงไปคงจะชอบอยู่นะ

ไม - ก็...ครัวของอาจารย์เรนะมีแต่อุปกรณ์ทำครัวชั้นยอดทั้งนั้นนี่นา

เรโอ - บู่ว

เอริส - ถ้าเรโอไม่ทานแฮมเบิร์ก ฉันเอาไปทานเองนา

เรโอ - มะ...ไม่ได้นะ ของที่ไมทำทั้งหมดเป็นของฉันย่ะ

ไม - จะดีใจดีมั้ยเนี่ย


ทำเป็นบ่น แต่แฮมเบิร์กของฉัน ก็เป็นของเรโออ่ะนะ


เอริส - งั้นขอรับพุดดิ้งนี่ไปนา

เรโอ - พุดดิ้งนั่นเป็นของฉันหมดย่ะ

ไม - แต่พุดดิ้งฉันไม่ได้เป็นคนทำซะหน่อยนะ……


อะไรกันก็แค่ตะกละเองนี่นา




ซาร่า - ทานอาหารเสร็จทุกคนจะทำอะไรกันเหรอ?

นานามิ - เอ นั่นสิ

เรโอ - คารุตะ!

ริสะ - เอ๊ะ? คารุตะเนี่ยเหรอคะ

ไม - ไม่ได้เอาคารุตะติดมาด้วยเนี่ยสิ…

ชิซึคุ - มีค่ะ

ไม - เห มีเหรอคะ?

ชิซึคุ - ถูกเรโอซังไหว้วานก็เลยหยิบมาน่ะค่ะ ท่าทางเรโอซังจะให้ความสนใจเอามากเลยนะเนี่ย ในฐานะของประธาน “ชมรมวิจัยการละเล่นญี่ปุ่น” ปลื้มใจมากค่ะ


ไม่ล่ะ… เรโอไม่ได้สนใจการละเล่นญี่ปุ่นอะไรนั่นเลย

เพียงแต่แค่อยากต่อจากเรื่องเมื่อหลายวันก่อนเท่านั้นเอง


เรโอ - หนนี้มาแข่งกันซะ เอริส

เอริส - ฮุๆๆ ไม่แพ้หรอกนะ

ยูนะ - ฮุๆๆ น่าสนุกจังน้า♪ ฉันเองก็ร่วมด้วยดีไหมนะ


ยูนะซังที่สายตาเป็นประกาย
เล่นเอานึกถึงยูนะซังที่เหวี่ยงแขนน่ากลัวที่ห้องเรียนเมื่อก่อนหน้าเลย

นะ...นี่มัน…


ไม - เรโอ…..วิกฤติล่ะมั้งเนี่ย

เรโอ - อะไรล่ะ?


เจ้าตัวไม่รู้เรื่องอะไรเลย


มิยะ - ฉันขอเข้าร่วมด้วยคนนะคะ

ริสะ - มิยะจะเล่นเหรอ? แปลกจังเลยนะ งั้น...พยายามเข้าล่ะ

มิยะ - จ้ะ ริสะติดตามผลงานของฉันให้ดีล่ะ

ซาร่า - มิยะจังเนี่ย ไฟแรงเพราะกะจะโชว์ด้านดีให้ริสะจังเห็นสิน้า♪

มิยะ - ฉะ...ฉันไม่ได้



มิยะซังหน้าแดงขึ้นมา (คนแปล : นานๆทีจะมีมุมนี้นะหล่อน ฟฟฟ)

แต่ว่า……

กระทั่งปี1อย่างมิยะซังที่สูสีกับยูนะซังทั้งกำลังกายและมันสมองยังลงแข่งเนี่ย


ไม - อย่างกำลังจะเกิดเรื่องน่ากลัวขึ้นเลย….

เรโอ - ไม? แปลกๆ ตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ อ๊ะ เจ็บใจที่ฉันจะโชว์ฝีมือสิน้า?



อ๊าก ใช้ไม่ได้เลย ยัยเนี่ย

ความสามารถตัวเองห่างชั้นไปแล้ว


ชิซึคุ - ทุกคนให้ความสนใจคารุตะขนาดนี้...ฉันจะขอทำหน้าที่ผู้อ่านกลอนอย่างเต็มกำลังค่ะ

เรโอ - ฮะ ฮะ ฮ่า กินเสร็จก็แข่งคารุตะต่อ♪ น่าสนุกจัง


เรโอเพลินเกินไปแล้ว

ชะล่าใจและเพลินไม่ได้ดูรอบๆ เอาซะเล้ย


ไม - คือว่านะเรโอ….

เอริส - ดีแล้วนี่ น่าสนุกออก

ไม - เอริสซามะ?

เอริส - เรโอเหมือนลูกหมาซื่อๆ เลยนะเนี่ย

เรโอ - ฉันไม่ใช่หมาย่ะ!!


เวลาอันสนุกสนานได้ผ่านเลยไปด้วยความรู้สึกประมาณนี้

พูดถึงการแข่งคารุตะแล้ว

ยังไงก็สรุปได้แค่ว่า “สุดยอด” น่ะแหละ



มาบ้านของอาจารย์เรนะ ไม่ได้มาเตรียมงานกับทุกคน แต่มาเพื่อเที่ยวเล่นนั่นแหละ

เริ่มก็ทานข้าวกับทุกคน

ไม่ว่าจะจานไหนก็อร่อยสุดยอดทั้งนั้นเลยล่ะ

ยกเว้นจานที่ไมใส่แครอทลงไปในแฮมเบิร์กล่ะนะ


หลังจากนั้นก็แข่งคารุตะ ล้างแค้นคู่แข่งอย่างเอริส!!

เรโอซังคนนี้แพ้จนได้ ทั้งๆ ที่จะเอาคืนแท้ๆ….


เรโอ - แฮ่ก...แฮ่ก… น่ากลัวชะมัด~


นึกถึงก็กลัวแล้ว

เราในวันนี้ก็ได้รับรู้ว่ากระดาษมันก็คืออาวุธดีๆ นั่นเอง...เป็นครั้งแรก

โลกใบนี้ยังเต็มไปด้วยสิ่งแปลกประหลาดซะจริงนะ…

เกิดอะไรหลายๆ อย่างแล้วก็เข้าสู่กลางคืน


ซาร่า - นานๆทีลองจับเข่าคุยกันแบบต่างกลุ่มดีมั้ยเอ่ย?


คิตาจิมะ ซาร่าจู่ ๆ ก็พูดอะไรแบบนี้ออกมา


ซาร่า - ก็ปกติมีแต่สมาชิกหน้าเดิมๆ นี่นา อุตส่าห์มาเที่ยวทั้งที ก็อยากจับกลุ่มเกิร์ลทอล์คเปลี่ยนหน้าบ้างนี่นา

คาเอเดะ - ฉันน่ะยังไงก็ได้แต่ต้องถามความเห็นทุกคนด้วยนะ

ยูนะ - นั่นสิ นานๆทีก็ไม่เลวเหมือนกันนะจ๊ะ

เอริส - ก็ดีนะ แล้วจะจัดยังไงดีล่ะ?

ริสะ - อย่างจับฉลาก…

ซาร่า - อื้อ งั้นซาร่าทำฉลากเอง♪

ชิซึคุ - ...จับฉลากก็ดีนะคะ แล้วถ้าจับฉลากพร้อมกันแล้วยังได้สมาชิกเหมือนเดิมล่ะคะ?

ยูนะ - ถ้าไม่เป็นกลุ่มคนรัก หรือเพื่อนกันก็ดีเหมือนกันนะคะ

ยูนะ - แต่ถ้าได้กลุ่มเดิมล่ะก็ ก็ให้แลกกันล่ะกันนะ

นานามิ - อย่างนี้เอง…. แค่นี้ก็จะได้เปลี่ยนคนแล้วสินะ

เรโอ - เอ๊ะ…..


ถ้างั้นเราก็ไม่มีทางได้อยู่กลุ่มเดียวกับไมเลยนี่นา

แบบนั้นไม่เอาอ่ะ

พอเริ่มไม่สบายใจก็เหลือบไปมองไม


ไม - ว้าว…. ท่าทางน่าสนุกดีนะเนี่ย


ไม่สนุกเลยสักนิดย่ะะ

ไมบ้าที่สุดดดด


ระหว่างนั้นเอง คิตาจิมะ ซาร่าก็เอาฉลากมาให้จับตรงหน้าฉันกับไม


ซาร่า - ค่า เชิญเลยค่ะทั้งคู่…. แต่อย่างเพิ่งดูกันน้า

ไม - เรโอ จะหยิบก่อนมั้ย

เรโอ - …...อื้อ


ยังไงก็ช่างแล้ว

เซ็งๆ แล้วก็หยิบฉลาก




ยูนะ - สมาชิกทางนี้ก็มี ชิซึคุซามะ เรโอซัง มิยะซัง แล้วก็ฉันสินะ

มิยะ - …..ฝากตัวด้วย

ชิซึคุ - ขอฝากตัวด้วยค่ะ

เรโอ - อึ่กกก

ยูนะ - เป็นอะไรเหรอเรโอซัง? หรือว่าง่วงแล้วเหรอ

เรโอ - มะ...ไม่ใช่น่า….


ยังไงก็ช่างเหอะ สมาชิกกลุ่มนี่มันอะไร!?

นิสัยแตกต่างกับเราเกินไปแล้ว

ละ...แล้วจะพูดด้วยยังไงดีเนี่ย….


มิยะ - …………..


อายาเสะ มิยะ ที่เป็นคนเงียบที่สุดในบรรดาปี 1 ยืนอยู่ข้าง ๆรำไร

นอกจากนี้มัทสึบาระ ยูนะ ท่าทางอย่างกับปีศาจที่แสดงให้เห็นตอนคารุตะ…...เวลาเอาจริงก็คงน่าเกลัว

ตื่นเต้นซะแล้ว...ทำไงดี

ฮือ อยากไปหาไมจัง….


ยูนะ - เรโอซังอย่าประหม่าเลยจ้ะ

ชิซึคุ - ค่ะ จริงด้วยสิคะ แข็งทื่อไปหมดแล้วนะคะเนี่ย

เรโอ - อึ่ก….อึ่ก….


พูดถึงขนาดนั้นเลย


มิยะ - ……..มีใครมาน่ะ

ยูนะ - เอ๋?


สิ้นเสียงคำพูดของอายาเสะ มิยะ

ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของใครสักคนมาทางห้องนี้จริงๆ ด้วย


ยูนะ - มีอะไรเกิดขึ้นรึเปล่านะ


ที่ปรากฏให้เห็นก็คือ…


ชิซึคุ - เอริสเองเหรอ? ห้องทางนั้นมีอะไรเกิดขึ้นรึเปล่าคะ?

เรโอ - …………….


เอริสนี่เอง

สีหน้าทุกคนดูตกใจกับสิ่งที่จู่ ๆ เกิดขึ้น


เอริส - ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ

ชิซึคุ - อย่างนั้นทำไมกัน?

เอริส - คือว่าชิซึคุ เปลี่ยนห้องกัน เดี๋ยวฉันอยู่ทางนี้เอง

ชิซึคุ - เอ๊ะ? แต่ว่า…

เอริส - ครั้งนี้ฉันอยากทะเลาะกับเรโออีกน่ะ….ได้มั้ย?


เอริสชี้มาทางฉันแล้วหัวเราะยิ้ม ๆ

ทะเลาะอะไรกัน~!!


เรโอ - ตะ...ตามคำขอเลย


ชูกำปั้นขึ้นแล้วรับสารท้ารบจากเอริส


ชิซึคุ - คิกๆๆๆ แบบนี้เองเหรอคะ ถ้างั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ

มิยะ - หืมมมม….อย่างนี้นี่เอง คิกๆ

ยูนะ - คิกๆๆ… ถ้างั้นฝากตัวกับทางนั้นด้วยนะคะชิซึคุซามะ♪


ถึงคนอื่นจะมองกันแล้วหัวเราะอะไรก็ไม่รู้เถอะ แต่ไม่เกี่ยวกับฉันล่ะนะ

เอาล่ะ วันนี้แหละ ตัดสินกับเอริสให้รู้ดำรู้แดงไปเล้ย


เอริส - เรโอเนี่ยส่วนใหญ่ถูกตามใจจนเกินไปแล้วนะเนี่ย~

เรโอ - ว่าไงน้า!! เอริสเองก็เหอะถูกคนรอบข้างเอาอกเอาใจเหมือนกันไม่ใช่เรอะไง

เอริส - ฉันไม่เคยถูกเอาอกเอาใจซะหน่อยนา

เรโอ - กะ...ก็ถูกกลุ่มแฟนคลับชื่อแปลกๆ เอาอกเอาใจไม่ใช่เหรอไง

เอริส - ไม่แปลกซะหน่อย เข้าใจความหมายของ Lily Platinum รึเปล่า?

เรโอ - ไม่เลย ไม่สนสักติ๊ด~

มิยะ - Lily Platinum ?

ยูนะ - ฉันก็สงสัยเหมือนกันค่ะ ว่ามีที่มายังไงกันนะ

เอริส - ฮิๆๆ ดูสิๆ ทุกคนสนใจกันใหญ่เลย

เรโอ - เฮอะ ปากหวานไปงั้นแหละ

เอริส - ฮึ่ย ยัยจิ๋วนี่

เรโอ - ว้ายยยยย อย่าสิมันจั๊กจี้…...ฮ่าๆๆๆๆ

ยูนะ - ตายจริง สนิทกันกันดีน้า

มิยะ - …….นั่นสิคะ


เพราะเอริสจี้ที่ข้างตัว ฉันก็เลยพยายามบังคับร่างกายตัวเองหนีไปทั้งๆที่สั่น

แต่ว่าควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้เลย


เรโอ - แฮ่กๆๆ …… โธ่ ทำอะไรของเธอ

เอริส - แฮ่กๆๆ…...ทางนั้นเองก็อย่าหนีจริงจังสิ เล่นซะเหนื่อยเลยเนี่ย

เรโอ - รู้สึกคอแห้งขึ้นมาเลย ขอเครื่องดื่มหน่อยสิ

มิยะ - ค่ะ…..เชิญค่ะ

เรโอ - ง่ำ….อื้อหือ อร่อยจัง

เอริส - ขะ...ขอฉันด้วยสิ….


พวกฉันทั้งคู่ดื่มน้ำผลไม้ที่ได้รับจากอายาเสะ มิยะ


เรโอ - ฮ้า… น้ำผลไม้อร่อยๆ เนี่ยขายที่ไหนเหรอ?

เอริส - จริงด้วย เพิ่งเคยดื่มครั้งแรกเนี่ย อร่อยสุดๆ เลยน้า คราวหลังอยากให้ชิซึคุดื่มมั่งจัง

ยูนะ - …..มิยะซัง นี่มันเขียนว่าค๊อกเทลอยู่…...หรือว่าจะเหล้าจ๊ะ?

เรโอ - เอ๋~~~

เอริส - ดื่มเข้าไปซะแล้วสิ


เหล้าเนี่ยหรือว่า…


เรโอ - ฮ้าาาา…..


รู้สึกร้อนขึ้นมาเลย

ฉันฟุบลงบนเบาะ


เอริส - ไหวมั้ยเรโอ? โธ่ มิยะซัง เอาเหล้าให้เด็กดื่มไม่ได้นะจ๊ะ

เรโอ - มะ...ม่ายช่ายเด็กซ้าโหน่ย!!

ยูนะ - ไปเอาน้ำมาให้ดีกว่ามั้ยนะ


เอริสกับมัทสึบาระ ยูนะกำลังร้อนลนอยู่แถวๆ ข้างบนหัวฉัน

แต่อายาเสะ มิยะก็ยังใบ้ไม่เปลี่ยน


มิยะ - …….ไม่ใช่แบบนั้นหรอกค่ะ นี่มันเครื่องดื่ม Non-Alchohol ต่างหากค่ะ

เอริส - เอ๊ะ? อ๊ะ จริงด้วย มีเขียนว่า “ค๊อกเทลที่ไร้แอลกอฮอล์ คาลบิสโซดา” ด้วยล่ะ

ยูนะ - มิยะซัง ตอนทานอาหารก็เปิดขวดแชมเปญที่ไม่มีแอลกอฮอล์ทีแล้ว ชอบอะไรแบบนี้เหรอจ๊ะ?

มิยะ - …..ไม่เชิงว่าชอบ แต่แค่คิดว่าเหล้าของจริงมันไม่ได้เรื่องมากกว่าค่ะ

เอริส - เฮ้อ~ อะไรกัน ให้เป็นห่วงเก้อซะงั้น

เรโอ - อึ่ก….


นะ...น่าอายชะมัด~

แต่ว่าเมื่อกี้รู้สึกว่าร้อนๆ ขึ้นมาจริงๆ นะ


ยูนะ - คิกๆๆ อร่อยจนเข้าใจผิดเป็นของจริงสินะ ฉันเองก็ดื่มค๊อกเทลนี่ด้วยดีมั้ยนะ

มิยะ - เชิญเลยค่ะ

เอริส - ฉันก็ดื่มอีกแก้วดีมั้ยน้า มิยะซังเองก็ดื่มสิ

มิยะ - ค่ะ


ฉันมองเพ่งมองไปที่ตรงนั้น ที่ทั้ง 3 คนชนแก้วค๊อกเทลปลอมๆ

บางทีเราอาจจะไม่ได้เมาค๊อกเทล แต่เมาบรรยากาศล่ะมั้ง

ก่อนที่เอริสจะมา ประหม่าจนไม่รู้ว่าจะพูดอะไรออกมาดี

แต่เพราะเอริสเลยได้ใช้เวลาอันแสนสนุกนี่

ไม่คิดมาก่อนเลยว่าจะมีคนอื่นนอกจากไมที่สามารถคุยด้วยได้แบบนี้

ถึงจะแบบนี้ก็เถอะ


เอริส - อะไรเหรอ? เรโอก็อยากดื่ม? แต่ว่าขืนเมาล่ะก็แย่เลยน้า ฮิๆๆ

เรโอ - ไม่เมาแล้วน่า~


แล้วช่วงเวลาอันสนุกก็ได้ผ่านเลยไป……




แล้วกลางดึก กิจกรรมอันผ่อนคลายก็ได้สิ้นสุดลง

ทุกคนกลับถึงบ้านด้วยรถที่อาจารย์เรนะเตรียมไว้ให้

ไมที่กลับมาก่อนหน้านี้ยังคงไม่นอน


ไม - กลับมาแล้วเหรอ...เรโอ เล่นซะดึกเลยนะเนี่ย

เรโอ - ไม...กลับมาแล้ว~

ไม - เรโอ ดื่มชาหน่อยมั้ย?

เรโอ - ….อื้ม


หลังจากขานรับ ฉันก็มองแผ่นหลังไมที่กำลังเตรียมชาให้


เรโอ - คือว่านะไม….วันนี้สนุกด้วยล่ะ

ไม - ……...หืม?

เรโอ - เพื่อนเนี่ยมันคือแบบนี้สินะ...ฮะๆ

ไม - ….เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะเรโอ?

เรโอ - มะ...ไม่ล่ะ….ไม่มีอะไร…..


หลบซ่อนความเขินอายของตัวเอง แล้วไปกอดไมจากข้างหลัง



ไม - อ๊ะ…..เรโอ?

เรโอ - วันนี้สนุก….มากเลยล่ะ

ไม - ฮะๆๆ ดีแล้วล่ะน้า

เรโอ - ทั้งหมดนี่เป็นเพราะได้เจอกับไม….ถูกเลือกเป็น Best Couple คู่กับไมนั่นแหละ

เรโอ - เพราะงั้นนะ ไม…

ไม - ……….

เรโอ - ขอบคุณจริงๆ….ไม



ไม - เรโอ…..คืนนี้ท่าทางปากตรงกับใจสุดๆ นะเนี่ย

เรโอ - ก็มันสนุกจริงๆ นี่นา



ไม - อ๊าาาา เรโอวันนี้มันอะไรเนี่ย น่ารักชะมัด~ ดาเมจเข้ากลางใจเลย♡


ไมที่พูดแบบนั้นก็กอดฉันแรงขึ้น

แล้วก็ทิ้งเรื่องเตรียมชาไปซะงั้น


เรโอ - ดะ...เดี๋ยวสิ ไม

ไม - เรโอ ท่าทางฉันจะ….ทนไม่ไหวแล้วล่ะ

เรโอ - โธ่ ฉันเพิ่งกลับมาไม่นานเองนะ~


ท่าทางไปสับสวิทช์แปลกๆ ของไมจนได้

อ๊าก คืนนี้กะพักผ่อนสบายๆ แท้ๆ ~


============


(ตัดมา…)


การพักผ่อนน่ะสำคัญนะ

ถูกอาจารย์เรนะพูดแบบนั้น พวกเราก็ใช้วันหยุดอย่างพอสมควร แล้วก็เริ่มการเตรียมกิจกรรมต่อไป

แล้วสัปดาห์นี้ก็ได้เวลาที่จะเอาจริงแล้ว

วันนี้เป็นบันไดขั้นสุดท้ายแล้ว---- ได้เวลาทำช็อกโกแลตแล้ว


เริ่มทำทีละนิดมองสูตรไปพลาง ตามที่หารือกันก่อนหน้านี้

เราเองก่อนหน้านี้ก็เคยทำให้น้องสาวกับน้องชายมาไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง เลยไม่ต้องดูอะไรได้อยู่หรอก

ละสายตาจากสูตรแล้วมองไปทางคนที่กำลังทำช็อกโกแลตอย่างเอาจริงเอาจัง


ยูนะ - ถ้ามีตรงไหนไม่เข้าใจ ถามคนรอบๆ ให้ช่วยก็ได้นะจ๊ะ


ยูนะซังพูดพลางเอาช็อกโกแลตไปละลายท่าทางยุ่งๆ


ซาร่า - คาเอเดะจาง ช็อกโกแลตมันกลายเป็นสีขาวไปแล้วอะ

คาเอเดะ - ก่อนช็อกโกแลตละลายหมดต้องใส่แม่พิมพ์ลงไปก่อนสิจ๊ะ เอาใหม่อีกรอบสิ

ซาร่า - เอ๋~~

เอริส - เอ๊ะ ช็อกโกแลตเนี่ย ไม่ได้ตั้งไฟทิ้งไว้แบบนี้เหรอ?

ชิซึคุ - ไม่ได้ค่า อ๊า ช็อกโกแลตจะไหม้แล้วนะคะ! ปิดไฟสิคะ!

ไม - ทุกคนท่าทางลำบากแฮะ…..


จะว่าไปแล้วเรโอจะไหวมั้ยเนี่ย?

แล้วก็มองเห็นเรโอที่กำลังผสมช็อกโกแลตที่ละลายแล้วอย่างขะมักเขม้น


เรโอ - มะ...ไม แบบนี้ดีแล้วใช่มะ

ไม - เท่าที่เห็นตอนนี้ก็ดีอยู่ เอ้า ถ้าใช้ที่วัดอุณหภูมิติดกับเข้าไม้คนล่ะก็จะได้รู้อุณหภูมิที่ถูกต้องได้ง่ายไงล่ะ

เรโอ - แบบนี้ก็ดีนะ จากนี้ก็ปล่อยให้สัญชาตญาณฉันจัดการเองล่ะกัน

ไม - สัญชาตญาณของเรโอไม่เคยถูกซะด้วยสิ….

เรโอ - เหอะน่า!!


ปกติเราเองก็ไม่เคยทำแบบนี้หรอก แต่เพื่อให้เรโอเข้าใจง่ายก็อุตส่าห์เอาที่วัดอุณภูมิติดมือมาให้แท้ๆ….

เรโอ - เอ้า ฮึบๆ

ไม - เอาเถอะนะ


เห็นเรโอที่ทำช็อกโกแลตอย่างพยายามจนช็อกโกแลตติดแก้ม ก็รู้สึกว่าปล่อยให้ทำตามใจชอบก็แล้วกัน


ไม - ที่เหลือก็ใส่แม่พิมพ์ลงไป ก็จะได้แล้วล่ะนะ….

เรโอ - อ๊ะ ไม ทำหกแล้วอะ รีบมาเช็ดหน่อย

ไม - ………

เรโอ - หวา ช็อกโกแลตติดฝ่ามือไปหมดแล้วอ่ะ

ไม - ……..

เรโอ - ไม เร็วๆหน่อยสิไม~

ไม - ….จะทำได้รึเปล่าน้า เอ




ไม - เอาล่ะ สำเร็จแล้วล่ะ


หลายชั่วโมงผ่านไป ช็อกโกแลตสำหรับกิจกรรมก็เสร็จด้วยดี

ถึงจะเพิ่งเคยทำช็อกโกแลตเยอะขนาดนี้ แต่ก็พอไปไหวล่ะมั้งนะ


คาเอเดะ - ของไมซังทำออกมาได้สวยเลยนะจ๊ะเนี่ย

ไม - ขอบคุณจ้ะ ของคาเอเดะซังก็ออกมาน่ารักนะเนี่ย แฟนๆ ต้องปลื้มแน่เลย

คาเอเดะ - เหรอจ๊ะ? เพราะต้องเกาะติดซาร่าตลอด ของตัวเองเลยคิดว่าทำออกมาดูธรรมดาๆน่ะ…

ไม - สมเป็นคาเอเดะซังออกนา การตกแต่งตรงนี้ก็เรียกคะแนนดีด้วย…


ระหว่างที่คุยกับคาเอเดะซังเรื่องช็อกโกแลตที่เสร็จ ก็มีเสียงเฮดังออกมา


เอริส - ดูสิๆ~ ชิซึคุ! ฮ้า~ ทำออกมาได้บิวตี้ฟูลเลยล่ะ♡

ชิซึคุ - เอริสโหวกเหวกเกินไปแล้วนะคะ…..แต่สำหรับทำครั้งแรกก็ถือว่าออกมาได้ดีนะคะ

เอริส - หุๆๆ ใช่ม้าา♪


เอริสซามะตอนแรกเอาช็อกโกแลตตั้งไฟในหม้อตรงๆ ก็เลยล้มเหลวครั้งใหญ่

แต่ช็อกโกแลตที่ทำใหม่จากนั้นท่าทางจะสำเร็จเลยล่ะ


ไม - กะแล้วคนมือฝีมือเนี่ย คนละเรื่องเลยแฮะ….


แล้ว….เรโอเป็นไงน้า?

ทำออกมาได้ดีรึเปล่านะ?


เรโอ - เฮ้อ…..


เรโอกำลังถอนหายใจเฮือกใหญ่อยู่หน้าช็อกโกแลตที่ตัวเองทำ

ผลลัพธ์ท่าจะออกมาไม่หอมหวานซะแล้วสิ


ขณะกำลังจะส่งเสียงเรียกแผ่นหลังนั้น ผมสีทองนั้นก็มาอยู่ตรงหน้าเรา


ไม - เอ๋?

เอริส -เรโอ♪

เรโอ - อะ อะ อะ อะ อะไรเล่าา


ถูกเอริสซามะส่งเสียงเรียกจากข้างหลัง เรโอก็ส่งเสียงสั่นออกมาอย่างเห็นได้ชัด


เอริส - เอ้า นี่

เรโอ - ห้ะ?


บนมือของเอริสซามะมีช็อกโกแลตที่ทำเสร็จใหม่ๆ ใส่ในถุงโปร่งใสผูกด้วยริบบิ้น


เอริส - เอ้า รับไปเร็วๆ ซี่

เรโอ - อะ...อะไร? ฉันน่ะมีไมอยู่แล้วนะ…..

เอริส - ไม่ใช่แบบนั้น ช็อกโกแลตสำหรับเพื่อนไง♪  พวกเราเป็นเพื่อนกันใช่ม้า?

เรโอ ー ช็อกโกแลตสำหรับเพื่อน…


หน้าเรโอก็สดใสขึ้นมา

ท่าทางมีความสุขมากเลยล่ะ

แล้วก็เอาช็อกโกแลตที่ได้มาไปเทียบดูกับช็อกโกแลตที่ตัวเองทำ


ไม - เอ๋?


จู่ๆ เรโอก็ชี้มาทางช็อกโกแลตที่เราทำ


เรโอ - ไม ขอไอ้นี่ได้มั้ย

ไม - ก็ได้อยู่หรอก แต่ทำไมล่ะ

เรโอ - ฉันก็อยากให้เอริบ้าง ช็อกโกแลตสำหรับเพื่……..

ไม - เอ๊ะ แต่อันที่ฉันทำจะดีเหรอ?

เรโอ - ก็อันที่ฉันทำมันห่วยนี่นา…


ถูกพูดแบบนั้น เราก็เลยมองช็อกโกแลตของเรโอให้ดี

ทั้งรูปร่างเบี้ยวๆ แถมการตกแต่งด้วยน้ำตาลสีๆ ก็ออกมาหยาบๆ เรียกได้ว่าไม่น่ารักเลย ก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ


เรโอ - ฉันเอาอันนี้ก็ได้น่าเรโอ

เรโอ - อ๊ะ!


เอริสซามะชี้ไปทางช็อกโกแลตที่เรโอทำ


เอริส - เรโอ ขออันนี้หน่อย♪

เรโอ - ขะ...เข้าใจแล้ว… ถ้าพูดถึงขนาดนี้ล่ะก็….


เรโอส่งช็อกโกแลตที่ใส่ในถุงโปร่งใสแบบเดียวกับเรโอให้


เรโอ - ชะ...ช็อกโกแลตสำหรับเพื่อน...อาจจะไม่ค่อยอร่อยนะ

เอริส - ไม่หรอก ไม่เกี่ยวเลย ขอบคุณนะ ดีใจมากๆ เลยล่ะ เรโอ

เรโอ - เอริส…..

ไม - คิกๆๆ


โล่งอกไปทีนะเรโอ

เอริสซามะดูมีความสุขมากเลย


สมาชิกทั้งหลายที่อยู่รอบๆ ก็คอยมองการแลกเปลี่ยนครั้งนี้ด้วยความห่วงใย


และแล้วงานวาเลนไทน์ก็ถูกจัดได้อย่างปลอดภัยหายห่วง

ช็อกโกแลตที่ทุกคนทำได้รับความนิยมอย่างล้นหลาม คึกคักไม่แพ้งานคริสต์มาสเลยล่ะ

แล้วเพื่อให้ได้ช็อกโกแลตจากคนที่เล็งไว้ ก็เลยวุ่นวายกันใหญ่


ไม - ครั้งนี้ก็ผ่านไปด้วยดีเนอะเรโอ


พอหันกลับไปก็ไม่เห็นเรโอ


ไม - อะ อ้าว? เรโอไปไหนแล้วว

เรโอ - มะ...ไม~

ไม - ได้ยินเสียงแต่ไม่เห็นตัว…..หรือว่าเรโอจะตัวหดเล็กลงซะแล้ว


ค้นหาในกล่องที่มีช็อกโกแลตอยู่


ไม - เรโอ~ อยู่ไหนเอ่ย? ออกมาซะดีๆ~

เรโอ - ไมบ้าที่สุด จะไปอยู่ในที่พรรค์นั้นได้ไง ทางนี้ย่ะ


ได้ยินเสียงเรโอจากท่ามกลางฝูงชน

เรโอถูกนักเรียนมากมายรุมล้อมอยู่


ไม - ฮิๆๆ ฮอตสุดๆ เลยน้า


พอแทรกเข้าไปข้างได้ ก็เห็นทุกคนกำลังรุมช็อกโกแลตของเรโอ


เด็กสาว A - เรโอซามะค้า~ ขอช็อกโกแลตทีค่า

เด็กสาว B - ขอให้ฉันด้วยค่ะ

เรโอ - กำลังจะแจกให้…..ตามคิวสิ


เรโอถึงจะบ่นแต่ก็หน้าแดงแจกช็อกโกแลตไป


ไม - ถึงจะอายแต่ก็ดีใจสิน้า


เพราะช็อกโกแลตทำออกมาไม่ดีเท่าไหร่ ก็เลยกลุ้มว่าจะไม่มีใครเอาช็อกโกแลตไป…..


ไม - โล่งอกไปทีเนอะ เรโอ


พอกระซิบกระซาบกัน ก็ได้รับเสียงกรี๊ดกร๊าดจากกลุ่มคนที่รับช็อกโกแลตไป


เด็กสาว A - ช็อกโกแลตที่เรโอซามะทำ….แตกต่างจากของท่านอื่นเลยนะคะเนี่ย!

เด็กสาว B - ใช่ รูปร่างที่ไม่เหมือนใคร ถึงเรียกว่าช็อกโกแลตทำมือไงล่ะ♪

เด็กสาว C - ทั้งที่เป็นช็อกโกแลตเหมือนกัน แต่รายละเอียดปลีกย่อยแต่ละชิ้นไม่เหมือนกันดีจังเลยน้า

เรโอ - …………….

เด็กสาว A - ดูสิ ข้างบนเต็มไปด้วยผงน้ำตาลให้ฉันขนาดนี้เลย

เด็กสาว B - ของฉันไม่ค่อยมีเลย….เป็นแบบธรรมดาล่ะ

เด็กสาว C : ช็อกโกแลตที่แตกต่างกันแต่ละชิ้น อัดแน่นไปด้วยความรู้สึกของเรโอซามะสินะ

ไม - อะ...เอ่อ….


ถึงจะฟังดูว่าพูดสุภาพและเรียบร้อยหรอก...แต่นี่มันเสียมารยาทไม่ใช่เรอะ

อีกด้าน เรโอกำลังสั่นอยู่


แย่ล่ะ…..


ไม - ระ...เรโอ ทุกคนชื่นชมด้วยแหละ ดีจังเลยน้า~

เรโอ - ฮึ่ยยย ไม่ดีสักนิดเลยย่ะ!!

ไม - กะ...กะแล้ว

เรโอ - ปัดโธ่ ไม่ให้ช็อกโกแลตแล้ว

เด็กสาว A - อ๊ะ เรโอซามะทำอะไรเหรอคะ

เด็กสาว B - ได้โปรดคืนช็อกโกแลตมาเถอะค่ะ


เรโอเอาช็อกโกแลตที่ตัวเองทำคืนมาก็เริ่มกินทันที


เรโอ - ของพรรค์นี้นะ ฉันจะทานให้หมดเล้ย

เด็กสาว A - อ๋าา ช็อกโกแลตที่อุตส่าห์ได้มา…..

เด็กสาว B - เรโอซามะกำลังโกรธอะไรหรือคะเนี่ย….


ทุกคนซึมหลังจากถูกเรโอแย่งช็อกโกแลตไป


ไม - อะ...เอ่อ… ถ้าไม่รังเกียจเอาของฉันไปนะ


แจกช็อกโกแลตของตัวเองให้คนที่ถูกเรโอแย่งช็อกโกแลตไปพลางขอโทษไปพลาง


เด็กสาว A - ขอบคุณมากค่ะไมซามะ

เด็กสาว B - ช็อกโกแลตของไมซามะทำออกมาได้สวยงามเลยค่ะ…..

เด็กสาว C - ขอสักคำหน่อยนะคะ….อ๊า อร่อยมากเลยล่ะค่ะ

เด็กสาว A - งั้นฉันด้วย…..อร่อยจังเลยค่ะ


เรโอที่กำลังกินช็อกโกแลตของตัวเองอยู่มองมาทางเราด้วยท่าทางไม่พอใจ


เรโอ - อะ...อะไรเนี่ย เอาแต่ชมไมอยู่ได้ เฮอะ

ไม - น่าๆ


พูดแบบนั้นเราก็ชิมช็อกโกแลตที่อยู่ในมือเรโออันนึง


เรโอ - อ๊ะ

ไม - ช็อกโกแลตของเรโอก็ไม่ได้แย่นี่นา อร่อยออก♡

เรโอ - ขะ...ของไมก็….

ไม - อะไรเหรอ?

เรโอ - ช็อกโกแลตของไมก็เอามาให้ฉันด้วยสิ

ไม - แน่นอน หลังจากนี้เดี๋ยวเอาให้เรโอจ้า♡




แล้วหลังจากนั้นงานวาเลนไทน์อันเหน็ดเหนื่อยก็สำเร็จลงอย่างงดงาม

หลังจากกิจกรรมจบลง ก็ตกลงเรื่องที่จะทำนิดๆหน่อยๆกับสมาชิกเตรียมงานคนอื่น….


เรนะ - ยินดีด้วยงานวาเลนไทน์สำเร็จนะจ๊ะ ทุกคนพยายามได้ดีมากเลยล่ะ

เรนะ - ถึงจะนิดหน่อย แต่เตรียมเครื่องดื่มกับขนมไว้ให้ จากนี้ทุกคนก็ทานด้วยกันล่ะ


อาจารย์เรนะพูดค้างไว้แล้วก็กลับห้องพักอาจารย์ไป


ริสะ - อาจารย์เรนะท่าทางจะงานยุ่งไม่เปลี่ยนเลยนะคะเนี่ย

ยูนะ - นั่นสินะ แต่ว่าอุตส่าห์เตรียมให้ขนาดนี้ ฉะนั้นมาสนุกให้เต็มที่กันเถอะจ้ะ

ซาร่า - ถ้างั้นก็คัมปาย~!


ทุกคนชนแก้วกันด้วยแก้วกระดาษ


นานามิ - ขนมที่อาจารย์เรนะเตรียมไว้ให้มีแต่ของจากร้านที่ลงแนะนำในนิตยสารทั้งนั้นเลยนะเนี่ย

ชิซึคุ - ได้ยินมาว่าร้านขนมเหล่านี้ต้องจองล่วงหน้าแล้วไม่ค่อยมีโอกาสได้มาเท่าไหร่เลยนี่คะ

เอริส - อย่างนั้นเหรอ~ ทานไปไม่ได้รู้อะไรเลยนะเนี่ย


เรโอก็มีฐานะ แต่อาจารย์เรนะเนี่ยมีความรู้สึกว่าสูงขึ้นไปกว่านั้นอีก


ระหว่างที่กินเอแคลร์ที่น่ารักเกินกว่าจะกินลง ก็มองไปที่เรโอที่ท่าทางมีความสุขที่ถูกห้อมล้อมด้วยขนม


เรโอ - ง่ำ...ง่ำ….


หืม ถูกเหมือนจะหยุดขยับแล้ว

เรโอมองไปรอบๆ ลุกลี้ลุกลน

แล้วก็หยิบมาเดอลีน แล้วก็ถือเดิน จากนั้นก็แอบใส่กระเป๋า


ไม - ปัดโธ่ ยัยเด็กคนนี้

เรโอ - หุๆๆ อันนี้ก็น่าอร่อยแฮะ

ไม - ทำอะไรอยู่จ๊ะ

เรโอ - มะ...ไม…. มะไม่ได้ทำอะไรซะหน่อย

ไม - ส่งกระเป๋าที่ตุงๆ นั่นมาซะ

เรโอ - ไม่ได้ ถึงจะเป็นไมก็ให้ไม่ได้

ไม - อะไรเล่า


ซาร่าจังบ่นพึมพำอยู่ข้าง ๆ พวกเราที่โหวกเหวก


ซาร่า - แต่ว่าเท่านี้อีเวนท์ใหญ่ก็จบลงแล้วสินะ…..

คาเอเดะ - นั่นสิ หลังจากสอบปลายภาคจบลง ต่อไปก็พิธีจบการศึกษาสินะ… อ๊ะ ชิซึคุซามะกับเอริสซามะก็จบการศึกษาด้วยนี่นะคะ

เรโอ - …………..


เรโอหยุดเคลื่อนไหว โอาสนั้นก็เลยแย่งกระเป๋าเรโอมาได้


ไม - เอ้า หยิบมาจริงด้วย ไหนๆ เรโอเนี่ยตะกละเกินไปแล้วนะ ไม่ดีต่อตัวเองนะ…..เรโอ?

 

เรโอ - จบการศึกษา…..เนี่ย……

ไม - เรโอหรือว่าจะ…..?


ลืมเรื่องการจบการศึกษาของพวกเอริสซามะไปรึไง?


ซาร่า - เหงาขึ้นน่าดูเลยน้า ถ้าทั้งคู่ไม่อยู่แล้วน่ะ


เรโอตัวสั่นเพราะคำพูดของซาร่าจัง


ไม - ไหวมั้ย….เรโอ?


เรียกเรโอที่สีหน้าดูแย่


เรโอ - ไม…...ต้องแยกกับเอริสในอีก 1 เดือนสินะ

ไม - อะ...อื้ม…...นั่นสินะ

เรโอ - งั้นเหรอ อย่างนี้นี่เอง….


เรโอมองไปทางพวกเอริสซามะที่กำลังคุยกับทุกคนอย่างสนุกสนาน ด้วยสีหน้าที่ดูเหมือนจะร้องไห้

 
อ่านต่อ Reo & Mai Route Part 3 (จบ)

その花びらにくちづけを ミカエルの乙女たち by ゆりんゆりん สปอยล์ฉบับภาษาไทยโดย satoru.exteen.com

เหตุการณ์ต่อจาก Common Route จะมีทั้งหมด 6 Routes
-  Risa & Miya Route part1 | part2 | part3 | part4 | part5 (END)
-  Reo & Mai Route *** ตอนนี้อยู่ใน Route นี้ ***
- Eris & Shizuku Route
- Sara & Kaeda Route
-  Yuuna & Nanami Route
- Takako & Runa Route 

ซึ่งทั้งหมด 6 Routes เหตุการณ์เกิดขึ้นในช่วงเวลาเดียวกัน (คริสต์มาส-วาเลนไทน์-จบการศึกษา) แต่จะมีรายละเอียดปลีกย่อยแตกต่างกันออกไปแต่ละคู่

อ่านตอนเก่า ๆ ได้ที่
 
Common Route
part1 | part2 | part3 | part4 part5 | part6 | part7 | part8 | part9 | part10 | 
part11 | part12 | part13 | part14 | part15 | part16 | part17 | part18 | part19 | part20 |
 
 
_______________________

Reo & Mai Route Part 1 

(บทที่ 79-81 ของเกม)

 

เรโอ - ไม งานจบแล้วเรามีปาร์ตี้กันสองคนนะ

ไม - รู้แล้วล่ะจ้า ของขวัญคริสต์มาสก็…….แน่นอนว่าเรโอล่ะนะ♡

เรโอ - มะ ไม่รู้ด้วยล่ะ ขืนทำตามใจตัวเองล่ะนะ…. 

ไม - จ้า~♡

--- ข้ามช่วงอีเวนท์คริสต์มาสไปนะ เพราะเหมือนเดิม... ---


อีเวนท์คริสต์มาสอันแสนวุ่นวายก็จบลง

หลังจากนั้นก็ไปซื้อของที่ร้านค้าใกล้ ๆ กันสองคน แล้วก็คริสต์มาสดินเนอร์ที่คิดไว้กัน

เพียงแต่ด้วยที่เจ้าหญิงของทางนี้นั้นอารมณ์ไม่ดีเอาซะเลย เอาแต่พูดบ่นระหว่างแบกถุงกับข้าว


เรโอ - ทั้งที่จะซื้อของระหว่างกลับจากโรงเรียนได้ทีเดียวแท้ๆ ทำไมต้องกลับบ้านก่อนรอบนึงล่ะไม?

ไม - แล้วคิดว่ายังไงล่ะ?

เรโอ - ฉันเป็นคนถามนะยะ

ไม - ฮุๆๆ ไม่รู้สิน้า ก็เมื่อกี้ตอนที่เรโอซื้อกับลุงขายเนื้อ คุณลุงเค้าดูท่าทางดีอกดีใจนา

เรโอ - จริงด้วยสิ… นอกจากไก่แล้วยังแถมโคร็อกเกะให้ด้วยนี่เนอะ

ไม - ใช่แล้ว นั่นแหละ!

เรโอ - หา?

ไม - เพราะเรโอเป็นคนซื้อนั่นแหละ แบบว่า  เด็กเล็กขนาดนี้แต่ถูกให้มาซื้อของให้งั้นเหรอ เด็กดีจังเลยนะหนู งั้นแถมให้หน่อยล่ะกัน ก็แบบนี้อ่ะแหละ♡

เรโอ - เดี๋ยวนะ….!?

ไม - แค่เครื่องแบบแหละน้าที่บอกอายุเรโอน่ะ

 

ไม - เอาล่ะ ต่อไปเป็นร้านขายผักกัน คุณลุงร้านนั้นใจดีกับเด็กและสัตว์มากเลยล่ะ แบบนี้คงแถมให้เยอะน่าดูเลยล่ะน้า~

เรโอ - มะ ไมบ้าที่สุดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!

 

 


เรโอ - ขอบคุณสำหรับอาหารค่า

ไม - อร่อยมั้ย?

เรโอ - อื้อ♡ พรุ่งนี้มาทานเค้กที่เหลือกันต่อเถอะ♪

ไม - อุ…. ใบหน้ายิ้มชื่นบานที่มีต่อเค้กเนี่ยน่ารักเกินทนชะมัด

ไม - เป็นแบบนี้อยากจะเลียแก้มนุ้มนุ่มมีที่ครีมติดอยู่จังเลยน้า

เรโอ - มะ ไมโรคจิตที่สุด จู่ ๆ พูดอะไรออกมาห้ะ


อ้าว? เมื่อกี้เผลอพูดออกไปเหรอเนี่ย

เรโอจ้องเขม็งมาทางเราสุด ๆ เลย


ไม - โทษที เห็นเรโอทำอย่างนี้แล้วหยุดจิ้นไม่ได้ แถมเผลอหลุดปากไปหน่อย♪

เรโอ - มีสติบ้างเถอะ…. แล้วที่สำคัญเรื่องนั้นล่ะ?

ไม - เรื่องนั้น?

เรโอ - เรื่องนั้นมันก็ต้องแน่อยู่แล้ว ก็วันนี้เป็นวันคริสต์มาสนี่

ไม - …แหม เรโอเองก็โรแมนติกผิดคาดนะเนี่ย

เรโอ - หืม? ...แล้วทำไมต้องเอาหน้าเข้ามาใกล้ด้วย

ไม - เห? ก็เชื้อเชิญทำเรื่องอย่างว่าวันคริสต์มาสไม่ใช่เหรอ♡ ความรักอันเปี่ยมล้นของเรโอผู้สุดแสนจะขี้อายที่จะมอบมาให้ทั้งหมดเนี่ย〜♪

เรโอ - ไม่ช่ายยยยยยยยย่ะ!! ของขวัญคริสต์มาสต่างหากเล่า เอาของขวัญคริสต์มาสมาซะเซ่

ไม - …..อะไรกัน

เรโอ - แล้วคิดอะไรบ้า ๆ ของเธอกันห้ะ ยัยหื่นกาม!


เรโอหันหน้าหนี

อ๊ะ สงสัยหยอกแรงไปหน่อยสิน้า

ก็เลยหยิบของที่ห่อไว้อย่างดีออกมาจากครัว แล้วส่งให้เรโอ


ไม - เอ้านี่เรโอ เมอร์รี่คริสต์มาสจ้ะ

เรโอ - อ๊ะ………


เรโอรับของที่ห่อไว้ด้วยท่าทีเขินอาย


เรโอ - งะ...งั้นจะรับไว้ล่ะกัน…. เปิดที่นี่เลยได้รึเปล่า?

ไม - อื้ม เป็นของที่เรโอชอบเลยด้วยนา

เรโอ - ที่ฉันชอบเหรอ?


เรโอ - น่ารักจัง...นี่ไมเป็นคนทำเหรอ?

ไม - แน่อยู่แล้ว แต่ก็ลำบากใช้ได้เลยล่ะน้า~


ที่เรียงรายอย่างสวยงามในกล่องนั้นก็คือคุกกี้และคัพเค้ก

แน่นอนว่าขนมที่เราทำเอง

ถึงมีปัญหานิดหน่อย แต่ก็ได้น้ำตาลไอซิ่งช่วยให้ดูน่ารักจนสมบูรณ์


เรโอ - แอปเปิ้ล หัวใจ แมว ดาว…

ไม - เรโอชอบของแบบนี้ใช่ม้า?

เรโอ - อื้ม….ชอบสุด ๆ เลยล่ะ...บางทีน่ะนะ


เรโอจ้องไปที่ขนมด้วยสายตาที่เป็นประกาย

ดีใจซะขนาดนี้ก็คุ้มค่าที่พยายามทำล่ะน้า….


เรโอ - ง่ำ ง่ำ ง่ำ …. งื้อ อร่อยดีจัง

ไม - ทานไปแล้วเรอะ!? เค้กเมื่อกี้ยังทานไม่หมดเลยนะ

เรโอ - ก็ฉันได้ของมาแล้วนี่ ฉันไม่ใช่พวกทิ้งไว้ทานทีหลังซะด้วย

ไม - ไม่ได้ ริบไว้จนกว่าพรุ่งนี้ล่ะกัน ทานเยอะไปแล้วน่า

เรโอ - ฮึ่ยยยยยย…. ไมขี้โกง

ไม - ช่วยไม่ได้ล่ะน้า… ถ้าสักชิ้นก็หยวน ๆ ล่ะกัน


คริสต์มาสทั้งทีนี่นา มาเข้มงวดมากไปก็น่าสงสารออก


เรโอ - ขอบคุณนะไม… ง่ำ ง่ำ ง่ำ ♡

ไม - อ๋าาา นี่ทานไป 3 ชิ้นแล้วนี่นา เรโอ!!

เรโอ - ก็มันอร่อยนี่นา ♡

ไม - ให้ตายสิ….ชมอย่างนี้ฉันก็พลอยใจอ่อนไปด้วย….


 


ไม - ปีนี้เองก็ใกล้จะจบลงแล้ว…. ปีนี้มีอะไรเกิดขึ้นหลายอย่างจริง ๆ นะ

เรโอ - อื้ม ได้พบกับไมด้วย

ไม - สำหรับฉันเรื่องที่ได้พบกับเรโอคงเป็นเรื่องที่ใหญ่สุดแล้วล่ะมั้ง…

ไม - นักเรียนใหม่ทีเป็นปรากฏการณ์แห่งมิคาโจ น่ารักแท้ ๆ แต่กลับเป็นสัตว์น้อยดุร้าย เรโอ

ไม - ระหว่างที่ใครก็ไม่รู้หนี ก็มีสาวสวยผู้รักความยุติธรรมคนหนึ่งที่เป็นคนหยุดเธอที่เอาแต่วิ่งหนี ซาวากุจิ ไม

ไม - หลังจากเรื่องที่บ้านคลี่คลายลงแล้ว รู้สึกตัวอีกทีความรักของทั้งสองก็เบ่งบาน…. อะไรแบบนี้แอร้ย♡

เรโอ - ปัดโธ่ อย่ามากอดแล้วพูดอะไรบ้า ๆ เซ่~

ไม - อ้าว ที่ฉันพูดมันมีอะไรผิดพลาดงั้นเหรอ!?

เรโอ - ผิดทั้งหมดเลยย่ะ! ไมน่ะแหละที่ตกหลุมรักฉันที่เป็นนักเรียนใหม่น่ารักตั้งแต่แรกพบ แล้วก็เป็นฝ่ายไล่ตามไม่ใช่เหรอ!


[คนแปล : จำได้ว่าไม่ได้เล่นเกมมาแบบนี้….ทั้งสองแบบเลย ฟฟฟฟฟฟ]


ไม - ยังไงก็ตามตอนนี้ฉันก็ใจตรงกันกับเรโอแถมหวานชื่นกันมากด้วย….ใช่มั้ยเนอะ?

เรโอ - ...อืม เอาเถอะ….ก็แบบนั้นอยู่หรอกนะ


ถ้าหากเรโอไม่ได้มาเข้าเรียนที่มิคาโจ… ฉันก็คงใช้เวลาค่ำคืนนี้ฉลองคริสต์มาสกับครอบครัวตามเคย


ไม - การที่ได้พบใครสักคนมันเป็นเรื่องที่มหัศจรรย์จังเลยเนอะ... เรโอ

เรโอ - ...นะ นั่นสินะ

 

 (คนแปล: อยากจะเปิดเพลงนี้ประกอบ  https://www.youtube.com/watch?v=VjBo1MzleSE ........ไม่ใช่ล่ะ)

 


เรโอเวลาพูดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาจะดูใจอ่อนขึ้นมา


ไม - ช่วงหลังที่ถูกเลือก Best Couple นี่จะโวยวายหนักนะเรา

เรโอ - ก็นะ… ช่วยไม่ได้นี่ เพราะงานกรรมการเตรียมกิจกรรมนี่นา

ไม - แต่เรโอก็พยายามได้ดีนะ

ไม - แบบนี้เรโอก็เลยได้เพื่อนดีๆ เยอะแยะ ดีแล้วล่ะ

เรโอ - ….เพื่อน? หมายถึงอะไร?

ไม - เอ๊ะ ไม่เข้าใจเหรอ

เรโอ - ไม่เข้าใจน่ะสิ


สีหน้าแบบนี้คงไม่เข้าใจจริง ๆ

ตอนเตรียมงานกิจกรรมด้วยกัน ก็มีความรู้สึกว่าคนอื่นใน Best Couple เป็น “เพื่อน” นี่นา

ได้ไปเข้าค่ายด้วยกันบ้าง จากนั้นก็พูดคุยด้วยกันบ้าง ทะเลาะกันบ้าง แต่ก็ดูสนุกสนานแท้ ๆ

สำหรับยัยนี่ยังไม่เรียกว่าเพื่อนรึไงน้า….


เรโอ - ตอนนี้ฉันมีไมอยู่แล้วนี่นา….ไมเป็นคนที่คุยได้ด้วยเสมอ

เรโอ - เพราะงั้นเพื่อนอะไรนั่นไม่ต้องการหรอก

ไม - เรโอ……


[ ไมเห็นเรโอพูดอะไรน่ารักแบบนี้เลยทนไม่ไหว … หมดกัน ฟฟฟฟฟฟ บาย ไม่แปลแล้ว // โอเคตัดบท ]


แล้วพวกเราก็นอนกอดกันบนเตียงทั้ง ๆ อย่างนั้น


เรโอ - เฮ้อ….วันนี้ช่างยาวนานจังเลยน้า…..

ไม - ก็เป็นคริสต์มาสที่พิเศษนี่นา

เรโอ - อื้ม……….งืม…...งือ………..

ไม - ตายจริงเรโอ… หลับไปแล้วเหรอ? เหนื่อยสินะ


ไม - เรโอมีแค่….เรางั้นเหรอ


เพราะเป็นแฟนกัน การอยู่เคียงข้างกันมันก็เป็นเรื่องต้องทำอยู่แล้วก็จริง


ไม - แต่เรื่องนั้นก็ส่วนเรื่องนั้น ยังไงมีเพื่อนก็เป็นเรื่องดีอยู่แล้วล่ะ…


จนถึงตอนนี้ฉันเองก็เป็นทั้งเพื่อน ทั้งเพื่อนสนิท ทั้งแฟน

เป็นให้ทั้งหมดแล้วก็จริง แต่ถ้าความรู้สึกที่ทำเพื่อเรโอล่ะก็…

 

ฉันมองจ้องไปยังเรโอที่กำลังหลับอยู่


ค่ำคืนนี้เด็กหลายคนคงเผลอหลับกันไประหว่างรอซานต้าแล้วสินะ

ของเราเป็นเพราะรู้ว่าพ่อแม่เป็นคนแอบเอามาวาง เลยได้รู้ตัวตนของซานต้าเร็วก็เถอะ


ไม - แต่บางทีก็อยากจะลองขอพรซานต้าดูบ้าง….เพื่อแฟนที่น่ารักคนนี้

ไม - ยังไงก็ตาม…ขอให้เรโอได้มี “เพื่อน” จริง ๆ ซะที

เรโอ - งือ…..งืม…...ไม……….

ไม - ละเมอยังเรียกชื่อฉันซะด้วย….จะน่ารักไปแล้วนะ♡


เรโอที่น่ารัก เรโอของฉัน

ถึงจะต้องไหว้วานคนอื่นให้ช่วยก็ดี ถึงจะชอบดูแต่ก่อปัญหาก็เถอะนะ

 

 

ไม - ยังไงต้องทำให้เรโอมีเพื่อนให้ได้….เอาล่ะ

 

---------------------------------------------

 

เรโอ - อ๊า ทานไดฟุกุเย็นในห้องที่เปิดฮีทเตอร์ท่ามกลางหน้าหนาวที่แหละเยี่ยมไปเลย~

หยุดฤดูหนาว
ช่วยที่บ้านทำความสะอาดใหญ่บ้านบ้าง จัดของบ้าง บางวันก็เลยมาหาเรโอที่ห้องไม่ได้
เวลาฉันไม่อยู่ด้วยก็เลยเหงา

 

 

กดอินเตอร์โฟนก็แล้ว เลยเข้ามาด้วยกุญแจสำรอง
แถมอากาศร้อนสุดๆก็เลยทนใส่โค้ทต่อไปไม่ไหว

จากนั้นก็ ----
ไม่กี่วันแท้ๆ เรโอก็เป็นเหมือนพวกหมกมุ่นอยู่ในโลกตัวเอง
นอนกลิ้งเกลือกในห้องด้วยเครื่องปรับอากาศ ทำหยั่งกะเป็นกลางหน้าร้อน
แล้วกินไอศกรีมด้วยท่าทางเอร็ดอร่อยไปด้วยนะ

ไม - เร-โอ-!!
เรโอ - อ๊ะ ไมกลับมาแล้วเหรอ? ไมจะทานไดฟุกุเย็นไหม? กาลิกาลิคุงรสสาลี่ก็มีด้วยนะ
ไม - ยะ...ยัย….บ้าาาาาาาาานี่--!!
เรโอ - ว้ากกกกกกกกกกก

 

ยังไงก็ริบรีโมทเครื่องทำความร้อนมาปิดก่อน

 

เรโอ - ทำอะไรของเธอน่ะ เดี๋ยวได้เป็นหวัดกันพอดีหรอก
ไม - งั้นก็เลิกทานไอศรีมสิห้ะ
เรโอ - โธ่…. ก็ปกติหน้าหนาวทุกปีต้องไปต่างประเทศนี่นา  อย่างน้อยขอแค่ความรู้สึกเหมือนอยู่ทางตอนใต้ก็ยังดี….
ไม - ที่นี่คือญี่ปุ่นต่างหากล่ะ….แบบนี้มันสิ้นเปลืองไปแล้วนะ
เรโอ - รู้แล้วล่ะน่า…..

 

เรโอเหมือนแอบอะไรอยู่ข้างหลังมือ

 

ไม - เรโอ...นั่นน่ะอะไร
เรโอ-  ไม่มีอะไรนี่ นี่มันของส่วนตัวฉันน่า
ไม -  ของส่วนตัวอะไรกันเอามาให้ดูเถอะน่า~
เรโอ - ไม่เอา
ไม - เอามาให้ดูซะสิ เรโอเป็นของฉันนะ ฉะนั้นของของเรโอก็คือของของฉันสิ
เรโอ - เหตุผลบ้าอะไรเนี่ย พิลึกชะมัด
ไม - ไม่แปลกซะหน่อย แถมถ้าเป็นเรโอล่ะก็เรื่องรูปร่างและสีของตรงนั้น ฉันสามารถบอกได้หมดทุกรายละเอียดเลยล่ะ~

เรโอ - อึ่ก!! ยัยไมหื่นกาม
ไม - เรโอที่คิดจะมีเรื่องปิดบังกับฉันน่ะ…...ยังเร็วไป 100 ปีน่า~
เรโอ - ฮึ่ย ยัยไมโรคจิต ยัยบ้า!

 

ช่วงทีเผลอ ก็เลยแย่งของในมือเรโออกมาได้

 

ไม - นี่มัน………..
เรโอ - ยะ อย่าน้าาาาาา
ไม - เครื่องทำ…….น้ำแข็งไสเรอะ?

 

เป็นเครื่องทำน้ำแข็งไสรูปหมีที่ช่วงหน้าร้อนจะเห็นอยู่ตามร้านขายอุปกรณ์

 

ไม - มีของแบบนี้อยู่ในบ้านด้วยเรอะ?
เรโอ - …...มะ มีน่ะสิ
ไม - อย่าบอกนะ...ว่าซื้อมาน่ะ? ในฤดูนี้เนี่ยนะ
เรโอ - ….อะ อื้อ เพื่อให้สัมผัสถึงความเป็นประเทศตอนใต้ มันก็ต้องของอย่างนี้….
ไม - จะ...จะบ้าไป...ถึงไหนเนี่ย

 

แล้วไหงถึงเครื่องทำน้ำแข็งในกลางฤดูหนาว?
แถมในตู้เย็นยังมีกระทั่งน้ำเชื่อมหลากสีครบครันอีก

 

 

ไม - เรโอ…..ไปนั่งตรงนั้นเลยนะ!!
เรโอ - เอ๋------- ไมน่ากลัวอ่ะ……

ไม - ….เพราะงั้นขอริบรีโมทนี้ด้วยนะ
เรโอ - เอ๋
ไม - ฟังที่ฉันพูดเมื่อกี้ไปแล้วนี่นา ใช้ฮีทเตอร์อย่างสิ้นเปลืองไม่ได้นะ
เรโอ - ขะ...เข้าใจแล้วน่า

เรโอ - ….บู่ว
ไม - อย่าทำแก้มป่องแบบนั้นสิ

 

ฉันหยิบกระเป๋ากับเสื้อโค้ทออกมา

เรโอ - ของเยอะจังเลยนะ
ไม - ก็ชุดที่เอามาเปลี่ยนน่ะ ช่วยไม่ได้ก็เพราะชุดฤดูหนาวทั้งนั้นล่ะนะ
เรโอ - ให้ฉันช่วยเก็บมั้ย?
ไม - เอ๋ เรโอเนี่ยนะ?
เรโอ - อะไรเล่า แค่นี้เองฉันก็ทำได้น่า

 

ด้วยเหตุนี้เรโอก็เลยดึงสเวตเตอร์ของฉันที่อยู่ในกระเป๋าออกมาลวกๆ

 

ไม - อ๊ะ หยิบมาแบบนั้นได้ยืดกันพอดี

 

รีบเอากระเป๋าคืนจากมือของเรโอ

 

ไม - ฉะ...ฉันจะทำเอง...เพราะงั้นเรโอไปดูทีวีก็ได้นะ
เรโอ - งั้นตามนั้นล่ะนะ

 

ระหว่างที่พูดแบบนั้นเอง เรโอก็มาสอดส่องรอบๆตัวฉัน
ข้าวของถูกเรโอรื้อและเก็บเข้าไปอย่างรีบๆ
ในเวลานั้นเองแหละ

 

เรโอ - ฮุๆๆ ไม~ ขอรับไอ้นี่ไปล่ะนะ♪
ไม - อ๊ะ!

 

ในมือของเรโอคือรีโมทที่ริบไปเมื่อกี้

เพราะมัวแต่คิดถึงข้าวของที่ถูกหยิบไป เลยเข้าไปอยู่ในมือเรโอจนได้

 

ไม - ก็ว่าอยู่เรโอที่เกลียดทั้งการเก็บห้องและทำความสะอาดจะมาช่วยฉันเก็บของเนี่ยมันแปลกชะมัด
เรโอ - ชนะด้วยมันสมองใสๆเลยล่ะ~

 

เรโอถือรีโมทด้วยความภูมิใจชัยชนะ

 

ไม - ฮุๆๆ จะชนะรึเปล่าน้า

เรโอกดปุ่มตั้งหลายต่อหลายที แต่เครื่องปรับอากาศก็ไม่ทำงาน


เรโอ - เอ๋? …..อ้าว ใช้ไม่ได้
ไม - รู้ว่าจะเกิดอะไรแบบนี้ก็เลยเอาถ่านออกแล้วล่ะ
เรโอ - ฮึ่ยยย ไมยัยขี้ขลาด
ไม - ช่วยรักษ์โลกไงล่ะ♡
เรโอ - จะไปซื้อถ่านล่ะ~
ไม - ข้างนอกหนาวนา ปีนี้หนาวที่สุดปีนึงเลยล่ะ
เรโอ - ฮืออออออออออ

ไม - ทำให้ห้องมันร้อนขนาดนั้นแล้วจะทำอะไรล่ะ
เรโอ - ก็อยากทานไอศรีมนี่นา!
ไม - ถ้าอยากทำเพื่่อไอศรีมขนาดนั้น...ก็ทานซะมันทั้งๆที่หนาวไปสิ
เรโอ - ไอศรีมที่ทานตอนอากาศร้อนๆมันสุดยอดที่สุดแล้วล่ะ!!
ไม - งั้นก็ไปต้มน้ำในอ่างแล้วเข้าไปทานซะสิ!
เรโอ - ฮะ ฮึ่ย~~
ไม - ถ้าแค่นี้วันนี้จะให้ใช้ห้องอาบน้ำก็ได้นา
เรโอ - ขืนทำแบบนั้นไอศรีมก็ละลายกันพอดี
ไม - จะทำอ่างไอศกรีมเหรอ? กลิ่นวานิลาจากเรโองั้นเหรอ….ดีจังน้า
ไม - ก้นของเรโอรสไอศกรีม….อยากจะงับชิมดูบ้างจัง~♡
เรโอ - จะ...จะบ้าเรอะ ยัย หื่-น-ก-า-ม ไม

ไม - งั้นทานที่ห้องซะนะ
เรโอ - ทะ ทานตอนหนาวๆแบบนี้ ถ้าฉันเป็นหวัดหรือท้องเสียยังไงก็ได้เหรอ?
ไม - ได้สิ ถึงเวลานั้นฉันจะ~พยาบาลด้วยความรักเลยล่ะ…...หึๆๆ♡
เรโอ - เฮือก…….ดูน่ากลัวจัง
ไม - แล้วจะเอายังไงล่ะ?
เรโอ - …………..บู่ว

 

สรุปว่าไมตกลงเรื่องอุณหภูมิห้องกับเรโอ ให้สัญญาก่อนแล้วถึงคืนรีโมทไป

 

ไม - …..ปล่อยไว้จะทำอะไรบ้างก็ไม่รู้เลยนะเนี่ย


เรโอ - ไม~ มื้่อเย็นวันนี้คืออะไรเหรอ?
ไม - นี่ไปเรื่องมื้อเย็นแล้วเรอะ….
เรโอ - ก็ตอนไมไม่อยู่ก็เอาแต่ซื้อกินที่ชั้นใต้ดินห้าง ตอนนี้ก็เริ่มเบื่อแล้วอ่ะ
ไม - จ้าๆ เข้าใจแล้ว มีเนื้อที่ซื้อมาแช่เตรียมไว้อยู่แล้ว งั้นจะทำแฮมเบิร์กล่ะนะ
เรโอ - ว้าว จะรอน้า♪


เรโอเข้ามากอดจากข้างหลัง ผมอันนุ่มของเรโอมาโดนที่หลังคอทำให้รู้สึกจั๊กจี้

 

ไม - นี่ มันจั๊กจี้นา
เรโอ - หุหุหุ♪

 

ยิ้มที่น่ารักของเรโอ
พอเป็นอย่างนี้แล้วก็ดูเข้าหาง่ายปกติทั่วไปอยู่หรอก

 

ไม - ….จริงด้วยสิ เรโอ หยุดทั้งทีไปเที่ยวกับ Best Couple คู่อื่นกันมั้ย?
เรโอ - เอ๋ น่ารำคาญออก ข้างนอกหนาว ๆ ไม่เอาด้วยล่ะ อยู่ห้องกับไมดีกว่า
ไม - หรือว่าตั้งใจจะอยู่แต่ในห้องตลอดหยุดหน้าหนาวเรอะ
เรโอ - อื้อ ทานอาหารที่ไมทำให้ด้วย♡
ไม - เฮ้อ~

 

 

ไอ้การมาอ้อนเรามันก็ดีอยู่
แต่มาคิดดูแล้วขืนให้เรโอเป็นอย่างนี้ต่อไป ก็จะไม่มีเพื่อนกันพอดีสิ

กับเพื่อนร่วมชั้น ก็ดูคุยได้อย่างคุ้นเคยกว่าเมื่อก่อนก็จริง
แต่ทำตัวเหมือนเป็นมาสคอต “เรโอซามะน่าร้าก~” แบบนี้เนี่ย

 

 

ไม - แบบนี้ต้องเอาจริงแล้วสินะ...

 

หยิบมือถือออกมาโดยทันที ซึ่งมีเบอร์โทรศัพท์กับอีเมลอยู่ในรายชื่อสำหรับติดต่อกับสมาชิกเตรียมอีเวนท์ที่ได้รับมา 

 

ไม - ยังไงก็ต้องจัดการภายในหยุดฤดูหนาวเนีี่ยแหละ...

 

ทำให้เรโอมีเพื่อนเยอะ ๆ ….

 

ไม - อาจจะไม่ราบรื่นก็ได้มั้ง…
เรโอ - บ่นพึมพำอะไรของเธอน่ะไม
ไม - ไม่มีอะไรหรอก… คอยดูให้ดีนะเรโอ

 

พึมพำเบา ๆ ตั้งใจว่าจะทำให้สำเร็จล่ะ



แล้วก็เพื่อไม่ให้เสียเวลา ก็ทำการติดต่อคู่อื่น

ถ้ารวมฉันกับเรโอเข้าไปก็จะกลายเป็นแผนการไปเที่ยวกัน 4 คน….อีกนัยนึงก็คือดับเบิ้ลเดทน่ะนะ
ก็รู้ว่าเรโอต้องงอนแน่ ๆ อยู่หรอก

 

ไม - งั้น...ถ้าเรโออยู่นี่ จะไปสนุกกันแค่ 3 คนนะ
เรโอ - ดะ เดี๋ยวก่อนสิ ไม่ได้บอกว่าจะไม่ไปสักหน่อย
ไม - งั้นจะไปสินะ
เรโอ - ฮึ่ยยย ไมช่วงนี้มีแต่เรื่องร้ายๆ รู้ทั้งรู้ว่าฉันไม่ชอบคุยกับคนอื่นแท้ๆ

เริ่มจากไปกับคาเอเดะซัง ไปดูอีเวนท์ของซาร่าจัง
สมเป็นที่เป็นนางแบบคนดัง มีคนมาดูกันเยอะแยะเลยแฮะ

 

ไม - ว้าว ซาร่าจังเนี่ยฮอตสุด ๆ เลยนะเนี่ย มีแฟนคลับเยอะขนาดนี้เชียว
คาเอเดะ -  ด้วยเหตุนี้พักหลังเนี่ยก็ดูยุ่งขึ้นเป็นพิเศษด้วยล่ะจ้ะ

ไม - อ๊ะ ซาร่าจังมองทางนี้ด้วย เรโอเองก็โบกมือด้วยสิ?

 

พอมองกลับไป เรโอทำท่าทางเบื่อ

 

ไม - …..เรโอ?
เรโอ - เมื่อกี้ไมเอาแต่พูดซาร่าจงซาร่าจังอะไรอยู่ได้….บู่
เรโอ - ฉันน่ารักกว่าแท้ๆ
ไม - เธอเนี่ยน้า
คาเอเดะ - เอาน่า ๆ เรโอซังเองก็เหมือนตุ๊กตา น่ารักดีออกนะ

 

คาเอเดะซังช่วยตามน้ำอยู่หรอก แต่เรโอก็แสดงท่าทางไม่เป็นมิตรใส่

 

ไม - วันนี้เรามาให้กำลังใจซาร่าจังนะ ต่อให้เธอคิดเอาชนะก็ไม่ได้อะไรน่า
เรโอ - ไม่ได้จะเอาชนะอะไรสักหน่อย….เอาเถอะ ฉันกลับล่ะ
ไม - กลับคนเดียวเองไม่ได้ไม่ใช่เรอะ
เรโอ - ก็เรียกแท็กซี่ไงเล่า
ไม - ทำเรื่องสิ้นเปลืองอีกแล้ว รอเดี๋ยวสิ~ อ๊ะ ขอโทษนะคาเอเดะซัง
คาเอเดะ - ไม่หรอกจ้ะ… สวัสดีจ้ะ

ไม - เฮ้อ….ล้มเหลวสินะ

 

 


นานามิ - ยูนะซามะท่าทางน่าอร่อยนะคะเนี่ย♪
ยูนะ - ฉันหยิบมาให้นะ มีสตรอว์เบอร์รี่ที่นานามิชอบเยอะแยะเลยล่ะ 
นานามิ - เหรอคะ งั้นฉันหยิบบ้างนะคะ
ยูนะ -  ไม่เป็นไรจ้า เอามาหลากหลายเลย เราสองคนค่อยๆทานแบบพอประมาณกันเถอะ
นานามิ - ….ค่า♡
ไม - สนิทสนมกันดีเลยน้า...ทั้งคู่เนี่ย
ยูนะ - จ้ะ ไม่ว่าเมื่อไหร่พวกเราก็เลิฟเลิฟกันเสมอแหละจ้ะ
นานามิ - ธะ..โธ่..โอเน่ซามะเนี่ยล่ะก็…

 

 

วันนี้มาร้านบุฟเฟ่ต์เค้กกับคู่ยูนะซังกับนานามิจัง
ดูเหมือนทั้งคู่จะสั่งเค้กมาหลายประเภทแล้วแบ่งทานกันพอดีๆ
การกระทำสมกับเป็นคู่รักกันดี

 

 

ไม - เรโอจะเอายังไงดีล่ะ?
เรโอ - เอ อันนี้กับอันนี้แล้วก็อันนี้…
ไม - เรโอ แบบนี้มันหยิบเยอะไปไม่ใช่เรอะ?
เรโอ - ก็เป็นบุฟเฟ่ต์นี่นา หยิบแค่ไหนก็ไม่เห็นเป็นไรเลย
ไม - ค่อยๆหยิบทีละนิด แล้วพอกินหมดก็มาหยิบอีกก็ได้นี่
เรโอ - ยุ่งยากน่ารำคาญออก
ไม - เธอเนี่ยนะ…
ยูนะ - เอ่อ...ไมซังจ้ะ มาแถวนี้กว่านะ
ไม - เอ๊ะ?

 

ด้วยความที่เราทะเลาะกันตรงหน้าเค้ก ลูกค้าคนอื่น ๆ ก็เลยมาเข้าใกล้เค้กไม่ได้เลย

ไม - อ๊ะ…ขอโทษค่ะ…

[ทั้งคู่รีบตักเค้กใส่จาน 2-3 จาน แล้วรีบกลับโต๊ะ]

 


เรโอ - เฮ้อ….กินไม่ไหวแล้ว
ไม - ก็ฉันบอกแล้วไง แล้วทีนี้จะทำยังไงล่ะ
เรโอ - ก็ขอใส่กล่องกลับบ้านสิ
ไม - บุฟเฟ่ต์ทำอย่างนั้นไม่ได้หรอกย่ะ

นานามิ - อะ เอ่อ… ไมซามะคะ…
ไม - หืม?
นานามิ - เค้าเขียนไว้ว่า เค้กของที่นี่ หากทานเหลือจะถูกเก็บค่าธรรมเนียมน่ะค่ะ…
ไม - เอ๋!?

 

จริงสิ ก็รู้สึกว่าพักนี้ตามร้านมีกฎอย่างนี้เพิ่มขึ้นนี่นะ
เอาแล้วไงล่ะ!?

 

ยูนะ - นานามิ ยังทานเค้กไหวมั้ยจ๊ะ?
นานามิ - อึ่ก….ถึงจะเริ่มไม่ไหวแล้ว แต่ก็ยังพอได้อยู่ค่ะ
ยูนะ - ถ้างั้นทุกคนมาช่วยกันทานเค้กที่เรโอซังทานเหลือกันเถอะจ้ะ
ไม - ขอบคุณมากเลยนะยูนะซัง แล้วก็ขอโทษด้วย เรโอเธอเองก็ขอบคุณด้วยสิ
เรโอ - …..เพราะมันอร่อยแบบนี้เลยเก็บไว้ให้ไงล่ะ ทานได้ตามสบายเลยนะ
ไม - ไม่ใช่ซะหน่อย เร~โอ~

เรโอ - ขะ ขอบคุณนะ
ยูนะ - ไม่เป็นไรจ้ะ ไม่ต้องคิดมากหรอกจ้ะ

 

หลังจากนั้นด้วยความร่วมมือของทุกคนก็จัดการเค้กเรียบ
พลอยเอานึกถึงก่อนหน้านี้ที่ของหวานถูกฟาดเรียบตอนแข่งกันเลย

ร่างกายเท่านี้ของยูนะซังเนี่ยเอาเค้กไปเก็บไว้ตรงไหนน้า
ประมาณครึ่งนึงของเค้กที่เรโอเหลือไว้ที่บ้านเลยล่ะมั้ง ที่ยูนะซังฟาดเรียบ

 

นานามิ - ฟู่ว… ตะ...ตอนนี้เค้กคงพอแล้ว...ล่ะค่ะ
ไม - ขอโทษนะนานามิจัง…


ต้องพอแล้วล่ะเรื่องที่พาเรโอมาแค่ร้านบุฟเฟ่ต์อะไรเนี่ย

 

 

ริสะ - ก่อนอื่นจะเริ่มดูจากตรงไหนดีคะ?
มิยะ - ที่ที่เธอชอบก็ได้นี่นา
ริสะ - เอ่อ…. แล้วรุ่นพี่ล่ะคะ?


ไม - นั่นสินะ งั้นไปเดินดูอย่างพวกเสื้อผ้าดีกว่า เนอะ เรโอ
เรโอ - ….ถ้าไมว่าดีก็ดี

 

วันนี้มาช็อปปิ้งร้าน Outlet กับคู่ปี 1 อย่างริสะจังกับมิยะจัง
เรโอเป็นพวกไม่ค่อยสนใจอะไรตามเคยก็จริง แต่มิยะจังเองก็เป็นคนไม่ค่อยพูด บรรยากาศโดยรวมก็เลยดูอึดอัด

 

ริสะ - อ๊ะ เข้าร้านนั้นกันดูมั้ยคะ
เรโอ - เอ๋? ที่นี่ ฉันขอผ่านล่ะ
ไม - พูดอะไรแบบนั้นเล่า เข้าที่นี่ดูกันเถอะ
เรโอ - โธ่ เสื้อผ้าของที่นี่ไม่ใช่รสนิยมฉันนี่นา
ไม - ร้านที่เธอชอบก็เดี๋ยวไปไง ที่นี่ก็ไปเป็นเพื่อนคนอื่นเถอะน่า
เรโอ - บู่วววว

 

ตอนอยู่เรโอสองต่อสอง ฉันให้ความสำคัญกับร้านที่เรโอชอบ เพราะงั้นเรโอดูเหมือนจะไม่เข้าใจเรื่องของคนอื่นเท่าไหร่

แล้วก็หลังจากนั้นเอง

 

ริสะ - ทุกคนเริ่มเหนื่อยกันแล้วใช่มั้ยคะ? ดื่มชาที่คาเฟ่นี้กันมั้ยคะ?
เรโอ - ไม่เอาอ่ะ ปกติฉันต้องไปกินไอศกรีมร้านตรงนั้นล่ะ
มิยะ - …………………

 

มิยะจังไม่พูดอะไรออกมาเลย
แต่แบบนี้...คงโกรธแน่ ๆ เลยล่ะ?

 

ริสะ - ถ้างั้นไปทานไอศกรีมกันเถอะค่ะ ฉันก็ชอบเหมือนกันค่ะ
ไม - รู้สึกว่ารบกวน ยังไงต้องขอโทษด้วยนะจ๊ะ

 

วันนั้นก็เป็นประมาณนี้ทั้งวันเลย

 

 

ไม - ขอโทษนะคะที่มารบกวนกระทันหันนะคะ
ทาคาโกะ - ไม่หรอกจ้ะ แต่กิจกรรมปิกนิกอิสระหน้าหนาว ถ้าให้จัดการเองคนเดียวคงไม่ไหวแน่เลย ช่วยได้มากเลยล่ะจ้ะ
รุนะ - ถึงไม่มีคนอื่นนอกจากครูช่วย ฉันก็ทำเองได้อยู่หรอกนะ
ทาคาโกะ - ระ...รุนะ… ขอโทษนะจ๊ะซาวากุจิซัง
ไม - ไม่เป็นไรค่ะ ฮะๆๆๆๆ

 

 

เด็กอีโก้จัดแบบนี้ ทางนี้เองก็ชินอยู่เหมือนกัน
วันนี้ได้ขอติดตามไปปิกนิกหน้าหนาวของฝั่งแผนกประถมอย่างครูทาคาโกะกับรุนะจัง

 

ถ้าตามไปด้วยแบบนี้คงจะสนิทกันได้บ้างล่ะนะ
วันนี้เองก็คงไม่ราบรื่นตามคาดล่ะนะ
…..ก็คงแบบนั้นแหละ

 

เรโอตอนแรกก็ดูท่าทางจะสนุกสนานครื้นเครงกับอีกฝ่ายที่เป็นเด็กๆอยู่หรอก
แต่ความเห็นไม่ลงรอยกันเรื่องสถานที่กินข้าวเที่ยงกันกับเด็กแผนกประถมบ้าง ทะเลาะกับรุนะจังบ้างเล่นเอาพวกครูทาคาโกะเดือดร้อนเลย

 

 

เรโอ - โธ่เอ๊ย ทำไมฉันถึงโดนโกรธฝ่ายเดียวล่ะ
รุนะ - แน่ล่ะสิ เธออย่าดุร้ายใส่เพื่อนร่วมชั้นฉันสิ ทั้งที่เป็นพี่กว่าแท้ ๆ
เรโอ - เธอเองก็เด็กกว่า ช่วยให้เคารพฉันสักนิดสิยะ
ทาคาโกะ - พูดแบบนั้นไม่ได้นะรุนะ มาดีกันเถอะนะ?
รุนะ - …..ถ้าครูพูดแบบนี้ล่ะก็
ไม - เรโอก็ดี ๆ กันเหอะนะ
เรโอ - ไม่เอาล่ะ และประเด็นคือทำไมต้องมาปิกนิกอะไรกันตอนหนาว ๆ อย่างนี้ด้วย! ไม่เห็นจะสนุกเลย
ไม - ไม่ต้องคิดด้านลบซะขนาดนั้นน่า…...เอ้อ

 

 

โธ่ ไม่มีเหตุผลเอาซะเลย
วันนี้ก็จบแบบคว้าน้ำเหลวตามเคย

 

 

ไม - บางทีอย่างเรโอจะให้มีเพื่อนแบบปกติธรรมดาคงจะไม่ไหวล่ะมั้งเนี่ย เฮ้อ~

 

 

หนทางเลือนลางแบบนี้จะทำยังไงดีเนี่ย…

 

ในช่วงหยุดหน้าหนาว ไปดับเบิ้ลเดทกับ Best Couple คู่อื่น เป็นแผนการหาเพื่อนให้เรโอก็จริงอยู่
แต่ดูเหมือนจบแบบคว้าน้ำเหลวซะตลอด
ตอนเริ่มก็ทำท่าจะดีอยู่หรอก...แต่จู่ ๆ ก็หักมุม

 

 

 

 

ยังเหลืออีก 1 คู่ ซึ่งคือคู่ปีสุดท้ายอย่าง เอริสซามะกับชิซึคุซามะ

ถ้าครั้งนี้เป็นไปได้ด้วยดีก็คงดีอยู่หรอก…

เรโอ - หยุดหน้าหนาวแท้ ๆ ทำไมต้องมาโรงเรียนเล่า
ไม - ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่ ไม่ได้มาเรียนซะหน่อยน่า
เรโอ - ไม่เอา ฮีทเตอร์ไม่ค่อยทำงานแบบนี้ หนาวไม่ไหวแล้ว
ไม - ช่วยไม่ได้น่า นี่มันช่วงหยุดหน้าหนาวนี่
เรโอ - โธ่ งั้นกลับล่ะ
ไม - ไม่ได้ รุ่นพี่ทั้งคู่รออยู่นะ

 

 

จับด้านหลังคอของเรโอที่กำลังเดือดได้ที่ลากไปถึงหน้าห้องเรียนหนึ่ง
ถึงแค่คิดจะหนีระหว่างทาง แต่ก็ไม่ได้ต่อต้านอะไรล่ะนะ

 

 

ไม - ฟังนะ ชิซึคุซามะอุตส่าห์ชวนมาเข้าร่วมกิจกรรมชมรมทั้งที ต้องฟังรุ่นพี่ที่เป็นผู้ใหญ่นะ
เรโอ - ฉันไม่ได้สนอะไรพวกชมรมซะหน่อยนี่~
ไม - ไม่ลองไม่รู้หรอกน่า ถ้าลองแล้วอาจจะติดใจก็ได้นา
เรโอ - เรื่องลองน่ะเคยแล้วย่ะ เข้าชมรมที่ฮิตที่สุดของมิคาโจน่ะ
ไม - เอ๋!? โกหก ก่อนหน้านี้เคยเข้าชมรมด้วยเหรอ?
เรโอ - …..ชมรมกลับบ้าน

 

 

ที่มิคาโจเนี่ยไม่น่ามีชมรมที่ไร้ประสิทธิภาพที่จะฮิตที่สุดแบบนั้นหรอก

 

 

ไม - เร...โอ….
เรโอ - หวาาาาาา



(ไมเปิดประตูเข้าไป)

ไม - รบกวนหน่อยนะคะ


ชิซึคุ - ไมซัง เรโอซัง ยินดีต้อนรับจ้ะ
ไม - สวัสดีค่ะทั้งสองคน
เรโอ - …..สวัสดี
ชิซึคุ -  ถึงจะเร็วไปหน่อย แต่ในเมื่อคนมาครบแล้ว….งั้นจะเริ่มล่ะนะคะ
ชิซึคุ - ถ้าอย่างนั้น “กลุ่มวิจัยการละเล่นดั้งเดิม” จะเริ่มนะคะ ...เคารพ

 

(มีการเกริ่นหน่อยๆ ๆ ว่าเป็นกลุ่มที่ชิซึคุตั้ง และมีสมาชิกแค่เอริส ก็เลยคิดว่ามาเข้าร่วมกิจกรรมแบบนี้น่าจะเป็นเพื่อนกันได้)


เรโอ - แล้ว “กลุ่มวิจัยการละเล่นดั้งเดิม” อะไรเนี่ยมันคืออะไรล่ะ?
ไม - คือว่า….

 

ที่จริงเราเองก็ไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่ล่ะนะ
ก็เพิ่งมารู้ว่าที่มิคาโจมีชื่อกลุ่มอะไรแบบนี้อยู่ด้วยก็เมื่อหลายวันก่อนเอง

 

เอริส - ทั้งที่ไม่รู้เรื่องแต่ก็มาทำกิจกรรมเนี่ยนะ? ลำบากแย่เลยน้า
เรโอ - ฮึ่ม ก็ไม่เคยได้ยินนี่นา แถมก็ไม่ได้กลุ่มใหญ่อะไรนี่นะ
เอริส - ว่าไงนะ~
ชิซึคุ - เดี๋ยวเถอะเอริส เธอเองตอนแรกก็ไม่รู้เรื่องอะไรแล้วเข้ามาเหมือนกันไม่ใช่หรือไง?
เอริส - นั่นมัน….ก็จริงอยู่…..
ชิซึคุ - เรโอซังคะ “กลุ่มวิจัยการละเล่นดั้งเดิม” นี้ เป็นกลุ่มที่วิจัยเกี่ยวกับของเล่นและการละเล่นของญี่ปุ่นสมัยก่อน ก็ชมรมประมาณนี้น่ะค่ะ
เรโอ - หื-ม
ไม - ยะ...อย่างนี้เอง ถ้าเป็นการละเล่นญี่ปุ่น...ก็คงน่าสนุกล่ะเนอะ

 

ชิซึคุ - เพราะงั้นด้วยจำนวนคนเท่านี้….ลองเล่นคารุตะกันหน่อยมั้ยคะ?
ไม - คารุตะเหรอ...ให้ความรู้สึกถึงปีใหม่สมัยก่อนดีจังเลยนะคะเนี่ย
ชิซึคุ - ค่ะ งั้นจะได้อธิบายให้เอริสฟังอีกด้วยพอดีเลย

 

 

(แล้วก็อธิบาย)


ชิซึคุ - เอริสเข้าใจวิธีเล่นแล้วหรือยังคะ?
เอริส - อื้ม แน่อยู่แล้ว♪ อยากลองเล่นไว ๆ แล้วล่ะ
ชิซึคุ - ถ้างั้นฉันเป็นคนอ่านนะคะ ทั้งสามคนสามารถเรียงไพ่ที่ใช้หยิบได้มั้ยคะ
เรโอ - ฉันขอผ่าน ทั้งคู่ทำไปเถอะ
ไม - ทำไมล่ะ? ไม่เข้าใจวิธีเล่นเหรอ ง่ายออก
เรโอ - น่ารำคาญไงล่ะ
ไม - …...เรโอ

 

 

มาถึงขนาดนี้แล้วทำไมถึงไม่สนใจอีกล่ะเนี่ย
จะลองบังคับให้เล่น แต่เอริสซามะก็มาห้ามไว้

 

 

เอริส - ถ้างั้นตาแรกฉันกับไมซังมาแข่งกันดีกว่า♪ ทางนั้นดูไม่อยากแข่งด้วยนี่เนอะ

ไม - ค่ะ ตามที่เอริสซามะว่ามานั่นแหละค่ะ…
เอริส - หลายวันก่อนได้ดูอนิเมรอบดึกที่เล่นคารุตะกันด้วยล่ะ ไอ้นั่นน่ะสุดยอดเลยเนอะ ตอนหยิบเนี่ยไพ่ถึงกับบินฟิ้วเลย

ชิซึคุ - นั่นมันแบบบทกวี 100 คน* ไม่ใช่เหรอคะ?

 

 

(คนแปล: Chihayafuru สินะ....)

_______________________

อ่านประเภทของคารุตะแต่ละแบบได้ที่นี่ http://www.marumura.com/culture/?id=2531

_______________________


เอริส - งั้นเองเหรอ? แต่ว่าสุดยอดจังเลยน้า~ ที่คารุตะเร่าร้อนได้ถึงขนาดนั้นน่ะ

ชิซึคุ - เอริส วันนี้เราจะมาศึกษาการเล่นคารุตะนะ ที่ยืมมาเป็น “อิโรฮะคารุตะ” ต่างหากล่ะ ช่วยรักษาของด้วยนะคะ

เอริส - ชะ ชิซึคุโกรธอยู่งั้นเหรอ? เข้าใจแล้ว จะไม่เสียมารยาทแล้วล่ะ

ชิซึคุ - เอาล่ะ...เริ่มกันดีกว่า

 


ชิซึคุ - chiri mo tsumoreba yama to naru... (เศษผงถ้าทับถมกันก็กลายเป็นภูเขา)

เอริส - จ้า

ไม - อ๊ะ...ถูกคว้าไปได้อีกแฮะ

เอริส - ฮุๆๆ… ครั้งนี้ก็ตกเป็นไพ่ของฉันล่ะนะ♡

ชิซึคุ - เอริสมีดีแค่ปฏิกิริยาโต้ตอบดีแบบนี้เป็นจุดแข็งล่ะนะ

เอริส - ที่จริงถ้าสภาพพร้อมกว่านี้ก็อยากจะหยิบให้ได้มากกว่านี้ล่ะนะ


ชิซึคุ - จะอ่าน...อันต่อไปแล้วนะคะ

เอริส - จ้า~!

ชิซึคุ - tabi wa michitzure yo wa nasake (ไปเที่ยวต้องมีเพื่อน อยู่ในโลกต้องเห็นอกเห็นใจ)

เอริส - จ้า

เรโอ - ถูกแย่งไปได้อีกแล้ว...ทำอะไรของเธอน่ะไม


ตั้งแต่เริ่มเล่นคารุตะ เรโอก็ให้ความสนใจอยู่


ไม - ถึงจะถูกมองด้วยสีหน้าแบบนั้นแต่หยิบไม่ได้ก็คือไม่ได้ล่ะนะ อ๊ะ...อีกแล้ว


ถูกเอริสซามะแย่งต่อไปเรื่อย ๆ


เรโอ - อึ่ก….ฮึ่ยยยยย

เอริส - จ้า…. ฮุๆๆ ฉันหยิบได้อีกแล้วน้า

เรโอ - ไมมัวทำอะไรอยู่…. เอ้า ขยับมือไปตรงนั้นเซ่

เรโอ - โธ่ ถึงจะเป็นรุ่นพี่ ไมเองอีกนิดเดียวก็หยิบให้ได้สิ

เรโอ - อ๊าาา เมื่อกี้มือไมไวกว่าชัดๆ! ไมหยิบได้ต่างหากล่ะ!

ไม - ระ...เรโอ หยุดพูดเหอะน่า

เรโอ - จะให้หยุดพูดได้ยังไงเล่า เมื่อกี้มันล้ำเกินไปไม่ใช่เหรอ ผิดกฎชัดๆ

เรโอ - ฮึ้ยยย ถูกแย่งไปได้อีกแล้วนะ…..


ไม - …..เรโอ?


เรโอมายืนกอดแขนอยู่ระหว่างฉันกับเอริสซามะ


เรโอ - ไม เปลี่ยนตัวกัน!!

เอริส- ได้ซี่เรโอ จัดให้ตามคำขอ!!


ไม - อ๋า ถ้าเรโอยืดมืออีกก็ทันแล้วเชียว ไพ่ครั้งนี้ก็ตกเป็นของเอริสซามะแล้ว พยายามเข้าเรโอ พยายามยืดมือน้อยๆ ของเธอต่อไปนะ--

เรโอ - หนวกหูน่าไม! แล้วก็ห้ามพูดว่าเล็กหรือน้อยอะไรนั่นด้วย

ไม - เมื่อกี้ตัวเองยังเป็นคนเอาแต่บ่นอยู่ข้างๆ เลย~

เรโอ - นั่นน่ะช่างเถอะ ต่อไปฉันจะหยิบมาให้ได้เลย

เอริส - ฮุๆๆๆ จะทำได้ไหมน้า ทางฉันเองก็ไม่ยอมแพ้เหมือนกันนะ


เรโอ - กร๊าซซซซซ ฉันเซ่

ไม - จะ...จะไหวไหมนะ…..


(ไมก็คิดว่าทางเอริสนี่แกร่งจริงๆ)


เรโอ - ต่อไป เย้!

เอริส - หยิบได้แล้ว ว้ายยย อะไรของเด็กคนนี้ ปล่อยซี่


เรโอ - เมื่อกี้ยังไงฉันก็ไวกว่าชัดๆ

เอริส - อะ...อะไรกันเล่า ฉันเป็นคนหยิบแท้ๆ….


เล่นแบบมั่วๆซั่วๆกันแบบนี้ต่อไป แล้วครึ่งหลังก็เลย...


เรโอ - ชิโตกิ เอริส ปล่อยเซ่~ ไม่งั้นจะกัดล่ะนะ

เอริส - ทางนั้นสิต้องปล่อย ไม่งั้นจะจัดการยัยอกแบนล่ะนะ

เรโอ - เรื่องแบนมันไม่เกี่ยวย่ะ

ไม - นี่มันไม่เกี่ยวกับคารุตะแล้วนี่...จะตีกันแล้วนี่

 
 

ไม - ครั้งนี้ก็คง...ล้มเหลวล่ะนะ

ชิซึคุ - ทำสีหน้าแบบนั้นเป็นอะไรรึเปล่าคะ?

ไม - ก็สองคนนั้นเนี่ยสิคะ…

ชิซึคุ - …….


ชิซึคุซามะจ้องไปที่สองคนนั้น

ยัยนั่นเองก็ไม่ได้ทำให้แปลกใจเหมือนทุกที


ชิซึคุ - เอริสดูท่าทางสนุกมากเลยนะเนี่ย...รู้สึกเหมือนได้เพื่อนดีๆ มาแล้วน่ะค่ะ

ไม - …..เพื่อนเหรอคะ?

ชิซึคุ - ค่ะ พวกเราเป็นเพื่อนกันแล้วนี่คะ?

ไม - เพื่อนเหรอ……


เพื่อนกับเรโอ

พอได้ยินคำพูดแบบนี้ รู้สึกดีใจขึ้นมา

 

เรโอ - เธอนั่นแหละ หยิบมาได้กี่ใบก็ยังไม่รู้เลยนี่นา

เอริส - ถึงไม่นับก็เห็นๆ อยู่แล้วนี่ว่าชนะนี่จ๊ะ♪

เรโอ - ไม่เป็นแบบนั้นหรอกน่า!!


ไม - อ๊ะ


จะว่าไปถ้าฟังแค่นี้เหมือนเรโอจะทะเลาะอยู่ แต่สีหน้ากับน้ำเสียงแล้วดูกำลังสนุกเลยล่ะ


ไม - หรือว่าเรโอจะสนุกกับแบบนี้สินะ?



ชิซึคุ - แล้วก็เรื่องเข้าชมรมลองคิดดูกันนะคะ

ไม - ค่ะ วันนี้ขอบคุณมากเลยค่ะ ชิซึคุซามะ เอริสซามะ

เอริส - เรโอ ถ้าอยากแข่งอีกล่ะก็พร้อมทุกเมื่อนะจ๊ะ

เรโอ - ทางนั้นเอง...จะมาหนีเพราะกลัวไม่ได้นะ

ไม - นี่ พูดอะไรให้มันดี ๆ หน่อยสิ

เรโอ - เฮอะ….


ถูกลาส่งด้วยรอยยิ้มของชิซึคุซามะกับเอริสซามะที่ดูท่าทางชอบใจกับปฏิกิริยาของเรโอ แล้วเราก็ออกจากห้องเรียน หลังจากแยกกันแล้ว เรโอก็เอาแต่บ่นเรื่องของเอริสซามะไปอยู่พักใหญ่


ไม - มีเรื่องสนุกๆ นี่ดีจังเลยเนอะเรโอ

เรโอ - ไม่สนุกเลยสักนิดย่ะ!!

ไม - จ้า ๆ


ให้ตายสิ ไม่ซื่อตรงกับใจอีกแล้ว

เพียงแค่คำพูดที่ว่าเป็นเพื่อนกันของชิซึคุซามะ ฉันเองก็เผลอยิ้มออกมาไม่รู้ตัว

 

_____________________________________________


credit เรื่องสำนวนต่าง ๆ  - j-campus.com

 
 
 
อ่านต่อ Reo & Mai Route Part 2